English
Similarly, the peak should also be spoken of. The heat is that which is aimed at the four truths and has sixteen aspects. From heat to the peak, they will also change in the same way, and so on. What is said, how is that? Is it the same as the nature of the Doshal Monastery (Tibetan: དོ་ཤལ་གཙུག་ལག་ཁང་), or is this another entry? The heat has been explained. Now the peak is to be explained, and their causal nature, as well as the difference of complete holding, and being in accordance with the correct view, should also be known as before. For the peaks, as for the forbearance and the supreme of worldly dharmas. Among them, in terms of the difference of the object of the peak, the Blessed One also said that when the great Bodhisattva practices the Prajnaparamita, he should not abide in form, from this beginning, preventing abiding in all dharmas. Why is that? The Blessed One said that this is because form is empty by form, thereby preventing the self-nature of all dharmas. In terms of the difference of nature, what is the emptiness of form, that is not form, and there is no form other than emptiness, the dharmas and its emptiness are mutually different in nature. Why is that? Because form is emptiness and emptiness is form, therefore it is said that the dharmas and its emptiness are the self-nature of each other. Among them, the former prevents the extreme of permanence, and the latter prevents the extreme of annihilation. In terms of the four truths, in the case of the truth of suffering, the difference of the object of not abiding is: The Blessed One also said that when the great Bodhisattva practices the Prajnaparamita, he should not abide in seeing form as impermanent, until he should not abide in seeing form as peaceful, and so on. Why is that? The Blessed One said that this is because the impermanence of form is empty by the impermanence of form.
Tibetan
། །དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བརྟེན་པའོ། །འདིར་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གནས་མེད་པ་ཙམ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་ན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་རིགས་སོ། །འོན་ཏེ་གང་གནས་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ནི་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་འདི་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་རྟག་པའི་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ལགས་པ་དེའང་མི་རྟག་པ་ཉིད་མ་ལགས། མི་རྟག་པ་ལས་གུད་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་མ་མཆིས་ཏེ། ཞེས་བྱ་བས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་འདི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཞེས་བྱ་བས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གཅིག་འདོད་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་རྟག་པའི་དོན་ནི་མེད་པའི་དོན་དང་སྡུག་བའི་དོན་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་དོན་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ཡིན་པ་དེས་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནི། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྡུ་བསྔལ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་གཉིས་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་ཁྱབ་པར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་ སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་སྟོང་བ་ཉིད་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེའི་རྣམ་བ་རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་ལ་བརྟེན་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འགོག་པའི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་གནས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དེས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པར་མི་བགྱི་སྟེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡི
Chinese
因此，安住于此，是依靠缘于事物的心的。应当在此运用。如果暂时不安住仅仅是不安住，那么因为没有的缘故，就不适合作为对治。然而，如果什么是不安住，那么那样就太过分了。如果没有显现执着，就像所说的那样，这也应当观察。相的差别是，世尊您所说的无常之性的空性，也不是无常之性。空性也不存在于无常之外。因此，无常之性等等和它的空性，是互相具有其自性的相的差别。那是因为什么呢？世尊，您这样说，无常之性也是空性，空性也是无常之性，因为它们互相认为是一个自性。其中，无常的意义是没有的意义，痛苦的意义，以及痛苦的意义是没有出生的意义，因此，无常之性和痛苦之性，空性是互相的自性。如果不是这样，有为法的共同特征是无常之性，有漏法的共同特征是痛苦之性，因此，一切法的共同特征，这两个和空性互相普遍地显现。或者，无常之性，所遍计的事物仅仅是无常，痛苦之性也仅仅是痛苦，事物和空性两者也互相普遍地认为，因此没有过失。同样，就集谛而言，应当说它的相是因、集起、生起和依赖于缘的所缘和相的差别。就灭谛而言，不安住于所缘的差别，如实等等，是行般若波罗蜜多者不安住于如实，乃至不安住于真实边际。那是因为什么呢？世尊，您这样说，如实是如实的自性空，等等您所说的一切。
English
Therefore, abiding in this relies on the mind that focuses on objects. It should be applied here. If temporarily not abiding is merely not abiding, then because of non-existence, it is not suitable as an antidote. However, if what is not abiding, then that would be too extreme. If there is no manifest clinging, just as it is said, this should also be examined. The difference in aspects is that the emptiness of impermanence, which the Blessed One spoke of, is not impermanence itself. Emptiness does not exist apart from impermanence. Therefore, impermanence and so on, and its emptiness, are mutually distinct in their nature. Why is that? Blessed One, you said that impermanence is also emptiness, and emptiness is also impermanence, because they mutually consider themselves to be of one nature. Among them, the meaning of impermanence is the meaning of non-existence, the meaning of suffering, and the meaning of suffering is the meaning of non-birth. Therefore, impermanence and suffering, emptiness are of mutual nature. If it is not so, the general characteristic of conditioned phenomena is impermanence, and the general characteristic of contaminated phenomena is suffering. Therefore, the general characteristics of all phenomena, these two and emptiness, will appear universally to each other. Alternatively, impermanence, the object of imputation is only impermanence, and suffering is only suffering. Objects and emptiness are both considered to be mutually pervasive, so there is no fault. Similarly, with regard to the truth of origin, its aspects should be described as cause, arising, production, and the object and difference in aspects that depend on conditions. With regard to the truth of cessation, not abiding in the difference of objects, such as reality, is that one who practices prajnaparamita does not abide in reality, and does not abide in the ultimate limit. Why is that? Blessed One, you said that reality is empty of the nature of reality, and so on, whatever you said.
Tibetan
ན་ནོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བསམས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ལགས་པ་དེའང་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་ནའང་སྟོང་པ་ཉིད་མ་མཆིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པ་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་གྱིས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་བྱས་པའི་གཉེན་པོའི་དོན་གྱིས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་ཆོས་ཉིད་ངོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དོན་གྱིས་ན་ཆོས་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པའི་མཐའ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གནས་པ་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་དམིགས་པའི་ཁྱད་ པར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་གནས་ན་དེ་གཟུགས་མངོན་པར་འདུ་བགྱི་བ་ལ་སྤྱོད་ཀྱི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་པ་ལ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། མངོན་པར་འདུ་བགྱི་བ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་གཟུགས་ནི་ཡོང་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་པ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མ་མཆིས་པ་གང་ལགས་པ་དེ་འང་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་པའི་སླད་དུ་གཟུགས་མ་ལགས་ཞེས་ཞེས་བྱ་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་བཀག་པས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བགྱི་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩི་མོར་གྱུར་པའོ་།དེའང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚོགས་གཞན་དང་གཞན་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་
Chinese
那诺。因此，应当思念远离事物之如是性，了知其自性为空性。因为如果事物存在，则会执着于它。相状的差别是，世尊所说的如是性的空性，也不是如是性等等。为什么呢？世尊这样说：如是性即是空性，空性即是如是性等等。其中，如是性的空性不是如是性，因为远离的如是性是分别的缘故。如是性之外也没有空性，因为所诠是胜义谛空性的缘故。其中，以不变异之义故为如是性。因此，以所作之对治之义故为空性。以不可分割之义故为法性。法界与前者相同。以唯一决定生起之义故为法决定性。真实之边与前者相同。以道的真谛自在而安住无有和无有显现之义，所缘的差别是，世尊，如果安住于色，则会行于色之显现，而不行于般若波罗蜜多等等。为什么呢？行于显现之菩萨摩诃萨不会被般若波罗蜜多所摄持等等。相状的差别是，为什么呢？世尊，这样色是没有完全执取的，色的没有完全执取，也是因为自性空的缘故，不是色等等，因为对色等没有完全执取，而遮止了它的体性。这是菩萨摩诃萨的等持坛城，称为没有完全执取一切法，是顶峰。它也能获得其他不同的等持之聚，所以称为广大坛城，是法的
English
Namo. Therefore, one should contemplate the Suchness that is devoid of things, and understand that it is empty of its own nature. Because if things exist, one will be attached to them. The difference in aspect is that the Blessed One said that the emptiness of Suchness is also not Suchness, and so on. Why is that? The Blessed One said that Suchness is emptiness and emptiness is Suchness, and so on. Among them, the emptiness of Suchness is not Suchness, because the Suchness that is separated is conceptual. There is no emptiness other than Suchness, because what is expressed is emptiness in the ultimate truth. Among them, it is Suchness because of the meaning of not changing. Therefore, it is emptiness because of the meaning of the antidote that is made. It is Dharmata because of the meaning of indivisibility. The Dharmadhatu is the same as the former. It is Dharma-niyata because of the meaning of arising in a single certainty. The ultimate reality is the same as the former. By the power of the truth of the path, the difference in the object of focus is due to the meaning of dwelling without and without manifestation. The Blessed One, if one dwells in form, then one will practice the manifestation of form, but one will not practice the Perfection of Wisdom, and so on. Why is that? A Bodhisattva-Mahasattva who practices manifestation will not be completely grasped by the Perfection of Wisdom, and so on. The difference in aspect is, why is that? Blessed One, in this way, form is not completely grasped. The non-complete grasping of form is also not form because of the emptiness of its own nature, and so on, because there is no complete grasping of form and so on, and its essence is prevented. This is the Samadhi Mandala of the Bodhisattva-Mahasattva, called not completely grasping all Dharmas, which is the peak. It can also obtain other different collections of Samadhi, so it is called the vast Mandala, which is the Dharma.