Tibetan
བྱ་བ་ཉིད་དང༌། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་པའི་ཆོས་ལས་བྱུང་པའི་ཆོས་མི་རྒྱུ་བས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྒོམ་པ་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང༌། དེ་ལ་སྤོད་པ་དང༌། མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྒོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བཀག་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྐད་ཅིག་ལ་མངོན་མ་གཅིག་ལ་མངོན་པར་རྟོག་པ་ཤེས་པར་བྱེད་ པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་ནི་ནི་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཡིན་པར་མི་འཐར་པས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། །དེ་ལྟར་སྒོམ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སློབ་པའི་དུས་སུ་དེ་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སོམ་པ་མ་ཡིན་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་པའི་པར་རྟོག་པ་ནི། སོམ་པ་མ་ཡིན་སོམ་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་བཀག་པས་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་དང་བར་ཆད་མེད་བར་ཆད་མེད་པར་འདྲེན་པར་སོམ་པ་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྟོག་པ་ནི། གང་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཞན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ལ་གཞན་དུ་ཐོབ་པར་སེམས་པ་སྟེ། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག །སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །ཆོས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་མིན་ཉེད། །ཆགས་དང་རབ་འབྱེད་བདག་ཉིད་དང༌། །དོངས་པོར་བྱེད་དང་ཐེག་གསུམ་དང༌། །ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་དང༌། སྤོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པ་ལ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་པོ་སྟེ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སུ་བཏགས་པ་བཀག་པ་དང༌། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དམྱལ་བ་ནས་བརྩམ་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་ཀྱི་བར་དུ་བཏགས་བ་མེད་པར་ཐལ་བ་དང༌། རབ་འབྱོར་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། སེམས་ཅན་དུ་བཏོགས་པ་དམིགས་སུ་ཡོད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པས་དེ་སྤངས་པས་སེམས་ཅན་དུ་བཏོགས་པ་དོངས་པོ་མེད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཆོས་ བཏགས་པ་ལ་སློབ་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅ
Chinese
行为本身，以及心和心所生之法所生的法不运行，因此现证，以及随许修习，以及于彼造作，以及现证，以及修习等，以一切种智遮止，因此大乘于一刹那，于一现观中现证，以了知之义所说。修习之分别念者，如是修习本身，以彼之相续成为不退转故，以作之义所说。无修习之分别念者，如是无修习本身，于无学之时，彼完全通达，以了知之义所说。非修习非不修习之分别念者，非修习非不修习非不修习，以一切种智获得遮止故，有间断和无间断，无间断地引导，以修习彼之因本身了知之义所说。不如实了知义者，于何之行相安立，于他处涅槃，于他处思择获得，于彼之自在而作，如是真如不如实，一切种智获得成为等，凡所说者。现在当说修道之不顺品执持之分别念。彼中略说，有情假立之行境与，法假立与空非险，贪与善分别自性与，空性而作与三乘与，功德非清净与，造作种种杂乱，执持为最初，当知是宣说。彼中，有情假立之分别念者，有情等不缘之本身，于有情界中假立遮止，如是若是，从地狱开始乃至正等觉佛陀之间，假立成为无有之过失，饶益此为何所思，于有情中假立缘是有耶等，以彼舍弃故，于有情中假立空性无有本身，以了知之义所说。法假立之分别念者，于法 假立修习者是一切种智
English
The very act, and the phenomena arising from mind and mental factors, the phenomena arising from phenomena do not proceed, therefore manifest realization, and subsequently granting meditation, and engaging in it, and manifest realization, and meditation, etc., because they obstruct omniscience, therefore the Great Vehicle manifests in an instant, in a single manifestation, it is said with the meaning of knowing. The conceptualization of meditation is that by meditating in this way, its continuity becomes irreversible, it is said with the meaning of doing. The conceptualization of non-meditation is that by not meditating in this way, at the time of no learning, it is completely understood, it is said with the meaning of knowing. The conceptualization of neither meditation nor non-meditation is that neither meditation nor non-meditation nor non-non-meditation, because it obstructs the attainment of omniscience, it leads with interruption and without interruption, uninterruptedly, it is said with the meaning of knowing that meditation is the very cause of it. Conceptualizing the meaning as not being as it is, in what aspect is it established, thinking of attaining nirvana elsewhere, acting freely in it, thus the true nature is not as it is, omniscience is attained, etc., whatever is said. Now, the conceptualizations of holding on to the unfavorable aspects of the path of meditation will be discussed. Among them, briefly, the object of experience imputed to sentient beings and, the imputed phenomena and emptiness are not dangerous, attachment and good discrimination are self-nature and, making emptiness and the three vehicles and, merit is not pure and, engaging in various confusions, holding on to it is the first, it is declared to be known. Among them, the conceptualization of imputing sentient beings is that sentient beings, etc., do not focus on themselves, in the realm of sentient beings, imputation is prevented, and if it is so, from hell onwards to the perfectly enlightened Buddha, imputation becomes the fault of non-existence, what does Rabjor think of this, is there an object of imputation in sentient beings, etc., because it is abandoned, imputation in sentient beings is emptiness itself, it is said with the meaning of knowing. The conceptualization of imputing phenomena is that the phenomena imputed practitioner is omniscience