Tibetan
གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འཁོར་བར་ཆགས་པར་མི་བྱེད་དོ། །བློ་ཡིས་དེར་ནི་གནས་པ་ཡང༌། །བརྐམ་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་མ་ཡིན། །དྲན་པ་ཡིས་ནི་བཅིངས་པའི་སེམས། །ཕྱིར་རོལ་དུ་ནི་འཇུག་མི་འགྱུར། །སོ་སོར་རྟོག་ལ་ཡང་དག་རེག །ས་ནི་གནས་སུ་འདྲེན་པར་བྱེད། །སྐྱེས་པའི་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། །འགའ་ཞིག་མྱ་ངན་འདའ་བར་འདོད། །འཇིག་རྟེན་ལེགས་པ་ལ་བརྟེན་པ། །འགའ་ཞིག་འཁོར་བར་འཁོར་བར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེའི་སྦྱོར་བ་དང༌། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་ཐ་མི་དད་པ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་འདས་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང། རྟོགས་པ་པོའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སྤྱོར་བ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་གང་ནས་གང་དུ་གང་ཞིག་ངེས་པར་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་དྲི་བ་ལྔ་གང་ཞེས་བྱ་བར་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་ཞུགས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་གང་ལགས། ཇི་ཙམ་གྱིས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ལགས། གང་ནས་གང་བྱུང་བ་ལགས། གང་དུ་གནས་པར་གྱུར་པ་ལགས། ཐེག་པ་དེ་ནི་གང་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དྲི་བ་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཚོགས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་སོ་སོ་ལ་བདག་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཤིང་གཞན་དག་ལ་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་འཇུག་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཉི་ཤུའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཉིད་ཤུ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མེད་པ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གང་ གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུ་ཊ་ནི་ཚོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཨ་ཀུ་ཊ་སྠ་སྟེ། ཚོགས་པར་གནས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་ཅི་ཞིག་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འཇིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཉིད་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཕྱིའི་ཆོས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གི་ར
Chinese
安住于彼处，也不执着于轮回。心识安住于彼，不与贪欲相连。以正念系缚之心，不会向外驰散。以智慧如实触及，引导地进入安住。依赖于已生之心，有些希求寂灭涅槃。依赖于世间善法，有些希求于轮回中流转。如是说。智慧与慈悲的结合，以及它们彼此不相异，超越不相顺之品，结合极其纯熟，依证悟者之自在，以何种行为如何从何处向何处何者必定生起之五问，以接近于何者之门而进入，即是：世尊，大菩萨之大乘为何？以何等量而能真实进入大乘？从何处生起？于何处安住？彼乘将生何者？如是。其中从第一个问题开始，善巧方便之集合，即是菩萨摩诃萨具足一切种智之作意，以不观自身之方式安住于诸波罗蜜多，并令他者如实领受，此即是大乘，如是宣说。智慧之集合亦应知为空性之二十种智慧之体性。其中空性之二十种体性即是：眼等内法，以无有恒常安住及无有坏灭之自性故，是为内空性，如是宣说。其中“俱吒”乃是集合之义，于彼处不观有之自性故，是为“阿俱吒娑他”，即无有安住于集合。如是之彼将坏灭何者？故是无有坏灭，即无生无灭之法性，彼即是此之自性。外法色等，以如是之体性故，是为外空性。内外之法处，以如是之体性故，是为内外空性。其中内法处即是六根之
English
Even when settled in that state, one does not become attached to samsara. The mind dwells there, but is not connected to craving. The mind bound by mindfulness does not wander outward. Touching reality with wisdom, it leads the ground to settle. Relying on the mind that has arisen, some desire to pass into nirvana. Relying on the goodness of the world, some desire to wander in samsara. Thus it is said. The union of wisdom and compassion, and their non-difference from each other, transcending discordant aspects, the union being extremely refined, and acting according to the power of the realized one, entering through the door that closely shows the five questions of what action, how, from where, to where, and what will definitely arise, namely: Bhagavan, what is the Great Vehicle of the Great Bodhisattva? By what measure does one truly enter the Great Vehicle? From where does it arise? Where does it abide? What will that vehicle produce? Thus it is. Starting with the first question, the collection of skillful means is the Great Vehicle, as the Bodhisattva Mahasattva, possessing all-knowing wisdom, abides in the perfections with a mind that does not perceive self, and causes others to truly receive them. It is said that the collection of wisdom should also be known as the nature of the twenty aspects of the wisdom of emptiness. Among them, the twenty aspects of emptiness are as follows: The inner dharmas, such as the eye, are the inner emptiness because they are of a nature that is without permanence and without destruction, as it is said. Among them, "Kuta" means collection, and because the nature of existence is not observed there, it is "Akutastha," meaning without abiding in collection. What will such a one destroy? Therefore, it is without destruction, that is, the nature of dharma without birth and without cessation, that is its nature. The outer dharmas, such as form, are the outer emptiness because they are of such a nature. The inner and outer dharma-spheres are the inner and outer emptiness because they are of such a nature. Among them, the inner dharma-sphere is the six sense powers.
Tibetan
ང་བཞིན་གྱིས་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཕྱི་ནི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཕྱིན་ནང་གི་དབང་པོའི་རྟེན་གྱིས་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ནང་ཡིན་ལ། དབང་པོས་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ན་ཕྱི་རོལ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་གསུམ་ཆར་ཡང་སྲིད་པ་དེས་ན་འདིའི་ནང་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་བཞིན་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་བཅུ་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་རྣམས་ནི་དབྱིབས་ཤིང་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་བྲལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་བྱས་དང་ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཉེན་པོར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་མ་བྱས་སྐྱེ་བ་མེད་བ་དང༌། འགག་པ་མེད་པ་དང༌། གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་པ་མེད་པའི་དོན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་བའི་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདགས་ བའི་རྒྱུ་མཚན་བཟློག་ཟླ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའ་ནི་མཐས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །མཐའ་ནི་ཆ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་དག་ཆར་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་དག་གིས་དབུས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཐོག་མ་དང་བར་མ་དང་ཐ་མ་རྣམས་ནི་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཐོག་མ་དང་ཐམ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཐོག་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་དུ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོར་བ་དང་སྤངས་བ་བཏང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དོར་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་དོར་བ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དེས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་སྟེ། དོར་པའི་བྱ་བ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དོར་བ་མེད་པ་གདགས་པའི་
Chinese
凡是由内在本性所包含的。外在的是由外境的自性所包含的。其次是由内在的根的所依包含的，那是由于被心所摄持的缘故是内在的。由于未被根所包含的缘故，也是外在的。对于法的生处来说，这三种分别都有可能存在，因此对于此处的内等，应当如其所是地理解。一切法以空性为空性，所以空性即是空性。知晓一切法为空性，在此一切法皆为空性，而它本身也是空性，因为要舍弃执着于它的分别念。十方以方位的空性而成为大空性，因为它们是形状非常巨大的缘故。胜义涅槃以涅槃之义的自性为空性，所以胜义空性，因为它仅仅是分离。有为法和三界，即欲界等以空性为有为空性，因为它是不圆满的自性，因此能够作为对治。无为法，无生，无灭，以及安住之外无有变异之义，因为其本身为空性，所以无为法为空性，因为无生等是安立的原因，反之则无有生等。边以边之空性，因此超越边际，所以超越边际为空性。边是部分，对于它，以何种理由对它们进行彻底的区分，以理由的事物进行安立，那在常断的边际之中，丝毫也不存在。初始、中间和末尾等，以其为空性，所以无始无终为空性，初始等是随着法性而产生的，因此是永恒的。舍弃、抛弃、放下的体性，与舍弃相反的是不舍弃，那以其为空性，所以不舍弃为空性，因为舍弃的行为并非自性，所以安立不舍弃。
English
Whatever is encompassed by its own nature. What is external is encompassed by the nature of the external realm. Furthermore, it is encompassed by the support of the inner senses, which is internal because it is held by the mind. Because it is not encompassed by the senses, it is also external. For the source of Dharma, all three of these distinctions may exist, so the internal and so on here should be understood as they are. All dharmas are emptiness by emptiness, so emptiness is emptiness. Knowing all dharmas to be emptiness, here all dharmas are emptiness, and it itself is also emptiness, because the conceptualization of clinging to it must be abandoned. The ten directions are great emptiness because of the emptiness of directions, because they are very large in shape. Ultimate Nirvana is emptiness by the nature of the meaning of Nirvana, so ultimate emptiness, because it is merely separation. Conditioned phenomena and the three realms, namely the desire realm and so on, are conditioned emptiness by emptiness, because it is the nature of incompleteness, therefore it can act as an antidote. Unconditioned phenomena, unborn, unceasing, and the meaning of no change other than abiding, because it itself is emptiness, so unconditioned phenomena are emptiness, because unborn and so on are the reason for establishment, and conversely there is no birth and so on. Limit is emptiness by the emptiness of limit, therefore it transcends limit, so transcendence of limit is emptiness. Limit is a part, for it, by what reason are they thoroughly distinguished, and established as the object of reason, that does not exist in the slightest in the midst of the extremes of permanence and annihilation. The beginning, middle, and end, etc., are emptiness by it, so beginningless and endless is emptiness, the beginning and so on arise following the nature of Dharma, therefore it is eternal. The nature of abandoning, discarding, and relinquishing, the opposite of abandoning is non-abandoning, that is emptiness by it, so non-abandoning is emptiness, because the act of abandoning is not self-nature, so non-abandoning is established.