Tibetan
སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ་།དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་པོ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉེད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་མེད་པས་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བོར་བཟུང་སྟེ། མ་ཉམས་པ། སྐྱོན་མེད་པ། མ་འདྲེས་པ། ནག་ངོ་མེད་པ། མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ། དབང་འབྱོར་པ། མཁས་པས་མངགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ངས་པས། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉེད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་བྱས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་སྟེ། དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པ་ནི་ཐེག་པ་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པས་སོ། །སྐྱོན་ མེད་པ་ནི་ཉམ་ང་བའི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་པས་སོ། །མ་འདྲེས་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་ངན་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ནག་ངོ་མེད་པ་ནི་ཆག་གཅིག་ཏུ་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་སྨིན་ལམ་མི་འདེབས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དབང་འབྱོ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བགྲོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མཁས་པས་བསྔགས་པ་ནི་མཛངས་བ་རྣམས་ཀྱི་སོ། །ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་དྲུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་གི་ཚིག་ཉེ་བར་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཆོས་དང་ཟག་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དག་ངོས་པོ་ཉིད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དྲན་པ་མེད་ཅང་ཡིད་ལ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱད་པ་མེད་པའི་གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལྟའི་རིགས་དྲུག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་དང༌། གཟུགས་དང། གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་བ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བྱེད་པའི་ལྟ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་མཐར་གྱིས་བའི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གདགས་པར་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་འདི་སྐད་ཅེས་ལྷའི་རིས་གཉིས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དགའ་ལྡན་དང༌། ངས་ཙང་མ་བའོ་ཞེས་གསུངས་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེན་ན། དེ་ནི་མ་འདྲེས་པའི་གང་ཟག་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་
Chinese
应当了知修习随念。如是，对于善、不善、未记别等法不作意，是为法随念；四双士夫等，以无实之自性而善加分别之故，以无实性而作意，无忆念且无作意，是为僧随念；从最初发心起而近取，不退失、无垢、不杂、无瑕疵、无执著、自在、智者所赞极圆满之三摩地所成之戒律，我等作意，彼戒律以无实之自性而作意，无忆念且作意，是为戒随念。其中，戒律不退失者，是不依赖于其他乘故；无垢者，是永断怖畏之生故；不杂者，是不与恶劣之士夫及烦恼相杂故；无瑕疵者，是刹那间白法增长故；无执著者，是不植生于生之熟道故；自在者，是如所欲而行故；智者所赞者，是贤善者之所赞故；极圆满者，是诸根调伏故；三摩地所成者，是近取等禅支之语故。对于有漏无漏之布施，作意为无实性之自性，无忆念且无作意，是为舍随念。于欲界中，于六趣中受生之入流等，以及于色界、无色界中受生之不来等，作意为无实性之自性，忆念且作意，是为天随念，如是所说之渐次行等善加安立。若其他经中说，应当忆念二种天众，即兜率天与无热天，当如何理解？此是就未杂染之补特伽罗而说，故无过失。 一切法皆是实有。
English
It should be understood that mindfulness is cultivated. Likewise, not attending to dharmas such as virtue, non-virtue, and the unstated is mindfulness of the Dharma; because the four pairs of persons are well distinguished by the nature of non-reality, attending to them as non-reality, without recollection and without attention, is mindfulness of the Sangha; from the initial generation of the mind, closely adhering to the precepts that are not lost, flawless, unmixed, without blemish, without attachment, independent, praised by the wise, and perfectly accomplished, which accomplish samadhi, we attend to them. Attending to those precepts as the nature of non-reality, without recollection and with attention, is mindfulness of the precepts. Among these, the precepts that are not lost are because they do not rely on other vehicles; the flawless are because they have completely abandoned fearful births; the unmixed are because they are not mixed with evil persons and afflictions; the unblemished are because white dharmas increase in an instant; the unattached are because they do not plant the ripening path of birth; the independent are because they proceed as desired; praised by the wise are those praised by the virtuous; the perfectly accomplished are because the senses are subdued; accomplished by samadhi are the words of the limbs of dhyana, such as close attainment. Regarding the giving of contaminated and uncontaminated gifts, attending to them as the nature of non-reality, without recollection and without attention, is mindfulness of giving. Those who have entered the stream, etc., who are born in the six realms of desire, and those who do not return, etc., who are born in the realms of form and formlessness, attending to them as the nature of non-reality, recollecting and attending, is mindfulness of the deities, as it is said that gradual practices, etc., are well established. If other sutras say that two kinds of deities should be remembered, namely Tushita and Atapa, how should this be understood? This is said with regard to unmixed individuals, so there is no fault. All dharmas are real.
Tibetan
མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཤད་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉེད་དུ་ཤེས་པས་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང༌། འཕགས་པའི་བདེན་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་བ་དང༌། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམ་པའི་འཇུག་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་སྒོ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོ་གསུམ་དང༌། མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་པོ་རྣམས་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སློབ་པ་ནི་དངོས་བ་ནི་དངོས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ དུ་རྟོགས་མཐར་གྱིས་པའི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཆད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡོད་པའམ་མེད་པ་མི་དམིགས་པས་དེ་སྤངས་པ་དང༌། རང་ཉིད་ལ་ནེ་མ་ནུར་མེད་ཀྱང་མ་འོངས་པའི་སྐྱེས་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ངས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་ཞུས་པ་ཡིན་པ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཇིག་པ་མེད་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་ན། དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་ཐོན་པ་དན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཀག་པ་དང༌། མི་དམིགས་པ་ཉི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འཁྲུག་པ་མེ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཐོབ་པ་དང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མིན་པ་ཉིད་དང༌། དེ་ཡིན་ནས་བཅུ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡང་དག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མི་དམིགས་པ་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོག་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་བཀག་པ་དང༌། དེ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་དང༌། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་མཐར་གྱིས་པ་རྣམ་གསུམ་རྣ་པ་བཅུ་ཞེ་སྣང་གསུངས་པ་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་ལས་མཐར་གྱིས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་རིམ་གྱིས་འཇིག་པར་བསླབ་པའི་ལེའུ་
Chinese
讲述了通过了解无有自性而实现的证悟。 通过了解一切法最初无有自性而逐渐实现的证悟是：像这样，以事物无有自性的方式，所有空性，菩提之分法，圣谛，四无量，禅定，无色定，解脱，渐次安住之等至，三摩地，诸禅门，三解脱门，无畏等等，以及十波罗蜜多，修学大悲心，即是了悟事物无有自性，逐渐地完全了解诸行等等。如果一切法都是无有自性的，那么一切都将不复存在，因此将会陷入断灭论的极端。如果事物无有自性，那么存在与不存在都不可见，因此放弃了它。即使对我自己来说没有必要，但考虑到未来的众生，我，坚意·善现，提出了这个问题。如果事物无有自性，那么众生将不会在无上正等觉中毁灭，并且它将通过它来正确地实现。为什么呢？因为对于具有目标概念的人来说，到达和证悟是被阻止的。因为不可见性是法界的扰乱之火，所以获得它和证悟不是一回事。如果是这样，那么就没有必要将十等等进行区分。因此，显现的意愿是正确的。阻止将不可见性与布施等区分开来。对于那些修习不可见性的人，他承认了他们的特殊性。他所说的是，通过无上正等觉的显现，将完全觉醒。因此，要知道，通过这样做，所说的三种渐次和四十四种是圆满的。《般若波罗蜜多教授论·现观庄严论》中，关于渐次现观的章节，是关于次第灭尽的修学之篇章。
English
Explanation of Realization Through Understanding the Nature of Non-Existence: The gradual realization through understanding that all phenomena initially lack inherent existence is as follows: In this way, through the mode of the nature of non-existence of things, all emptinesses, the dharmas of the aspects of enlightenment, the noble truths, the immeasurables, the dhyanas, the formless absorptions, the liberations, the gradual abiding samadhis, the samadhis, the doors of form, the three doors of liberation, the fearlessnesses, and so forth, as well as the ten perfections, and training in great compassion, is to realize the nature of non-existence of things, and to fully understand the gradual activities and so forth. If all dharmas are of the nature of non-existence, then everything will cease to exist, and therefore it will be argued that it falls into the extreme of nihilism. If things are of the nature of non-existence, then existence or non-existence is not seen, therefore it is abandoned. Even if it is not necessary for myself, but considering future beings, I, Sthiramati Subhuti, have asked this question. If things are of the nature of non-existence, then sentient beings will not be destroyed in the unexcelled perfect enlightenment, and it will be correctly accomplished through it. Why is that? Because for those with object-oriented concepts, arrival and realization are prevented. Because invisibility is the fire that disturbs the realm of dharma, obtaining it and realization are not the same. If that is the case, then there is no need to distinguish the ten, and so forth. Therefore, the desire for manifestation is correct. Preventing the separation of invisibility from generosity and so forth. To those who meditate on the aspect of invisibility, he acknowledges their particularity. What he said is that through the manifestation of unexcelled perfect enlightenment, one will become fully awakened. Therefore, know that by doing so, the three gradual and forty-four are said to be complete. In the Ornament of Realization, the Treatise on the Instructions of the Perfection of Wisdom, the chapter on gradual realization is the chapter on the training of gradual destruction.