Tibetan
ས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡང་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་བུད་མེད་ཀྱི་དཔེས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པ་མ་ཚང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡང་གཡུལ་དུ་ཞུགས་པའི་མི་དཔའ་བོའི་དཔེས་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་དཔེས་རྟོགས་པ་ལ་རང་དབང་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡང་ཆུ་ཀླུང་ཕྲ་མོ་རྣམས་གངྒཱའི་ཆུ་དང་ལྡན་ཅིག་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བའི་དཔེས་དེད་དཔོན་གྱི་གཙོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྲོ་ བའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགྲོ་བ་ནི་ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལས་ཡོངས་སུ་མཉམ་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉིད་ཚེ་བ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། སྐྱེས་བུའི་ལག་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་དཔེས་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་ཉི་ཚེ་བའི་བྱད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཡང་ཆུ་ཀླུང་ཕྲ་མོ་དང་ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོའི་ཆུ་རྣམས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ཕྱིན་ན་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པའི་དཔེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་དང་འཇུག་པ་མི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཡང་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་གནས་པ་དང་འགྲོ་བའི་དཔེས། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་དང་འགྲོ་བ་དག་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ལ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཡང་དེ་ཉིད་དཔུང་གི་ཚོགས་ཀྱི་མདུན་དུ་འགྲོ་བའི་དཔེས། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་མེད་པར་བརྩད་པ་དང༌། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་བའི་ཚེ། འདི་སྙམ་དུ་ཀྱེ་མ་འཇིག་རྟེན་གནས་པ་འདི་ནི་སེམས་ཕྱིན
Chinese
是这样。不执著的分别念，又如被他人摄受的女子之譬喻，以了知执著之差别之义而宣说。未圆满成办的分别念，又如投入战斗的勇士之譬喻，以了知成办之差别之义而宣说。由他缘而行之分别念，又如随从轮王之譬喻，以了知于证悟而自主之义而宣说。所为颠倒之分别念，又如小河之水与恒河之水相合而流入大海之譬喻，以与导师之主一同前往之方式，不退转地行进，乃因无有他乘可行，故为一切种智之所为，以完全平等之义而宣说。仅仅存活之分别念，如士夫之右手与左手之譬喻，以非仅仅存活与仅仅存活之相貌之义而宣说。证悟各异之分别念，又如小河与大河之水，若流入大海则成为一味之譬喻，以了知转变为五度彼岸之自性之义而宣说。不知安住与趣入之分别念，又如轮宝安住与行进之譬喻，了知五度彼岸之安住与行进，随行于彼之义而宣说。随行之分别念，又如彼者行于军队之前方之譬喻，为了知随彼而行之义而宣说。若如是，则以诸法皆为空性之故，以六度彼岸不能获得无上正等觉而辩驳，以及，善现，此菩萨摩诃萨于行六度彼岸之时，如是思念：唉！此世间安住者乃是心之彼岸。
English
It is so. The non-grasping conceptualization is also spoken of with the meaning of distinguishing the difference of grasping by the example of a woman who is completely seized by another. The conceptualization of incomplete accomplishment is also spoken of with the meaning of distinguishing accomplishment by the example of a brave man entering battle. The conceptualization of going by other causes is also spoken of with the meaning of knowing independence in realization by the example of following the wheel-turning king. The conceptualization of perverted purpose is also spoken of with the meaning of being completely equal from the deed of omniscience, since there is no other vehicle to go by, as the small rivers with the water of the Ganges go to the great ocean, going irreversibly in the manner of going together with the chief of guides. The conceptualization of merely existing is spoken of with the meaning of the appearance of not merely existing and merely existing by the example of a man's right and left hands. The conceptualization of different realizations is also spoken of with the meaning of knowing that the waters of small rivers and large rivers become one taste when they go to the great ocean, transforming into the nature of the five perfections. The conceptualization of not knowing abiding and entering is also spoken of with the meaning of knowing that the abiding and going of the five perfections follow it by the example of a precious wheel abiding and going. The conceptualization of following is also spoken of with the meaning of knowing to follow it by the example of that one going in front of the host of armies. If it is so, then because all phenomena are empty of inherent existence, it is argued that the six perfections do not attain unsurpassed perfect complete enlightenment, and, Subhuti, when a Bodhisattva Mahasattva practices the six perfections, he thinks, "Alas! This abiding world is the other shore of the mind."
Tibetan
་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མ་ཞུགས་པར་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང༌། དོན་གྱི་དབང་གིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་སྤངས་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཉིད་མེད་པས་གཅིག་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་མེད་པར་བརྩད་པ་དང༌། ལུས་ཐ་དད་པ་རྣམས་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་པའི་དཔེས་ལྔ་པོ་རྣམས་དང་དེའང་ མདོག་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེར་གྱུར་པ་གཙོ་བོར་འཐད་པས་དེ་སྤངས་པ་དང༌། ཡང་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་དཔེ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་མེད་པར་བརྩད་པ་སྟེ། དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་བརྡ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བུད་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་དཔེས་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཟུང་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གར་ན་བདེར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་འགྱུར་བའི་བསམ་པས་མཚོག་ཉིད་ཡིན་པར་འཐད་པའི་ལན་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ཞིང་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་དགུར་འགྱུར་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་འཛིན་པ་དང་ནི་འདོར་བ་དང༌། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་ཁམས་རྣམས་ནི། །གསུམ་པ་ཉེ་བར་འབྲེལ་པ་དང༌། །གནས་དང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོར་བཏགས་པ་དང༌། །ཆགས་པ་དང་ནི་གཉེན་པོ་དང༌། །ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་ལ། །འཛིན་པ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་འཛིན་པ་དང་འདོར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཆོས་གང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། གཏོང་པར་བགྱིད་པ་ལགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་བཏང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་གང་གསུངས་པ་དང༌། རབ་འབྱོར་གང་གི་ཚེ་གཟུ
Chinese
从名为“颠倒”开始，直到“不进入般若波罗蜜多，就无法以其他方式成熟众生”之间，以及“因为意义的缘故，才行于般若波罗蜜多”以此舍弃它，以及“因为一切都没有差别，所以没有一个成为主要”的辩论，以及身体各异的众生，以去往山王须弥山前的比喻，五者和那也 因为颜色相同而变成那样，主要合理所以舍弃它，又以山王须弥山的比喻不是衡量标准，为了知晓而随顺意义，因为没有特别的胜解，所以辩论它没有成为主要，即因为随顺意义而没有特别的胜解，意思是说，因为证悟胜义谛而没有分别的分别念。从“世间的名言和习俗”开始，以宝女的比喻，抓住一切善法，以一切种智在哪里都不会安乐的方式安住，以这样的想法，认为是最殊胜的，说出了合理的回答。现在要说执着的分别念两种，各自的分类变成九种。其中，首先是执取和舍弃，以及作意和界，第三是紧密相连，处所和现行耽著，法之事物假立，贪著和对治，以及随欲而行衰损，首先要了解执取。其中，执取和舍弃的分别念是：世尊，什么般若波罗蜜多的法是完全执取和舍弃的呢？这是所说的内容。作意的分别念是：因为不对色等一切种智作意，所以没有完全执取，舍弃本身就使作意的善根增长，以及波罗蜜多完全圆满，以及如果一切种智没有获得，就会有过失，这是所说的内容。以及，善现，何时色
English
Beginning with the term "inverted," and extending to "without entering into the Prajñāpāramitā, one cannot mature sentient beings in any other way," and "because of the meaning, one practices the Prajñāpāramitā," thereby abandoning it, and "because all are without difference, there is no one that becomes primary" is debated, and the various bodies of beings, with the analogy of going before Mount Sumeru, the king of mountains, the five and that also because they become that way due to having the same color, it is reasonable that the primary is abandoned, and again, the analogy of Mount Sumeru, the king of mountains, is not a standard, in order to know and follow the meaning, because there is no particularly superior understanding, it is debated that it has not become primary, that is, because following the meaning there is no particularly superior understanding, it means that because of realizing the ultimate truth, there is no discriminating conceptualization of difference. Starting from "worldly terms and mere conventions," with the analogy of the precious woman, grasping all virtuous dharmas, abiding in such a way that all-knowingness does not abide comfortably anywhere, with such a thought, considering it to be the most excellent, the reasonable answer is given. Now, the two types of clinging conceptualizations, each of their classifications becoming nine types, will be spoken about. Among them, first, clinging and abandoning, as well as attention and the elements, the third is closely connected, place and manifest attachment, things imputed as dharma, attachment and antidote, and going and declining as desired, first, clinging should be understood. Among them, the conceptualization of clinging and abandoning is: Blessed One, what dharma of the Prajñāpāramitā is completely clung to and abandoned? This is what was said. The conceptualization of attention is: Because one does not pay attention to form, etc., up to all-knowingness, therefore, not completely clinging, abandoning itself causes the roots of virtue of attention to increase, and the Pāramitās to be completely perfected, and if all-knowingness is not attained, there will be a fault, this is what was said. And, Subhuti, when form
Tibetan
གས་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏ། དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམ་པར་འཕེལ་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པ་ཉིད་ཀྱི་བར་རྗེས་སུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པའི་ལན་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཁམས་གསུམ་དང་མ་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་མི་གནས་པར་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ནི་དེ་ལ་མི་གནས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདི་སྙམ་དུ་གང་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ཀྱང་འདོགས་པར་མི་མཛད་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ནི་རྗོད་པར་བྱ་བར་བཏགས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་འགའ་ཞིག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མེད་ཅེས་ན། གང་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤྱོད་པ་རིང་དུ་བྱེད་ཅིང་ཉམས་པར་གསུངས་པས་མངོན་པར་ཞེ་ན་པ་མེད་པ་གཙོ་བོར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་སྤྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་འདི་དག་མ་མཆིས་པར་འགྱུར་བ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རབ་འབྱོར་གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཉེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ དང་དེའི་དམིགས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་ཉིད་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་རྣམས་དེ་དང་མ་བྲལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ
Chinese
从名为“不作意”开始，彼时菩萨摩诃萨善根增长，直至一切种智之间皆可随之获得。为何如此？因为不作意是证得无上圆满正等觉之理的回答。与三界一切相关的分别念，世尊为何说不作意是不与三界相关的因呢？安住的分别念，如是行持则不于一切种智之间安住。对事物显现执着的分别念，世尊为何说不执着显现是不安住于此之因呢？对事物进行考察的分别念，如果菩萨摩诃萨心想如此修习等等，为何如此？因为如来甚至不对所见之法进行施设，如来所证悟的并非以言语施设而作分别。又为何有些法不能现证成佛呢？因为凡是成为事物的，如是行持显现执着会使其远离并衰退，因此不执着显现是主要应知的道理。贪执的分别念，世尊，如何菩萨摩诃萨行于般若波罗蜜多，才能不出现如胶着等的过失呢？以及，善现，何时一切法皆无贪执且无所取等等。对治的分别念，以具有对治之法及其所缘平等性的角度出发，从不离般若波罗蜜多，直至一切种智之间，皆以不离此而宣说。
English
Beginning with what is called "non-attention," at that time the Bodhisattva-Mahasattva's roots of virtue increase, and up to the point of all-knowingness, they can be attained accordingly. Why is this so? Because non-attention is the answer to the reason for attaining the unexcelled, perfect, and complete enlightenment. The conceptualizations related to all three realms, why does the Blessed One say that non-attention is the cause that is unrelated to the three realms? The conceptualization of abiding, such conduct does not abide between it and all-knowingness. The conceptualization of being attached to appearances of things, why does the Blessed One say that non-attachment to appearances is the cause of not abiding in it? The conceptualization of examining things, if a Bodhisattva-Mahasattva thinks, "If I meditate in this way," and so on, why is this so? Because the Tathagata does not even apply to the seen phenomena, and what the Tathagata has realized is not differentiated by applying words. Furthermore, why are some dharmas not able to manifest enlightenment? Because whatever becomes a thing, such conduct of attachment to appearances will make it distant and decline, therefore non-attachment to appearances is the main principle to be known. The conceptualization of attachment, Blessed One, how can a Bodhisattva-Mahasattva, when practicing the Prajnaparamita, not have faults such as being stuck like glue? And, Subhuti, when all dharmas are without attachment and without grasping, and so on. The conceptualization of antidote, from the perspective of the equality of the antidote and its object, from not being separated from the Prajnaparamita, up to the point of all-knowingness, all are spoken of as not being separated from it.