Tibetan
ས་ཁམས་གསུམ་གྱི། །གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས། སྐབས་གཉིས་པའོ།། །། སྐབས་གསུམ་པ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་བར་ན་མི་གནས་པ། །དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། །ཡང་དག་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བཤད། །གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་འཛུད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྦོང་བ་ཡིན། །མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་མཐུན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གི །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདིར་ ཤེས་བྱ། །གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང༌། །དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང༌། །དེ་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཉིད་ལ། །སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། །མི་འགྱུར་བྱེད་པོ་མེད་ཉིད་དང༌། །བྱ་དཀའ་རྣམ་གསུམ་སྦྱོར་བ་དང༌། །སྐལ་བ་ཇི་བཞིན་འབྲས་ཐོབ་པས། །འབྲས་ཡོད་འདོད་པ་དེ་དང་ནི། །གཞན་ལ་རག་ལས་མེད་གང་དང༌། །སྣང་བ་རྣམ་བདུན་ཤེས་བྱེད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་རློམ་མེད་པ། །རྣམ་བཞི་དེ་ཡི་མཉམ་པ་ཉིད། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། །ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། །བཟོད་ཤེས་སྐད་ཅིག་བདག་ཉིད་འདི། །ཀུན་ཤེས་ཚུལ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ། །གཟུགས་རྟག་མ་ཡིན་མི་རྟག་མིན། །མཐའ་ལས་འདས་དང་རྣམ་དག་དང༌། །མ་སྐྱེས་མ་འགགས་ལ་སོགས་དང༌། །མཁའ་འདྲ་ཆགས་པ་སྤངས་པ་དང༌། །ཡོངས་སུ་འཛིན་ལས་གྲོལ་བ་དང༌། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་མེད་དང༌། །གང་ཕྱིར་འདི་དོན་བརྗོད་པ་ཡིས། །གཞན་ལ་སྦྱིན་དུ་མེད་པ་དང༌། །དམིགས་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ནད་མི་འབྱུང༌། །ངན་སོང་ཆད་དང་འབྲས་བུ་ནི། །མངོན་དུ་བྱ་ལ་མི་རྟོག་ཉིད། །མཚན་མ་དག་དང་མ་འབྲེལ་དང༌། །དངོས་དང་མིང་དང་གཉིས་པོ་ལ། །
Chinese
三界之，为对治而欲求。是《现观庄严论》中般若波罗蜜多诀窍论著的词句，第二品完毕。 第三品 不在此岸及彼岸，亦不住于二者间，为了知诸时皆平等，故名般若波罗蜜多。从执著相状之门，因非方便故而遥远，然以善巧方便者，说为真实现近。色等蕴空性，及三时所悟之法，布施等菩提分，与行之想相违背。于布施等无我执，其他则令入于此，此乃遮止贪着边，故于王等贪着少。法之道以自性，寂静之故甚深也，知诸法自性为一，即能消除诸贪着。以遮止见等之故，说为甚难证悟者，因不解色等之故，故谓不可思议也。如是于一切智性之理，所有不共对治之品，所有一切之差别，如所说者于此应知。色等彼等无常等，彼不圆满及极圆满，以及于彼无贪着性，行之遮止之结合，不变无作者性，及难行三种之结合，如其所应得果故，与欲求有果彼，及不依赖于他者，能知七种显现也。于色等无骄慢，四种彼之平等性，于痛苦等谛，法知随知，忍知刹那自体此，于一切知之理为见道。色非常非无常，超越边及清净，不生不灭等，如虚空般舍弃贪着，从执取中解脱，及自性不可说，因此以言说此义，不能施与他人，及作无所缘，极清净不生病，恶趣断及果，为现前故无分别，与相状等不相关，及于事物与名与二者。
English
Of the three realms, it is desired as an antidote. These are the verses from the Abhisamayalankara, a treatise on the secret instructions of the Perfection of Wisdom. Chapter Two is complete. Chapter Three Not on this shore or the other shore, nor dwelling between them, it is called the Perfection of Wisdom because it knows that all times are equal. From the gate of focusing on characteristics, it is distant because it is not skillful means, but it is said to be truly near by those skilled in skillful means. The emptiness of the aggregates such as form, and the dharmas realized in the three times, the aspects of enlightenment such as generosity, and the opposing aspects of the idea of practice. There is no self-grasping in generosity and so on, others cause to enter into this, this is to prevent the extreme of attachment, therefore attachment to kings and so on is small. The path of Dharma is profound because of its nature of solitude, knowing that all dharmas are one in nature, one eliminates all attachments. Because of preventing seeing and so on, it is said to be difficult to realize, because of not understanding form and so on, it is said to be inconceivable. Thus, in the manner of omniscience, all the differences of the opposing qualities that are not in common, as explained, should be known here. Form and so on, such as impermanence, its incompleteness and complete perfection, and the combination of preventing practice in the absence of attachment to it, the combination of immutability and non-agency, and the three difficult practices, because one obtains the result as appropriate, and with the desire for a fruitful result, and whatever does not depend on others, it makes known the seven appearances. Without pride in form and so on, the fourfold equality of that, in the truths such as suffering, knowledge of the Dharma, subsequent knowledge, this moment of endurance, the path of seeing in the manner of all-knowing. Form is not permanent, not impermanent, beyond extremes and pure, unborn, unceasing, and so on, like space, abandoning attachment, liberated from grasping, and inexpressible by nature, therefore, by speaking this meaning, it cannot be given to others, and it makes without object, extremely pure, no disease arises, the cutting off of bad destinies and the result, for the sake of manifestation, non-conceptual, unrelated to characteristics and so on, and to things and names and both.