Tibetan
་འདི། །ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས། །སྐབས་དང་པོའོ།། །། སྐབས་གཉིས་པ། ལྷ་རྣམས་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །འོད་ཀྱིས་མགོ་མོག་པར་མཛད་དང༌། །ཡུལ་ངེས་པ་དང་ཁྱབ་པ་དང༌། །རང་བཞིན་དང་ནི་དེ་ཡི་ལས། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ནི། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་གི །རྣམ་པ་མི་དམིགས་སྒོ་ནས་ནི། །ཉན་ཐོས་ལམ་འདི་ཤེས་པར་བྱ། །འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལམ་ལ་ནི། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་དབྱེར་མེད་པས། །དྲོ་བ་དེ་དག་མི་དམིགས་པས། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དག་ཏུ་འདོད། །དེ་ལ་རྟག་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས། །གནས་པ་བཀག་པས་བཟོད་པ་རྣམས། །ས་བཅུ་དག་ལས་བརྩམས་ནས་ནི། །མི་གནས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བཤད་དེ། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཁྱེན་ནས་ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་ཕྱིར། །རང་བྱུང་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་བསྟན་ཡང་མི་དགོས་ལ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། །གང་གང་དོན་ནི་གང་གང་ལ། །ཇི་ལྟར་ཇི་ལྟར་ཉན་འདོད་པ། །དེ་དེ་ལ་དོན་དང་དེ། །སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགལ་བར། །སྟོན་པའི་རྣམ་པ་དྲོར་གྱུར་པ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །འགྲིབ་པ་མེད་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ། །ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་ཕྱིར་བཟོད་པ། །གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག །བདེན་དང་བདེན་ན་ལ་བཟོད་པ་དང༌། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ། །ཕན་ཡོན་བཅས་པ་འདི་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དག །ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་རྟེན་མེད་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། །ཆེན་པོ་ཚད་མ་མེད་བཅས་དང༌། །ཚད་མེད་པ་དང་མཐའ་མེད་དང༌། །དེར་གནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་འཛིན་དང༌། ། བླང་མེད་དོར་བ་མེད་སོགས་དང༌། །བྱམས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་འཐོབ་པ་དང༌། །རྣམ་པར་བྱང་ཀུན་ཡོངས་བསྡུས་དང༌། །ཉམ་ང་བ་དང་ནད་ཀུན་སེལ། །མྱང་འདས་འཛིན་ཞི་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྲུང་ལ་སོགས། །སྲོག་མི་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཚུལ་ལ་ནི། །བདག་ཉིད་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་དག །འགོད་དང་སྤྱིན་པ་ལ་སོགས་པ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ། །ཀུན་ནས་ཞི་དང་ཐམས་ཅད་ལ། །བདུད་དང་ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་དང༌། །གནོད་པས་བརྫི་བ་མེད་ཉིད་དང༌། །བྱང་ཆུབ་དང་ནི་རྟེན་མཆོད་ཉིད། །མོས་པ་རང་གི་དོན་དང་ནི། །རང་གཞན་དོན་དང་གཞན་དོན་དང༌། །རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་སྟེ། །སོ་སོར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཆུང་དུའི་ཆུང་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། །དེ་ཡང་རྣམ་གསུམ་དེ་ལྟར་ན། །རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་བདུན་དུ་འདོད། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། །མོས་པའི་གནས་སྐབས་རྣམས་ལ་ནི། །དགུ་ཚན་གསུམ་གྱིས་བསྟོད་པ་དང༌། །བཀུར་བ་དང་ནི་བསྔགས་པར་འདོད། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཁྱད་པར་ཅན། །དེ་ཡི་བྱེད་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དམིགས་མེད་རྣམ་པ་ཅན། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་མཚན་ཉིད་དོ། །བདེན་དང་སངས་རྒྱས་བསོད་ནམས་ཚོགས། །རང་བཞིན་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཐབས་བཅས་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། །སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང༌། །ཁམས་གསུམ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་དང། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡི། །བསྔོ་བ་གཞན་ནི་རྣམ་གསུམ་པོ། །བསོད་ནམས་ཆེ་འབྱུང་བདག་ཉིད་དོ། །ཐབས་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས། །དགེ་བའི་རྩ་ལ་ཡི་རང་བ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཡིད་བྱེད་པ། །བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་འདིར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་མཆོག་ཉིད། །ཀུན་ལ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད། །ཆོས་རྣམས་དམིགས་སུ་མེད་པར་ནི། །གཏོད་པར་བྱེད་པ་དོན་ཆེན་ཉིད། །སངས་རྒྱས་བསྟེན་དང་སྤྱིན་སོགས་དང༌། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་པ། །འདི་ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་དག་ཡིན། །ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་ དག་ནི། །བདུད་ཀྱི་ཐིབས་ཀྱིས་ནོན་པ་དང༌། །ཐབ་མོའི་ཆོས་ལ་མ་མོས་དང༌། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་མངོན་ཞེན་དང༌། །སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཡོངས་ཟིན་པའོ། །འབྲས་བུ་དག་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །དག་པ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། །དེ་གཉིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཞིང༌། །བཅད་དུ་མེད་པས་དག་པར་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ལམ་གསུམ་གྱི། །ཉམས་ཕྱིར་སློབ་མ་བསེ་རུ་དང༌། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་རྣམ་ཀུན་ན་ཤིན་ཏུ་བ། །ས་དགུ་ལ་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་དྲི་མ་ཡི། །གཉེན་པོ་ཆུང་དུའི་ཆུང་དུ་ལ། །སོགས་པའི་ལམ་ནི་དག་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ཀླན་ཀ་སྤངས་པ་ཡིས། །ལམ་ནི་འཇལ་དང་གཞལ་བྱ་དག །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི
Chinese
此乃证悟出离之法。 《现观庄严论》之般若波罗蜜多诀窍论著中，第一品结束。 第二品 为了使诸神欢喜，以光芒使头顶充满。 处所的确定和普遍，自性和它的作用。 在通达道之理上，四圣谛的，从不观想相状之门，应知此声闻道。 在圣声闻道上，因为色等为空，空性诸法无有差别，由于不观想那些暖相，故认为是顶位。 在此，以常等方式，遮止住立，忍位等，从十地开始，以不住立广大之显示，宣说成为法的殊胜。 为何如此？因为佛陀，了知却未见诸法。 为了证悟自生之自性，即使他人指示也不需要，如犀牛角般的智慧，明显地说是甚深。 任何事物对于任何事物，如何如何想要听闻，对于那事物和那事物，即使无有声音，也如是显现。 为了舍弃所取义之分别，以及不舍弃能取，以所依，应知犀牛角般的道，是真实摄略。 不违背假立之法性，显示之相成为暖位。 顶位，色等，以无减损等来区分。 以内空性等，为了不执著色等而安忍。 色等无生等的，具有相状者是法的殊胜。 在真和真上安忍，以及以知之刹那四相，在道之通达上，宣说此见道之利益。 如是之真如和诸佛，因为互相依赖和无所依赖，不承认名相，以及具有伟大无量，无量和无边，在那里安住的色等上，确定执持为佛性， 无取无舍等，以及慈等空性，佛性是获得，以及清净一切完全摄集，消除怖畏和一切疾病，寂灭涅槃之执著，以及诸佛守护等。
English
This is said to be the practice of definite emergence. From the chapter on the verbal expressions of the Abhisamayalankara, a treatise on the key instructions of the Perfection of Wisdom, the first chapter ends. Chapter Two In order to please the gods, making the crown of the head filled with light. The certainty and pervasiveness of the place, the nature and its function. In the manner of knowing the path, the four noble truths, from the gate of non-observation of aspects, this Hearer's path should be known. On the noble Hearer's path, because form and so on are empty, the emptinesses are without distinction, because those heats are not observed, they are considered to be the peak. Therein, by way of permanence and so on, the acceptances are those that prevent abiding, starting from the ten grounds, by showing the non-abiding extensively, it is said to become the supreme of Dharma. Why is that? Because the Buddhas, having known, do not see the Dharmas. In order to realize the self-arisen nature, even if others show it, it is not needed, the wisdom like a rhinoceros horn, is manifestly said to be profound. Whatever thing is for whatever thing, how, how one wants to hear, for that thing and that thing, even without sound, it appears as such. In order to abandon the conceptualization of the object of grasping, and also not abandoning the grasping, by the support, the path like a rhinoceros horn, should be known as truly condensed. Without contradicting the nature of the imputed Dharma, the aspect of showing becomes heat. The peak, form and so on, are distinguished by the absence of decrease and so on. By way of inner emptiness and so on, acceptance is for not grasping form and so on. The aspects of form and so on being unborn and so on, the one with aspects is the supreme of Dharma. Acceptance on truth and truth, and with the four moments of knowing, on the understanding of the path, this benefit of the path of seeing is explained. Suchness and the Buddhas, because they depend on each other and are without dependence, do not accept names, and with great immeasurable, immeasurable and endless, on form and so on abiding there, definitely holding as Buddhahood, without taking and without abandoning and so on, and emptiness such as love and so on, Buddhahood is attainment, and completely gathering all purification, eliminating fear and all diseases, the clinging to the pacification of Nirvana, and protection by the Buddhas and so on.
Chinese
不杀生等等，在如所有智之理上，自身安住，将众生安置和布施等等，回向于圆满菩提，通达道之刹那，于一切寂静和一切，战胜魔和烦恼，以及无有损害侵扰，菩提和供养所依，信解自之义利和，自他义利和他义利，以及三种所知，也分为小、中、大，各自认为有三种。以小之小等差别，那样分为三种，则认为有二十七种。于般若波罗蜜多，对于信解之境地，以三组九个来赞颂，恭敬和称赞。殊胜之回向，是其最胜之作用。那是无所缘之相，是不颠倒之体性。真实和佛陀福德聚，自性具有忆念之行境，具有方便无相，以及随喜佛陀，以及非三界之证悟，小、中、大之，其他回向有三种，是福德大生之自性。以方便和无所缘，随喜善根，随喜作意，在此说是修习。其自性是最胜之自性，不明显聚集于一切。诸法于无所缘中，发起是极大的义利。亲近佛陀和布施等等，以及善巧方便者，是对此信解之因。为法所困之因，是被魔之稠密所压迫，不信解低劣之法，以及对蕴等等之显现执着，以及被恶友所摄持。果之清净色等等，是清净之自性，因为，二者无有他异，以不可分割故说为清净。烦恼所知道三种，为了过失，声闻缘觉和，佛子们的清净，佛陀于一切极为清净。于九地是大之，大等等垢染之，对治小之小中之，等等之道是清净。于此以远离诤论，道是衡量和所衡量，是平等性。
English
Abstaining from killing and so forth, in the manner of the omniscient, abiding in oneself, placing beings and giving, etc., dedicating to perfect Bodhi, the moment of knowing the path, in all peace and everything, conquering the demons and afflictions, and without being afflicted by harm, Bodhi and the object of offering, believing in one's own benefit and, one's own and others' benefit and the benefit of others, and the three knowable things, are also divided into small, medium, and large, each considered to be three types. With distinctions such as small of the small, if divided into three in that way, then it is considered to be twenty-seven types. In the Prajnaparamita, for the states of faith, praising with three sets of nine, honoring and extolling. The special dedication is its supreme action. That is the aspect of no object of focus, it is the nature of non-perversion. Truth and the accumulation of merit of the Buddhas, its nature has the object of mindfulness, having skillful means without characteristics, and rejoicing after the Buddhas, and not realizing the three realms, the other dedications of small, medium, and large are three types, it is the nature of the great source of merit. With skillful means and without object of focus, rejoicing in the roots of virtue, rejoicing in the mind, here it is said to be cultivation. Its essence is the supreme essence, it does not manifestly gather in everything. In the absence of objects of focus in all phenomena, initiating is a great benefit. Relying on the Buddhas and giving, etc., and whoever is skilled in skillful means, are the causes of faith in this. The cause of being impoverished by the Dharma is being oppressed by the density of demons, not believing in inferior Dharma, and clinging to the manifestation of the aggregates, etc., and being completely seized by evil friends. The purity of the fruit, form, etc., is the nature of purity, because, the two are not different, it is said to be pure because it is indivisible. The three paths of afflictions and knowable things, for the sake of faults, the purity of the Shravakas and Pratyekabuddhas and the Bodhisattvas, the Buddhas are extremely pure in everything. On the nine grounds, the great of the great, etc., the antidote to defilements, the path of small of the small, etc., is pure. Here, by abandoning disputes, the path is the measure and what is to be measured, is equality.