Tibetan
སྤྱོད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སྦྱོར་བའི་སྔོན་དུ་སྙིང་རྗེ་དང༌། །མོས་པ་དང་ནི་བཟོད་པ་དང༌། །དགེ་བ་ཡང་དག་སྤྱོད་པ་ནི། །རིགས་ཀྱི་རྟགས་སུ་ངེས་པར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་མ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གང་བླ་ན་མེད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ལུང་བསྟན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བླ་མ་ཁོ་ན་ལ་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུར་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་བྱའོ། །གང་ གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དབུལ་བར་སྤྲོ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གང་ཐུགས་བབ་ཅུང་ཟད་དང༌། །གང་གང་ཞེས་གཉིས་ཉིད་ནི་ཟློས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་དང༌། ནོར་དང་འབྲུ་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་ལ་ཉེ་བར་སྦྱར་ཞིང་བརྗོད་དོ། །ཐུགས་བབ་ནི་ལྷག་པར་དགྱེས་པ་སྟེ། བླ་མ་བདག་ཉིད་ཀུན་ནས་མངོན་པར་བཞེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅུང་ཟད་ནི་མ་བསྟན་པའོ། །ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་གཙོ་བོའོ། །དེ་དང་དེ་ནི་དངོས་པོ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དོ། །ཉིད་ནི་ཁོ་ནའི་སྒྲའི་དོན་ལའོ། །བླ་མར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་དབུལ་བར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཅི་ཞིག་འདོད་པས་ཤེ་ན། དེ་ཉིད་མི་ཟད་འདོད་པ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་གང་ཐུགས་ལ་བབ་པའམ། ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་འཕགས་པའོ། །དེ་ཇི་འདྲ་བར་སྙམ་པ་ལ། མི་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མི་ཟད་པ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །འདོད་པ་ཡིས་ནི་མངོན་པར་ཚོལ་བས་ཏེ། སློབ་མས་ཞེས་པ་ལྷག་མའོ། །དངོས་པོ་གད་དང་གང་བླ་མ་ལ་ཕུལ་བ་དེ་དང་དེ་ནི་འདི་དང་ཕྱི་མར་ཡང་ཟད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མི་ཟད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་སྟེ། དེ་ནི་བླ་མེད་དག་ལའོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་ལུས་པ་ལ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་ཏོ། །རྟག་ཏུ་ནི་གཏན་དུའོ། །འོ་ན་བླ་མ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན་བླ་མ་ལ་སྦྱིན་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དག་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་བཤད་པས་ན་ཁོ་བོས་འདི
Chinese
是行持等。如是说：“于加行之前慈悲与，信解以及忍辱和，善妙如实之行持，是为种姓之征相，定说如是。”如是宣说。又或者以彼等未得无上灌顶之故，谓凡是佛之种姓获得无上灌顶者，一切如来皆异口同声授记为佛，故应视如佛。如是故，佛之种姓发菩提心而获得无上灌顶之故，唯应将上师视如佛而供养顶礼。何者何者等宣说供养之欢喜，何者何者心喜少分与，何者何者之二即是重述，事物与，财物以及谷物等何者与何者相近结合而述说。心喜即是特别欢喜，谓上师自身一切显现悦意之义。少分即是不明显。极其超胜之自性即是极其主要。此与此即是事物此与此本身。本身即是唯独之语词义。于上师处之谓，应了知是供养于阿阇梨。以何欲求耶，彼即不尽欲求以。如是宣说，彼即是心所喜或，极其超胜者。彼如何思耶，不尽如是宣说，不尽即是不可量。欲求以即是显现寻求，弟子是剩余。事物何与凡供养上师者，彼与彼于此与来世亦不尽，此是所诠释。彼施与等宣说不尽之理由，布施是已说不久前，彼是无上者等。一切佛即是开示将布施于所有如来。恒常即是永久。若然上师亦是他者，一切佛亦是他者，于彼如何供养上师而成为供养一切佛耶？以上师与佛等无别之故，虽是无别本身然以不同之相而宣说故我等此
English
These are the practices, etc. It is also said thus: "Before the application, compassion and, faith and also patience and, virtuous and proper conduct, are definitely explained as signs of lineage." Thus it is declared. Or, because they have not received the unsurpassed empowerment, whoever of the Buddha's lineage has received the unsurpassed empowerment, all the Tathagatas unanimously prophesy that they are Buddhas, therefore they should be regarded as Buddhas. Therefore, because those of the Buddha's lineage have generated the mind of enlightenment and have received the unsurpassed empowerment, one should only worship and prostrate to the lama as if he were a Buddha. Whatever, whatever, etc., speaks of the joy of offering, whatever, whatever the mind is slightly pleased with, whatever, whatever the two are repetitions, things and, wealth and grains, etc., whatever and whatever is closely combined and spoken of. Mind-pleasing is especially pleasing, meaning that the lama himself is pleased with all appearances. A little is not obvious. The very excellent nature is the most important. This and that are the things themselves. The self is the meaning of the word only. The phrase "to the lama" should be understood as offering to the acharya. What is desired? That itself is desired without end. Thus it is said, that itself is what the mind likes or, the most excellent. How is it thought of? It is said to be inexhaustible, inexhaustible is immeasurable. Desire is manifest seeking, the disciple is the remainder. Whatever things and whatever is offered to the lama, that and that will not be exhausted in this and the next life, this is what is explained. Giving that, etc., explains the reason for inexhaustibility, giving is what was said just now, that is to the unsurpassed ones, etc. All Buddhas are shown to be giving to all the Tathagatas. Always is forever. If the lama is also other, and all the Buddhas are also other, then how does offering to the lama become offering to all the Buddhas? Because the lama and the Buddhas are inseparable, although they are inseparable themselves, they are spoken of in different aspects, so we...
Tibetan
ར་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །བྱིན་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བྱིན་ནི་བླ་མ་དེ་ལ་བྱིན་པ་ལས་སམ། ཡང་ན་དེའི་ཐུགས་ལ་བབ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་སྦྱིན་པ་དེ་སྦྱིན་པའོ། །དེ་ལས་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་གསོ་ཞིང་དག་པར་བྱེད་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་ཏེ་དགེ་བ་རྣམས་སོ། །བསྡུས་ནས་སངས་རྒྱས་པས་ན་ཚོགས་ཏེ་བསོད་ ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །འགྱུར་རོ་ཞེས་ལྷག་པར་བརྗོད་དོ། །ཚོགས་ལས་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལས་སོ། །དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཐོབ་པ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་དེ་ཡང་དམན་པ་དང་མཆོག་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འདིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། མཆོག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་དང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སླར་ཡང་དེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བླ་མའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་བླ་མ་ལ་བྱིན་པ་ལས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་དེ་བས་ནའོ། །སློབ་མ་ནི་ཉན་པའི་སྐྱེ་བོའམ་སློབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེ་ན། སྙིང་རྗེ་གཏོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ནི་བརྩེ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །གཏོང་བ་ནི་སྦྱིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དང་བྱམས་པའི་སྦྱིན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །བཟོད་པ་ནི་ཞི་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །སྙིང་རྗེ་དང་གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་གཏོང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པའོ། །དེ་རྣམས་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཏེ། སྤེལ་བར་བྱ་ཞིང་གོམས་པར་བྱ་བས་ན་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །དེ་རྣམས་འབྱོར་བ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་གཏོང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའོ། །ཐ་དད་ཉིད་ནི་གཅིག་མ་ཡིན་པར་རོ། །མི་ཞེས་པ་དགག་པ་ལ་སྟེ། ཁོ་ནའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་ལ
Chinese
也不应说“啰”。给予的必要是什么呢？如是说“那给予”等等。那给予是给予那位上师吗？或者，是给予合他心意和极其殊胜的布施。从那之中，为了滋养和清净名为“福德资粮”，并且一次又一次地获得圆满，所以是福德，即善。因为聚集而证悟成佛，所以是资粮，即福德的资粮。特别地说“转变”。从资粮中，是从福德和智慧的资粮中。名为“成就”的是指获得显现欲求之义，那成就也有下等和殊胜两种。在此为了分别，所以说是殊胜，殊胜是所有之主，大手印的成就和圆满正等觉菩提的成就之义。再次，以“因此”等等说上师的伟大自性，因为什么理由呢？因为给予上师而转变成殊胜的成就，因此。弟子是听闻者或学习者。那变成什么样了呢？如是说“慈悲施舍”等等。慈悲是爱，那也有缘众生、缘法和无缘三种。施舍是布施，那也有法布施、财物布施和慈爱布施三种。戒律是远离破戒，那也有律仪戒、饶益有情戒和摄善法戒三种。忍辱是寂静，那也有于法决定思择的忍辱、安受痛苦的忍辱和于他人的损害毫不介意的忍辱三种。慈悲和施舍、戒律和忍辱是慈悲施舍，戒律忍辱。那些本身就是功德，因为应当增长和串习，所以说“因为”。那些拥有是具有，是具有慈悲施舍，戒律忍辱的功德。不同本身是不一。不，是否定。唯独的语气是必须把握的。
English
One should not even say "ra." What is the need for giving? It is said, "That giving," and so on. Is that giving giving to that lama? Or, is it giving that which pleases his heart and is an extremely special offering. From that, in order to nourish and purify what is called "accumulation of merit," and to obtain fullness again and again, therefore it is merit, that is, virtues. Because it is accumulated and enlightened, it is accumulation, that is, the accumulation of merit. It is especially said to "transform." From the accumulation, it is from the accumulation of merit and wisdom. What is called "accomplishment" is to obtain the meaning of manifest desire, and that accomplishment is also of two kinds, inferior and supreme. Here, in order to distinguish, it is said to be supreme, the supreme is the lord of all, the accomplishment of the great mudra and the accomplishment of perfect and complete enlightenment. Again, the greatness of the lama is spoken of by "therefore," etc. For what reason? Because giving to the lama transforms into supreme accomplishment, therefore. A disciple is a listener or a learner. What has that become like? It is said, "Compassion, giving," and so on. Compassion is love, and that is of three kinds: focused on sentient beings, focused on Dharma, and without focus. Giving is generosity, and that is of three kinds: giving of Dharma, giving of material things, and giving of loving-kindness. Discipline is being free from broken discipline, and that is of three kinds: the discipline of vows, the discipline of benefiting sentient beings, and the discipline of gathering virtuous Dharmas. Patience is peace, and that is of three kinds: patience of definitely contemplating the Dharma, patience of accepting suffering, and patience of not caring about the harm of others. Compassion and giving, discipline and patience are compassion, giving, discipline, patience. Those themselves are qualities, because they should be increased and practiced, therefore it says "because." Those possessions are having, having the qualities of compassion, giving, discipline, patience. Different itself is not one. Not is negation. The word "only" is to be grasped definitely.