Tibetan
་ཡང་མེད་ལ་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཡང་མེད་པར་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་འདོད། བསྒོམ་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་ སེམས་ཡིན་པས་དེ་ལ་དང་གིས་འཇོག་པའོ། །སྐྱོན་ལ་ལྟ་བའི་སྐྱོན་རིག་བྱེད་ལྟར་སོང་བ་བསྒོམ་པའི་སྐྱོན་མདོ་སྡེ་པའོ། །རིག་བྱེད་པ་ན་རེ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་སྣང་བ། །བྱ་བྲལ་སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུར་སྣང༌། །སེམས་ལས་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན་ལ། །གསལ་ལ་མི་རྟོག་གནས་བདེ་བ། །ཚངས་པ་ལ་ཡང་ཚངས་དེ་ཉིད། །བདག་གི་ཡེ་ཤེས་ཚངས་པའི་མཆོག །ཅེས་པའི་སྣང་བས་དངོས་པོ་ཅི་སྣང་སེམས་ཡིན་ལ། །དེ་ཡང་ཡེ་ནས་ཡིན་པས། བྱ་བ་རྩལ་དང་རྟོག་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་མེད་ལ་ད་ཡང་ཆོས་སྐུ་སྣང་ཡང་སེམས་ཉིད་ཡིན་ལ་མི་རྟོག་པར་གནས་པས་བདེ་སྟེ། གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་འདི་ནི་ལྷ་ཚངས་པ་ཞེས་བྱ། །ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་དོན་ལྷག་པ་གཞན་མེད་ལ། །དེ་རྟོགས་པས་བདག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བར་འདོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པའི་བསྒོམ་པ་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང༌། སྣ་རྩེར་སེམས་འཛིན་པའོ། །འདི་ལྟར་ལྟ་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པས་ཁྱད་པར་རོ། །བསྒོམ་པ་ལ་སེམས་ཡིན་པས་མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་མེད་ལ་ཡེ་ནས་རང་རིག་ཡིན་པས་གོམས་སུ་མེད་པའོ། །རྣམ་པ་མེད་པའི་ལྟ་བ་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་དུ་རྣམ་པ་མེད་པའོ། །ལུང་ལས། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། །གོང་དུ་སྣང་བ་རབ་ཏུ་འཇུག །ཅེས་པས་རླུང་གིས་དཀྲུགས་པ་ཆུ་ལས་ཆབ་རོམ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཆུ་ཡིན་རླུང་གིས་ལན། དེ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་ནས་དངོས་པོར་ཞེན་པས་སྣང་བ་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་མཐོང་སྟེ། སེམས་རྣམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་རྣམ་པ་སེམས་ཡིན་ན། ཐ་དད་པ་ཡིན་ནམ་ཅིག་ཅར་ཡིན། ཐ་དད་ན་བྱེ་བྲག་པ་དང་འདྲ་ལ་འདྲེ་བ་ཡང་མེད། སེམས་རྣམ་པ་ཡིན་ནམ། གཉིས་ཀར་ཡིན། རྣམ་པ་སེམས་སུ་ཡིན་ན་མ་བཅད་པའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ཅི་སེམས་རྣམ་པར་ཡིན་ན་བེམས་པོར་འགྱུར། གཉིས་ཀར་ཡིན་ན་འདུས་པས་ཡིན་ནམ། མ་འདུས་པས་ཡིན། འདུས་པས་ཡིན་ན་མི་འདུ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་སྔོན་དུ་འམ་ད་ལྟར་ཡང་སྣང་བ་སེམས་སུ་སྟོང་པར་རམ། སེམས་སྣང་བར་ཅིས་མ་སོང༌། ཡུལ་དབང་པོ་ཡུལ་དུ་ཅིས་ མ་སོང༌། ཡོད་ན་གར་འདུས་མ་འདུས་པ་ཡིན་པར་གཉིས་སོ་སོ་ན་སེམས་ལ་རྣམ་པ་གང་ཡོད་ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དབུ་མའི་རིགས་པ་བཞིས་ཀྱང་ཁེབས་སོ། །སློབ་དཔོན་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གྲགས་པའི་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་འདོད་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སེམས་སུ་གཉིས་མེད་ཅེས་འདོད་པ་གོང་མ་དང༌། འདེས་ཀྱང་འགེགས་པའོ། །རྣམ་པ་དེ་དཀར་དམར་དང་རྟོག་གམ་མི་རྟོག །མི་རྟོག་ན་རྣམ་པ་དང་སེམས་གཉིས་མེད་དུ་ཅིས་ཤེས། །དེ་མིག་རྒྱང་རིང་པོ་བལྟས་པས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་དེ། སེམས་སུ་གཉིས་མེད་མ་རྟོགས་པས་མན་ངག་ཏུ་འདོད་དོ། །སྣ་ཚོགས་སུ་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་ད་ལྟ་ཤེས་ཞེས་ཏེ། དེ་ལ་སྐྱོན་མང་སྟེ། དེ་གདོད་ནས་སམ་ད་ལྟར་གདོད་ནས་ན་སྔོན་དུ་མ་ཤེས་པ་ཅི། ཤེས་ཀྱང་མ་ཕན་ན་དགོས་པ་མེད། །ཤེས་ཀྱང་དགོས་ན་ཐུག་པ་མེད་ནས་མ་ཤེས་ན་རང་རིག་ཉམས། ད་ལྟ་ན་སྔོན་དུ་མེད་ཕྱིས་མེད་པས་ཆད་པར་ཐལ། ཡང་ན་གཉིས་མེད་དེ་གཉིས་མེད་དུ་གང་གིས་ཤེས། གཞན་གྱིས་ཤེས་སམ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས། གཞན་གྱིས་ཤེས་ན་རང་རིག་ཉམས། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་ཤེས་སམ། དེ་ལས་འབྱུང་བས་ཤེས། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་ཤེས་ན། རྟག་ནས་སམ་མི་རྟག་ནས། རྟག་ན་མི་རྟག་པར་ཐལ། མི་རྟག་ན་ཤེས་རྒྱུ་མེད། སྔོན་དུ་མ་ཤས་པ་ཅི། རྐྱེན་དགོས་ན་གོང་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་ན་དུས་སམ་རིགས་ཡིན་ན་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཅི་ཕན། ཡང་ན་དེ་ལས་བྱུང་བས་ཕན་ན་ཤེས་བྱའམ་ཤེས་བྱེད། །ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་གང༌། ཤེས་བྱ་གཉིས་མེད་བྱུང་ན་ཤེས་བྱེད་མེད་བར་ཤེས་བྱ་གང་ཡིན་ཤེས། ཤེས་བྱེད་བྱུང་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པར་ཤེས་བྱེད་ཀྱིས་ཅི་བྱེད། དུས་གཅིག་ཏུ་སྐད་ཅིག་ལ་གཉིས་འོང་བ་མི་རིགས་སོ། དེས་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པར་ཤེས་བྱེད་དུ་མི་ཤེས། ཤེས་བྱེད་མེད་པར་ཤེས་བྱ་མི་ཤེས། དེས་ན་གཉི་ག་མི་འབྱུང་ན་གཅིག་གིས་ནི་མི་ཤེས་སོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་མེད་པའི་རང་རིག་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་བསམ་དུ་མེད་པ་སྐད་ཅིག་མས་མི་རྟག །རྒྱུན་དུ་གནས་པ་དོན་དམ་མོ། །ཤཱནྟི་པ་རྗེས་ཐོབ་ལ་སྤྲུལ་སྐུར་འདོད། གཞན་མི་རྟོག་པ་ལས་སོ། །བསྒོམ་པ་ཡང་དེའི་ངང་ལ་བློ་འཇོག་པའོ། །སྐྱོན་ལ་ལྟ་བའི་དང༌། །སྒོམ་པའི་གཉིས་ལས་ལྟ་བའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དེའོ། ། བསྒོམ་པའི་ཉི་མ་དང་མཐུན་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཉི་མ་པའི་རྒྱུད་ནས། རྟོག་པའི་རྒྱ་མཚོ་དང་བ་ལ། ཆུ་བུར་དབའ་རླབས་སོགས་འབྱུང་ཡང༌། ཤར་བ་དང་ནི་ནུབ་པ་དག །ཆུ་བོ་དེ་རུ་རོ་མཉམ་གཅིག །ཅེས་པས་དཔེར་ན་འོག་གི་རྒྱ་མཚོ་ནས་ཆུ་བུར་དང༌། དབའ་རླབས་དང༌། གཞན་ཡང་རྙོག་མ་དང༌། ཆུ་གཞན་དེར་འབབ་ཀྱང་རྒྱ་མཚོའི་ངང་དུ་གཅིག་པ་ལྟར། རང་གི་སེམས་ཉིད་རྣམ་པ་མེད་པ། སྤྲོས་པ་མེད་པ། མཐའ་དང་མུ་མེད
Chinese
也无有，于等持和后得也无有，而认为种种二取皆无。修行也是一切皆是心，因此以“和”来安立。观察过失的过失，如顺世外道一般，修行的过失，如经部宗一般。顺世外道说：任何显现的事物，离戏之心性显现为法身。心之外别无他物，光明且无分别安住是安乐。梵天也是梵天本身，我的智慧是梵天之最胜。以显现而言，任何显现的事物皆是心，而且本来就是如此。没有作为、功用和分别，也没有怀疑，现在显现法身也是心性，安住于无分别中是安乐，光明且无分别的这个就叫做天神梵天，叫做法身，叫做佛，除此之外没有更殊胜的意义。证悟它，就认为自己任运成就，与佛无别。经部宗的修行是使修行稳固，以及将心专注于鼻尖。如此观察，刹那的无常是其特点。修行上，因为一切皆是心，所以没有等持和后得，而且本来就是自明自知，所以无需串习。无相的见解不是有相的，因为相是错乱的识，究竟上是无相的。经中说：由习气扰乱的心，强烈地执著于先前所显现的事物。如同风扰动水，水中生出冰，冰是水，是风造成的。同样，由习气扰动而执著于事物，显现由心所见，心是无相的。理证上，如果相是心，是各别还是同时？如果是各别，就和胜论派一样，没有混合。心是相吗？还是两者都是？如果相是心，那么不作意之境为何不能知？如果心是相，就会变成无情物。如果是两者，是由聚合而成还是非聚合而成？如果是聚合而成，那么有不聚合的理由吗？如果没有，那么先前或现在显现为空，心为何不成为显现？境和根为何不成为境？如果有，在哪里聚合，在哪里不聚合，两者各自分离，心有什么相呢？此外，其他论师的观点也被中观的四种理证所涵盖。论师语自在
English
Also, there is no samatha and vipassana, and no post-meditation either, but they consider all kinds of dualistic appearances as non-existent. Meditation is also all mind, so it is established with 'and'. The fault of looking at faults is like the Carvaka, and the fault of meditation is like the Sautrantika. The Carvaka says: Whatever appears, the mind itself, free from activity, appears as the Dharmakaya. There is nothing other than the mind, and dwelling in clarity and non-conceptuality is bliss. Brahma is also Brahma itself, and my wisdom is the best of Brahma. In terms of appearance, whatever appears is mind, and it has always been so. There is no action, skill, or concept, and no doubt. Even now, the Dharmakaya appears, but it is mind itself, and dwelling in non-conceptuality is bliss. This clarity and non-conceptuality is called the god Brahma, called the Dharmakaya, called the Buddha. There is no other meaning more superior than that. By realizing it, one considers oneself spontaneously accomplished and no different from the Buddha. The Sautrantika's meditation is to stabilize meditation and to focus the mind on the tip of the nose. In this way, the impermanence of a moment is its characteristic. In meditation, because everything is mind, there is no samatha and vipassana, and because it is inherently self-aware, there is no need to practice. The view of no characteristics is not with characteristics, because characteristics are mistaken consciousness, and ultimately there are no characteristics. The sutra says: The mind disturbed by habitual tendencies strongly clings to what appeared earlier. Just as wind disturbs water, and ice comes from water, the ice is water, caused by wind. Similarly, disturbed by habitual tendencies and clinging to things, appearances are seen by the mind, but the mind is without characteristics. Logically, if characteristics are mind, are they separate or simultaneous? If they are separate, they are like the Vaisheshika, and there is no mixture. Is mind characteristics? Or are both? If characteristics are mind, then why can't the unobjectified object be known? If mind is characteristics, it will become inanimate. If it is both, is it composed or uncomposed? If it is composed, is there a reason for not composing? If not, then why does the previous or present appearance appear empty in the mind? Why doesn't the mind become appearance? Why don't the objects and senses become objects? If there is, where is it composed, where is it uncomposed, and what characteristics does the mind have when the two are separate? Furthermore, the views of other teachers are also covered by the four logical arguments of Madhyamaka. Teacher Vakishvara
Chinese
认为显现的各种各样与二无别，是指认为各种各样的显现与心二无别，这是前一种观点，但这种观点也是可以驳斥的。显现是白色红色，还是有分别念或无分别念？如果无分别念，那么如何知道显现和心是二无别的呢？那是由于眼睛看得很远，所以有各种各样的显现，因为没有认识到心中是二无别的，所以认为是口诀。因为认识到是各种各样的显现，所以说通过现量现在就知道了。但那有很多过失，那是本来就如此，还是现在才如此？如果是本来就如此，那么之前为什么不知道？即使知道了也没有用，那就没有必要了。即使知道了也有必要，如果一直没有认识到，那么自证就会消失。如果是现在才如此，那么之前没有之后也没有，那就成了断灭。或者说，二无别是被什么认识到的？是被其他认识到，还是被它自己认识到？如果被其他认识到，那么自证就会消失。是它自己认识它自己，还是从它那里产生的来认识？如果是它自己认识它自己，那么是恒常如此，还是非恒常如此？如果是恒常如此，那么就成了非恒常。如果是非恒常，那么就没有认识的对象。之前为什么不认识？如果需要因缘，那么如同上面所说，如果是它自己，那么是时间还是种类？如果是那样，那么显现有什么用？或者说，从它那里产生的有用，那么是所知还是能知？所知和能知是什么？如果所知二无别产生了，那么在没有能知的时候，所知是什么？如果能知产生了，那么在没有所知的时候，能知做什么？一瞬间同时出现两个是不合理的。因此，在没有所知的时候，就不能成为能知。在没有能知的时候，就不能成为所知。因此，如果两者都不产生，那么一个就不能认识。因此，没有显现的自证，没有戏论，不可思议，一瞬间是非恒常的。恒常存在的是胜义谛。寂天菩萨认为后得是化身。其他的是从无分别念中产生的。禅修也是将心安住在那个状态中。观察过失和禅修两种中，观察的唯识宗是有显现的。
English
To consider the various appearances as non-dual is to consider the various appearances as non-dual in the mind, which is the former view, but this view can also be refuted. Are the appearances white, red, or with or without conceptual thought? If without conceptual thought, then how is it known that appearances and mind are non-dual? That is because the eyes see very far, so there are various appearances, because it is not realized that there is non-duality in the mind, so it is considered a pith instruction. Because it is recognized as various appearances, it is said that it is now known through direct perception. But that has many faults, is that originally so, or is it now so? If it is originally so, then why was it not known before? Even if it is known, it is useless, then there is no need. Even if it is known, there is a need, if it has not been recognized, then self-awareness will disappear. If it is now so, then there was none before and none after, then it becomes annihilation. Or, by what is that non-duality known? Is it known by others, or is it known by itself? If it is known by others, then self-awareness will disappear. Does it know itself, or does it know by arising from it? If it knows itself, then is it always so, or is it not always so? If it is always so, then it becomes non-eternal. If it is non-eternal, then there is no object of knowledge. Why was it not known before? If a condition is needed, then as mentioned above, if it is itself, then is it time or type? If it is so, then what is the use of appearance? Or, if it is useful to arise from it, then is it the object of knowledge or the subject of knowledge? What are the object of knowledge and the subject of knowledge? If the object of knowledge non-dual arises, then when there is no subject of knowledge, what is the object of knowledge? If the subject of knowledge arises, then when there is no object of knowledge, what does the subject of knowledge do? It is unreasonable for two to appear simultaneously in an instant. Therefore, without the object of knowledge, it cannot become the subject of knowledge. Without the subject of knowledge, the object of knowledge cannot be known. Therefore, if both do not arise, then one cannot know. Therefore, the self-awareness without appearance, without elaboration, inconceivable, is non-eternal in an instant. What exists constantly is the ultimate truth. Shantipa considers the subsequent attainment to be the emanation body. Others arise from non-conceptual thought. Meditation is also placing the mind in that state. Of the two, observing faults and meditating, the observing Mind-Only school has appearances.", "original_tibetan_continued": "བསྒོམ་པའི་ཉི་མ་དང་མཐུན་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཉི་མ་པའི་རྒྱུད་ནས། རྟོག་པའི་རྒྱ་མཚོ་དང་བ་ལ། ཆུ་བུར་དབའ་རླབས་སོགས་འབྱུང་ཡང༌། ཤར་བ་དང་ནི་ནུབ་པ་དག །ཆུ་བོ་དེ་རུ་རོ་མཉམ་གཅིག །ཅེས་པས་དཔེར་ན་འོག་གི་རྒྱ་མཚོ་ནས་ཆུ་བུར་དང༌། དབའ་རླབས་དང༌། གཞན་ཡང་རྙོག་མ་དང༌། ཆུ་གཞན་དེར་འབབ་ཀྱང་རྒྱ་མཚོའི་ངང་དུ་གཅིག་པ་ལྟར། རང་གི་སེམས་ཉིད་རྣམ་པ་མེད་པ། སྤྲོས་པ་མེད་པ། མཐའ་དང་མུ་མེད", "chinese_translation_continued": "禅修类似于太阳。如外道太阳派的经典中说：“从分别念的海洋中，会生起水泡、波浪等，虽然有升起和落下，但水流在那里面味道相同，是一体的。”比如从下面的海里生起水泡、波浪，以及其他的浑浊物，其他的河流流入那里，也像在海的本性中一样是一体的。自己的心性没有显现，没有戏论，没有边际。", "english_translation_continued": "Meditation is similar to the sun. As it says in the scriptures of the Tirthika solar school: "From the ocean of conceptual thought, bubbles, waves, etc. arise, although there are rising and falling, the water flows there with the same taste, it is one." For example, from the ocean below, bubbles, waves, and other turbidities arise, and other rivers flow into it, just as they are one in the nature of the ocean. One's own mind is without appearance, without elaboration, without end.