Tibetan
་ཐ་དད་ན། བྱེ་བྲག་པའི་དགེ་བས་སེམས་ལ་མི་ཕན་པ་དང༌། །སྡིག་པས་སེམས་ལ་མི་གནོད་དེ། བྱེ་བྲག་མ་ཡིན་པས་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ཏེ། དགེ་བའི་རྣམ་པར་སེམས་ལ་ཕན་ལ། སེམས་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཡེ་ཡོད་པས་གནོད་པའི་རྣམ་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་དང་བཅས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་མ་རྟོགས་པའི་སིལ་བུར་འདོད་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཀྱང་དེ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་འབྲས་བུ་སྐུ་བཞིར་འདོད་དོ། །བསྒོམ་པ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་སམ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་སེམས་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཡེ་ཡོད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་དེ་མི་རྟོག་པས་དེ་ལྟར་རྟེན་འབྲེལ་ སེམས་ཡིན་པར་ཁད་ཀྱིས་ཁད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ལུས་པར་སྟོན་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ནས། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་ནི། །སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ནི་སྣ་རྩེར་བརྟན་བྱས་ལ། །ཁྱིམ་པར་གྱུར་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་པས་རྟེན་འབྲེལ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའོ། །སྐྱོན་བསལ་བ་ལ་གསུམ་ལས་ལྟ་བའི་སྐྱོན་བསལ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་རྒྱུ་གཙོ་བོར་འདོད་པ་ན་རེ། ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་ཏེ། །པདྨ་ལ་སོགས་མེ་ཏོག་བཞིན། །འགྲོ་བ་སོ་སོའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས། །ཐར་པ་དང་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། ཞེས་བརྗོད་དེ། སངས་རྒྱས་པའི་རྒྱུ་སེམས་གདོད་མ་ནས་ཡོད་ལ། གདོད་མ་ནས་མེད་ན་བསྒྲུབས་པས་མི་འགྲུབ་སྟེ། པདྨ་རང་ལ་སྔོ་དཀར་དམར་པོ་སོ་སོ་ན་ཡོད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པས་སངས་རྒྱས། རྒྱུ་མེད་ན་བཙལ་བས་མི་ཕན། ཡོད་པ་ལ་བསྒྲུབ་མི་དགོས། ཡོད་པར་ཤེས་པས་ཆོག་ཟེར་བ་དེའི་སྐྱོན་ནི་འདིར་ནི་རྒྱུ་ལ་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས་འདོད་པའོ། །བསྒོམས་པའི་སྐྱོན་ནི་ཞི་བ་དང༌། བྱེ་བྲག་པ་སྟེ། འོང་བར་འགྱུར་བའི་བདག་ཉིད་ནི། །ཕྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འགགས་ནས། །གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཞི་བར་གནས། །འབད་དེ་བདག་གིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞས་པས་རྣམ་པ་ལ་བློ་ལོག་སྟེ། རང་གི་སེམས་ཞི་བར་བྱིང་ནས་བདེ་བ་སྙམ་བྱེད་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་མིན་ཏེ། མདོ་ལས། རྒྱལ་བྱེད་ཚལ་ནི་ཉམས་དགའ་བར། །བདག་ཉིད་གང་གི་གྱུར་ཀྱང་བླའི། །བྱེ་བྲག་པ་ཡི་ཐར་པ་ནི། །ནམ་ཡང་གོ་ཏམ་མི་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པས་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའོ། །ཉན་ཐོས་མི་གཙང་བ་དང༌། དབུས་དང༌། བདེན་པ་བཞིས་གནས་པའི་སེམས་དེ་སྐྱོན་ནོ། །འདིར་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྤྱོད་ཅིང་གོང་ལྟར་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྐྱོན་ནི་མདོ་ལས། བྱེ་བྲག་བདག་ཆོས་ཕུང་པོ་གསུམ། གཞན་སྤངས་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཞི། །བདེ་བར་འདོད་པ་དམན་པས་ཏེ། །སླར་ཡང་ཆུང་བས་འཁོར་བར་འགྱུར། ཞེས་པས་ཡུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་འདོད་ཅིང༌། གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པ་ཡང་མིན། མེད་པ་ཡང་མིན་ཞེས་ཕུང་པོ་གསུམ་པར་འདོད་ལ། རང་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་བདེ་བ་འདོད་ པས་བསྐལ་པ་གཅིག་ནས་སླར་འཁོར་བའོ། །འདིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ལུས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ནས། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་གཞན་ལ་བསྔོ། །ཐེག་ཆེན་ཆོས་ལ་རྣམ་པར་སྤྱོད། །དགེ་བ་སེམས་དང་འབྲེལ་པར་བརྗོད། །མདོ་སྡེ་དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་བཤད། །ཅེས་པས་དེ་ལྟར་གསུམ་དང་གོང་གི་བསྒོམ་པ་སྐད་ཅིག་ཟེར་བས་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྐད་ཅིག་ནས་མི་རྟག་པ་ཤེས་པ་དང༌། ཁྱིམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། སེམས་ཙམ་སྣང་བར་མི་འདོད་པས་དེ་བཞིན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །སེམས་ཙམ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་སེམས་ཁོ་ནར་མི་འདོད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་འདོད་དེ། དེས་སྤྱོད་པ་སྒོམ་པ་སོ་སོའི་རྣམ་བཅས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་འདོད་དེ། ལུང་ལས་ཀྱང༌། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་པ་དང༌། རིགས་པ་ཡང་ཉི་ཤུ་པ་ནས། དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། །དྲུག་པོ་དག་ཀྱང་གོ་གཅིག་ན། །གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པས་མདོ་སྡེ་པའི་ཕྲ་རབ་བདུན་ལ་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ཡིན་པས་ཕྲ་རབ་དྲུག་ཅར་ཤར་དང་ལྷོ་དང༌། ནུབ་དང་བྱང་དང༌། སྟེང་དང་འོག་གི་ཆ་དེས་སོ་སོར་དུས་གཅིག་ལ་ཕྱེ་ཞིང་བླང་དུ་བཏུབ་ན་ཕྲ་རབ་དེ་ལ་དྲུག་པོའི་ས་ནས་ཡང་དྲུག་བླངས་ཏེ་ཕྱེ་བས་ཕྲ་རབ་མེད་ན། ཤར་ཕྱོགས་གཅིག་གི་ས་ནས་གཅིག་ལེན་ན་རིའི་གོང་བུ་འདི་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་དུ་རིགས་ཏེ། དེས་ན་སེམས་ཁོ་ན་སྟེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞན་དོན་དུ་སྤྱད་པས་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྐུ་བཞི་དོན་དམ་དུ་འདོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་འགེགས་སོ། སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ་མཉམ་གཞག་ན་མི་རྟོག །རྗེས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འདོད། །སྐུ་གསུམ་བདག་པོ་ཀར་འདི་འཁྲུལ་བ། སངས་རྒྱས་པས་སྣོད་གཞལ་ཡས་ཁང༌། བཅུད་ལྷ་དང་ལྷ་མོར་མི་རྟོག་སྣང་བར་འདོད་དོ། །ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གྲགས་པ་ནི། དགག་སྒྲུབ་གང
Chinese
如果不同，小乘的善对心没有利益，恶对心没有损害。因为不是小乘，而是缘起。善对心有利益，因为心本来就是缘起，以损害的方式产生，具有微细的微尘部分，被认为是刹那间无法觉察的微小部分。六波罗蜜多也只是觉悟到此，被认为是四身果。那么，禅修是这样觉悟的吗？因为一切事物和心本来就是缘起，所以从六波罗蜜多产生果。如果不这样觉悟，就一点一点地禅修，认为心是缘起。而且，从不遗余力地显示所有宗义的，大乘经中说：结跏趺坐，依靠刹那刹那，将心稳定在鼻尖，即使成为居家者也要禅修。因此，是以了解缘起的方式禅修。在消除过失方面，有三种，首先是消除见解的过失。外道认为主因，说：一切都依赖于因，就像莲花等花朵一样。从各种众生的因中，获得解脱和一切智。他们说，成佛的因，心本来就存在。如果本来不存在，努力也不会成功。就像莲花本身有蓝、白、红各种颜色一样。同样，众生有成佛的因，所以成佛。如果没有因，寻找也没有用。对于已经存在的，不需要努力。说仅仅知道存在就足够了，那样的过失是，在这里是以努力追求因。禅修的过失是寂止和小乘。将要到来的自性是，从外境的行境中停止，安住在二者成就的寂止中，努力以自我禅修。因此，对相状产生厌恶，自己的心沉浸在寂止中，认为快乐。而不是声闻小乘，经中说：国王的园林令人愉快，无论成为谁的自性都是最好的，小乘的解脱，乔达摩永远不会寻求。因此，是上面所说的。声闻的不净和中观，以及以四谛为安住处的心，那是过失。在这里，在缘起中行持六波罗蜜多。
English
If they are different, the virtues of the Hinayana do not benefit the mind, and the sins do not harm the mind. Because it is not Hinayana, but dependent origination. Virtue benefits the mind, because the mind is inherently dependent origination, it arises in a way that harms, and is considered to be a tiny part that cannot be perceived in an instant. The six perfections are also just realized to this extent, and are considered to be the fruit of the four bodies. So, is meditation realized in this way? Because all things and the mind are inherently dependent origination, the fruit arises from the six perfections. If one does not realize this, one meditates little by little, thinking that the mind is dependent origination. Moreover, from the Mahayana Sutra, which shows all tenets without leaving anything out, it says: Sitting in the vajra posture, relying on moment after moment, stabilize the mind on the tip of the nose, and even if you become a householder, you should meditate. Therefore, it is meditating in the manner of understanding dependent origination. In terms of eliminating faults, there are three, first is eliminating the fault of view. The non-Buddhists who believe in the primary cause say: Everything depends on the cause, like lotus and other flowers. From the cause of each sentient being, liberation and omniscience are obtained. They say that the cause of becoming a Buddha, the mind, exists from the beginning. If it does not exist from the beginning, effort will not succeed. Just as the lotus itself has blue, white, and red colors. Similarly, sentient beings have the cause of becoming a Buddha, so they become Buddhas. If there is no cause, searching is useless. For what already exists, there is no need to strive. Saying that it is enough to just know that it exists, the fault of that is that here it is desired by striving for the cause. The fault of meditation is quiescence and Hinayana. The nature that is about to come is, stopping from the realm of external objects, abiding in the quiescence accomplished by the two, striving to meditate with oneself. Therefore, aversion arises towards appearances, one's own mind is immersed in quiescence, and one thinks of happiness. And not the Hearer Hinayana, the sutra says: The king's garden is delightful, whatever nature one becomes is the best, the liberation of the Hinayana, Gautama will never seek. Therefore, it is what was said above. The Hearer's impurity and the Middle Way, and the mind that abides in the four truths, that is a fault. Here, practice the six perfections in dependent origination.
Chinese
如同前面所说的那样，是明晰且无分别的。大乘的过失在经部中说： “个别我法蕴三者， 舍弃他者自之痛苦息， 希求安乐因劣故， 复又微小故而转轮回。” 因此认为境是各别的，并且认为补特伽罗的我既非有也非无，如此认为蕴是第三者，并且由于自己希求从轮回中解脱的安乐，所以从一个劫后再次轮回。此处从不遗余地地显示所有宗派的大乘经部中说： “六度回向于他众， 大乘之法如理行， 善根与心相联系， 经部即是大乘说。” 因此，像这样三者和前面所说的观修是刹那的，所以声闻部中的分别说部从刹那间了知无常，并且了知居家，以及唯识不希望显现，所以是这样的大乘。所谓唯识，是不希望境仅仅是心，而是希望是缘起。因此，以其行为和观修各自具有的相的见解，如同经部一样是相关的，因为一切都是心，并且相也是心的相。经中也说： “奇哉！诸佛子，此三界唯是心。” 理证方面，也从《二十颂》中说： “六者同时相结合， 极微尘分六部分， 六者若处同一处， 聚合物如极微尘。” 因此，经部的极微七个是一微尘，所以极微六者同时在东、南、西、北、上、下方的部分各自同时分开并且可以取舍，那么对于极微来说，从六者的位置上又取六者分开，如果极微不存在，那么从东方一个位置上取一个，那么这个山的聚合物也理应是微尘，因此仅仅是心。六度以心的相貌为了他众而行持，因此认为果位一切智智的四身是胜义谛。经部和声闻部在世俗中也不遮破。论师智藏说，在止观双运中无分别，之后认为是遍知。三身之主，此等是错乱的，佛陀认为器是宫殿，有情是天和天女，不分别地显现。 语自在称说：破立何
English
As stated above, it is clear and non-conceptual. The fault of the Mahayana is stated in the sutra: "Individual self, dharma, aggregates, the three, Abandoning others, pacifying one's own suffering, Desiring happiness, being inferior, Again, being small, revolving in samsara." Therefore, it is considered that the objects are separate, and it is considered that the self of the person is neither existent nor non-existent, thus considering the aggregates as the third. And because one desires the happiness of liberation from samsara, one revolves again after one kalpa. Here, from the Mahayana sutras that show all the schools without exception, it is said: "The six perfections are dedicated to others, The Mahayana dharma is practiced accordingly, Virtue is said to be connected with the mind, The sutra is the Mahayana teaching." Therefore, like this, the three and the above-mentioned meditation are momentary, so the Vaibhashika of the Shravaka school knows impermanence from moment to moment, and knows the household, and the Mind-Only does not want to appear, so it is such a Mahayana. What is Mind-Only? It does not want the object to be merely the mind, but wants it to be dependent origination. Therefore, with the view of its behavior and meditation, each with its own aspects, it is related like the Sutra school, because everything is mind, and the aspect is also the aspect of the mind. It is also said in the scripture: "O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind." In terms of reasoning, it is also said in the Twenty Verses: "When the six are combined simultaneously, The minute dust is divided into six parts, If the six are in the same place, The aggregate becomes like a minute dust." Therefore, the Sautrantika's seven minute particles are one atom, so the six minute particles simultaneously in the east, south, west, north, upper, and lower parts are separated at the same time and can be taken and abandoned, then for the minute particle, six are taken from the position of the six and separated. If the minute particle does not exist, then if one is taken from one position in the east, then this aggregate of mountains should also be like a minute dust, therefore it is only mind. The six perfections are practiced in the aspect of the mind for the sake of others, therefore it is considered that the four bodies of the omniscient fruit are the ultimate truth. The Sutra school and the Shravaka school are not denied in the conventional truth. Teacher Jnanagarbha said that in the union of calm and insight, there is no distinction, and afterwards it is considered to be omniscient. The lord of the three bodies, these are confused, the Buddha considers the vessel to be the palace, and the beings to be gods and goddesses, appearing without distinction. Vagishvarakirti said: What to refute or establish