Tibetan
་ཚིག་ནི། བདག་དང་དགོས་པ་ལྷར་གནས་པ་མཐོང་བས་ལྷ་དང༌། ལྷ་མི་གནོད་པས་ཉན་ཐོས་ལྟར་ཉེས་པ་སྤོང་བ་དང༌། ལྷ་མ་ཡིན་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟར་ཕན་འདོགས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་སེམས་སུ་འདུས་པའི་དོན་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་སེམས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་མ་ཤེས་ཤིང་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས། སོ་སོར་ཐར་པའི་བསླབ་པ་དང༌། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་དག་ལ་དམིགས་བ་མེད་པས་སྨོན་འཇུག་གཞན་དོན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱིས་ལྷར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་འཕྲུལ་པར་སྣང་བས་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྤྱོད་ལ། བྱེ་བྲག་མ་འགགས་ན་ནུས་པ་སོ་སོར་འབྱུང་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟར་འདོགས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐུ་བཞི་འབྱུང་བས། འགྲོ་བ་འདྲེན་པའི་སྣང་བ་ ལྟར་སོ་སོར་ཐར་པའི་བསླབ་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང༌། སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་གསུམ་ལྡན་པའོ། །སྐུ་བཞི་ནུས་པ་སོ་སོ་ནས་སྣང་ཞིང་ཆོས་སྐུར་འདུས་ཤིང་འབྱུང་བ་བཞིན་སྡོམ་པ་ཡར་ལྡན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སོ་སོར་ཐར་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་འགྱུར། །དེ་སྔགས་སུ་འགྱུར། དེ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡང་བཏུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡང་བཞི་སྟེ། གཞི་མ་ཉམས་པ་དང༌། རྒྱུ་མ་ཉམས་པ་དང༌། ལམ་མ་ཉམས་པ་དང༌། འབྲས་བུ་མ་ཉམས་པའོ། །གཞི་མ་ཉམས་པ་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་དག་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་སྡོམ་པ་གསུམ་མིན་པར་འདོད། དེ་མི་བདེན་ཏེ། ཀ་བས་གདུང་དང་འོག་གིས་སྟེང་ཁང་བཏེག་པ་ལྟར་མ་ཡིན་ཟེར་བ་མི་རིགས་ཏེ། སྡོམ་པ་ཡར་ལྡན་དུ་གནས་གྱུར་པས་ས་བོན་གྱི་དུས་ན་ས་བོན་མ་ཉམས། མྱུ་གུ་མ་སྤངས། འབྲས་བུའི་དུས་ན་འབྲས་བུ་མ་ཉམས་ལ་ས་བོན་མ་སྤངས་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་དུས་ན་སོ་སོར་ཐར་པར་མ་སོང་སྟེ། མི་གནས་མེད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཉམས་པ་སྤང༌། སློབ་དཔོན་ལ་མི་གཅིག་གིས་མི་མང་པོ་གསོད་ན། མི་གཅིག་པོ་དེ་མ་བསད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཉམས་ལ། བསད་ན་སོ་སོར་ཐར་བའི་སྡོམ་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། མ་ཤིན་བརྫུན་ནམ་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉམས་ཟེར་ཏེ་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། སོ་སོར་ཐར་བའི་ལྟུང་བ་ནི་སྦྱོར་བ་དང༌། དངོས་དང༌། མཇུག་རྫོགས་པས་འོང་སྟེ། སྦྱོར་བ་དང༌། མཇུག་མེད་པ་དང༌། དངོས་སོ་སོར་ཐར་བ་བདག་འཁོར་བ་ལ་འཇིགས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དུ་དམྱལ་བ་ལ་མི་འཇིགས་པར་ཉེས་པ་ལེན་པའོ། །དེ་ལྟར་སྲོག་མང་བར་བཏོན་པ
Chinese
词句是：视自己和所需如神安住，故为神；如声闻般舍弃过失，因神不害人；如菩萨般饶益，因非神不能领悟；如是，对于心中汇聚之义，众生极度迷惑，不知心极不安住，执著于我，生起无缘大悲。于别解脱戒和誓言行持等，因无所缘而发愿行持利他；且以咒语观一切显现为神，皆显现为心之幻化，故声闻分别行持。若分别未断，则能力各自分别生起，故如菩萨般饶益；如是，依于心之相续而生起四身，如引导众生之显现般，具足别解脱戒、菩萨律仪和密咒誓言三者。四身从各别能力显现，并如汇聚于法身般生起，戒律亦转为向上圆满，即别解脱转为菩萨，彼转为密咒，彼亦如能胜任各别显现般。生起定解亦有四：地基未失坏，因未失坏，道未失坏，果未失坏。地基未失坏，有些论师认为依处和所依非三种戒律。此不真实，如说柱子不能支撑栋梁，下方不能抬起楼房般不合理，因戒律转为向上圆满安住，故种子之时种子未失坏，苗芽未舍弃，果实之时果实未失坏而种子未舍弃，誓言之时未堕入别解脱，虽无住处亦无过失。舍弃失坏。论师说，若一人杀多人，若不杀此一人，则菩萨律仪失坏，若杀则别解脱戒失坏，如是，说未死而妄语或方便之支分失坏，此亦不真实，别解脱之堕罪是因预备、正行和究竟圆满而生，预备和无究竟，及正行别解脱是自己畏惧轮回，菩萨为利有情不畏地狱而取罪过。如是取出众多生命
English
The words are: Seeing oneself and what is needed as gods abiding, hence gods; like Shravakas abandoning faults, because gods do not harm people; like Bodhisattvas benefiting, because non-gods cannot comprehend; thus, for the meaning gathered in the mind, sentient beings are extremely confused, not knowing that the mind is extremely unstable, clinging to self, and generating unconditioned great compassion. For the Pratimoksha vows and Samaya conduct, etc., because there is no object of focus, one makes aspirations and engages in benefiting others; and also, by mantra, all appearances as gods appear as illusions of the mind, so Shravakas practice separately. If the distinctions are not ceased, then abilities arise separately, so like Bodhisattvas benefiting; thus, relying on the continuum of the mind, the four Kayas arise, like the appearance of guiding beings, possessing the three of Pratimoksha vows, Bodhisattva vows, and mantra Samaya. The four Kayas appear from separate abilities, and like gathering into the Dharmakaya, the vows also transform into upward perfection, that is, Pratimoksha transforms into Bodhisattva, that transforms into mantra, that also like being able to accomplish separate appearances. Generating certainty also has four: the ground is not ruined, the cause is not ruined, the path is not ruined, the result is not ruined. The ground is not ruined, some teachers think that the basis and what is based on are not the three vows. This is not true, like saying that pillars cannot support beams, the bottom cannot lift up the building is unreasonable, because the vows transform into upward perfect abiding, so at the time of the seed, the seed is not ruined, the sprout is not abandoned, at the time of the fruit, the fruit is not ruined and the seed is not abandoned, at the time of Samaya, one has not fallen into Pratimoksha, although there is no abiding place, there is no fault. Abandon what is ruined. Teachers say, if one person kills many people, if this one person is not killed, then the Bodhisattva vows are ruined, if killed then the Pratimoksha vows are ruined, thus, saying that lying or the limb of skillful means is ruined, this is also not true, the downfall of Pratimoksha is caused by preparation, actual action, and complete conclusion, preparation and no conclusion, and the actual Pratimoksha is oneself fearing Samsara, the Bodhisattva for the benefit of sentient beings not fearing hell and taking faults. Thus taking out many lives
Tibetan
་དང༌། གཅིག་ལ་སྡིག་པ་གོས་པར་དང༌། བདག་དམྱལ་བ་ལ་མི་འཇིགས་པར་རང་ཡང་ཐར་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྫུན་སོགས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་ཉམས་པས་སོ། །ལམ་མ་ཉམས་པ་ཡང་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་དག །སོ་སོར་ཐར་པའི་བསླབ་པ་རྟེན་དུ་དགོས་ན། སོ་སོར་ཐར་བའི་བསླབ་པ་གོང་གི་རྟེན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དྲུག་ལ་སྐྱེའི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འགྲོ་བ་གཞན་དང་གླིང་གཞན་ནས་སྐྱེ་ཟེར་ཏེ། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དེ་ལྟར་མུ་སྟེགས་ལྟར་རྐྱེན་མེད་པས་རྒྱུ་གཙོ་བོས་ལས་བརྫུན་ཏེ། འགྲོ་དྲུག་སོ་སོ་བསྐྱེད་ལ་དགེ་བས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ། དགེ་བས་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་ཡང་ཡོད་དགོས་པ་ལ་མེད་པ་དེས་དེ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེས་སེམས་ཅན་མིར་སྐྱེས་ལ། མི་བསྙེན་གནས་བསྲུངས་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྟེན་བཟང་པ་དེ་གོམས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱ་སེམས་སུ་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་མ་སོང་བར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འབྱུང་ན། མུ་སྟེགས་དང་ཉན་ཐོས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རིགས་ན། ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྟོགས་བས་འཐོབ་ཟེར་ན། ཆོས་ཉིད་ཡོད་པས་འཐོབ་ན་སེམས་ཅན་ལ་ཅིས་མེད། རྟོགས་པས་ཆོག་ན་རྟོགས་ཚད་གང་ཁོ་ན། རྟོགས་ཚད་གང་ཁོ་ན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ན་ད་ལྟ་ག་རེ། ཚད་བསྟན་དུ་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཏེ། བརྟགས་དཔྱད་རིགས་པ་གཞི་ཅི་བྱ། མེད་ན་རྩོད་པ་བརྗོད་པ་ལ་དོན་མེད། ཐོབ་པས་མཁྱེན་ན་ཐོབ་རྒྱུ་བརྟག་སྟེ། དེས་ན་ལམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བར་འགྲོ་བ་གཞན་དང༌། མི་གཞན་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་སྐྱེའོ། །འབྲས་བུ་མ་ཉམས་པར་བྱ་བ་ལ་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང༌། རིགས་ངེས་པ་དང༌། མ་ངེས་པ་དང༌། ཆད་པ་དྲུག་ཡོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་དང༌། ཉན་ཐོས་ལས་ལྡོག་པ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ལས་ལྡོག་པ་དང༌། སོ་སོར་ཡོད་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་པ་དང༌། སྔགས་ཀྱིས་དང༌། སངས་རྒྱས་སོ་སོར་ཡོད་པ་ལ། །བསྟན་པ་ཡུན་རིང་ཐུང་དང༌། ཆོས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་སྟོན་ལ། བྲམ་ཟེ་དང་རྒྱལ་རིགས་སོ་སོར་འདོད་དེ། དེ་མི་བདེན་ཏེ། གཞི་དོན་དམ་པ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་དང༌། སངས་རྒྱས་གཉིས་ལ་ཁྱད་མེད་པར། སངས་རྒྱས་ལ་ཁྱད་ཡོད་དེ། རྒྱུ་རིག་པ་བཟང་རྟོག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་འདྲ་སྙམ། ལམ་སེམས་གཉིས་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱོད་པ་ཡང་འདྲ་སྙམ། འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཆེ་ཆུང་བསྟན་པ་དང༌། ཆོས་རིགས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་སྟེ། སྐུ་བཞི་ལ་བཟང་ངན་མེད། གལ་ཏེ་
Chinese
，以及对一个沾染罪恶，自己不畏惧地狱也能解脱。同样，因为虚妄等连同支分一起破损的缘故。道路没有破损，有些导师认为，必须以别解脱的学处作为所依，别解脱的学处生于更殊胜的六种所依之上。有人说菩提心从其他有情和其它洲生起，那也不真实。 像外道一样，没有因缘，主要以因来虚构业，认为六道各自产生，善业是获得解脱的因。善业也应该有堕入恶趣的情况，但因为没有，所以才是那样。由于佛的慈悲，众生转生为人，人不间断地守护斋戒，习惯了声闻的良好所依，从而转变为菩提心，因此是全知。如果因缘不具足而产生全知，那么外道和声闻就应该有全知的种姓。如果说证悟法性空性般若波罗蜜多就能获得，如果因为法性存在而获得，那为什么众生没有？如果证悟就可以，那么证悟的程度是什么？如果仅仅证悟到某种程度就可以，那么现在怎么样？如果可以指出程度，那就是全知，那还做什么观察分析？如果没有，那么争论就没有意义。如果因为获得而知晓，那么就应该观察所要获得的。因此，在道路没有先前经历的情况下，菩提心不会在其他有情和他人心中生起。为了使果不退失，有些导师认为有声闻种姓、独觉佛、大乘、种姓决定、不决定和断灭六种。佛也分为次第成佛、从声闻中返回、从独觉佛中返回、各自存在的以相好成佛、以咒语成佛以及各自存在的佛。教法有长有短，宣说大小乘法，婆罗门和刹帝利种姓各自认为。那不真实，在根本胜义谛上，众生和佛陀之间没有差别。佛陀有差别，在将优良的智慧应用于思考方面也相似。道路、二种心和六度行持也相似。果报想要的大小、教法种类也是所化。四身没有好坏。如果
English
, and that one who is stained by sin, and is not afraid of hell, can also be liberated. Likewise, it is because falsehood and other limbs are damaged. If the path is not damaged, some teachers think that the discipline of individual liberation must be relied upon, and the discipline of individual liberation arises on six superior bases. It is said that the mind of enlightenment arises from other beings and other continents, but that is not true. Like the heretics, without causes and conditions, the main cause fabricates karma, thinking that the six realms are produced separately, and that virtue is the cause of attaining liberation. There should also be cases where virtue leads to evil destinies, but because there are none, that is how it is. Due to the compassion of the Buddha, sentient beings are born as humans, and humans constantly observe the precepts, becoming accustomed to the good basis of the Hearers, and thus transforming into the mind of enlightenment, therefore they are omniscient. If omniscience arises without the causes and conditions being complete, then heretics and Hearers should have the lineage of omniscience. If it is said that one can attain by realizing the emptiness of Dharma-nature, the Perfection of Wisdom, if one attains because Dharma-nature exists, then why don't sentient beings have it? If realization is sufficient, then what is the degree of realization? If it is sufficient to realize only to a certain degree, then what about now? If the degree can be pointed out, then it is omniscience, then what is the basis for examination and analysis? If there is none, then the argument is meaningless. If one knows because of obtaining, then one should examine what is to be obtained. Therefore, without the path having been previously experienced, the mind of enlightenment will not arise in other beings and other people. In order to prevent the fruit from being lost, some teachers think that there are six types: Hearer lineage, Solitary Buddha, Great Vehicle, lineage determined, undetermined, and extinct. Buddhas are also divided into gradual Buddhahood, returning from Hearers, returning from Solitary Buddhas, those who exist separately and become Buddhas through characteristics, those who become Buddhas through mantras, and Buddhas who exist separately. The teachings are long and short, and they teach the Great and Small Vehicle Dharma. Brahmins and Kshatriya castes each think differently. That is not true, in the ultimate truth of the basis, there is no difference between sentient beings and Buddhas. Buddhas have differences, and they are also similar in applying excellent wisdom to thinking. The path, the two minds, and the practice of the six perfections are also similar. The size of the desired result and the types of teachings are also for those to be tamed. The four bodies have no good or bad. If