Tibetan
གྲོ། །དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་ལས་འཕོ་སླར་ཡང་མི་ཡི་སྐྱེ་གནས་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །འགྲོ་བ་ལས་ཀྱི་འཆིང་བས་དབང་ མེད་ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་འཁོར། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་འགྲོ་བ་སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་པ་ལ་ལོག་པའི་ཤེས་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་བྱིས་པ་བདེན་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་མི་ཤེས་ཀྱི་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ང་དང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ས་བོན་ལས། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་འཁོར་བར་ཀུན་དུ་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། །དྲིས་པ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་པའི་ས་བོན་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འཐད་ལ། དེ་ནི་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་ཉིད་སྲིད་པར་འཇུག་པའི་ས་བོན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདིར་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཚུལ་འདི་གཅིག་པུ་ཉིད། །དགའ་བ་དང་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དུ་མར་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ཡོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྲིད་པའི་ས་བོན་དུ་མི་རིགས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མིང་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཟིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལས་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་སྣང་བ་དེ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རིགས་ཏེ། ས་བོན་བདག་མེད་པས་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས། ངར་འཛིན་ལས་བྱུང་ཕུང་པོ་རྣམས། །ངར་འཛིན་དེ་ནི་དོན་དུ་བརྫུན། །གང་གི་ས་བོན་བརྫུན་པ་དེའི། །སྐྱེ་བ་བདེན་པ་གང་ལ་ཞིག། ཅེས་བཤད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་ཨཱཪྻ་དེ་བའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་ཀྱང༌། སྲིད་པའི་རྩ་བ་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ཡུལ་རྣམས་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཡུལ་ལ་བདག་མེད་གྱུར་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་ལྡོག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་དང༌། ཡང་འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་འགྱུར། །བདག་གཞན་ཆ་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་དང་སྡང༌། །འདི་གཉིས་དང་ནི་ཀུན་དུ་འབྲེལ་པ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལྟར་ན་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་འདི་ན་ང་དང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་གི་ཕྱོགས་འཛིན་ཅིང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། རྩོད་མེད་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །དེ་དག་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་དོ། །གང་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པ། །དེ་ལ་གཞན་ཕྱོགས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་བཤད་དེ། དམིགས་སུ་རྩིག་པའི་རི་མོར་མཚུངས། །སྐྱོབ་པས་འདི་དག་མ་ལུས་དེ་ལྟར་གཟིགས། །སྤྲོས་དེ་ཡོངས་རྟོག་ཡིན་པར་མཁྱེན་ནས་ནི། །དངོས་མེད་མཚན་མ་མེད་ཅིང་མི་ཟད་པ། །ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཙམ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་དང་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཅི་སྲིད་ཅི་སྲིད་རྣམ་རྟོག་པ། རེ་ཞིག་དེ་སྲིད་ཐམས་ཅད་བརྫུན། །གང་ཞིག་དེ་ཉིད་མི་རྟོག་པ། །དེ་བདེན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་བཤད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉི་ཤུ་པ་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་རྟོག་བྱས་པས། །དམྱལ་ལ་སོགས་པར་བསྲེགས་འགྱུར་ཏེ། །འོད་མ་ཡིན་མེ་བཞིན་དུ། །རང་གི་ཉེས་པས་སྲེག་པར་བྱེད། །སེམས་ཅན་སྒྱུ་མ་ཇི་བཞིན་དུ། །ཡུལ་ནི་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་བྱེད། །དེ་བཞིན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་བྱུང་བ།། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་བགྲོད་པར་འགྲོ། །གང་ཚེ་སྒྱུ་མཁན་སྒྱུ་མ་ནི། །སྤངས་ཤིང་ཉེ་བར་ བསྡུས་པ་ན། །དེ་ཚེ་ཅི་ཡང་མི་སྣང་སྟེ། །དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། །དཔེར་ན་རི་མོ་མཁན་གྱིས་ནི། །གནོད་སྦྱིན་གཟུགས་ནི་རབ་འཇིགས་པ། །བྲིས་ནས་རང་ཉིད་འཇིགས་པ་ལྟར། །འཁོར་བར་མི་མཁས་དེ་དང་མཚུངས། །ཇི་ལྟར་བྱིས་པ་རང་གིས་འདམ། །བྱས་ནས་ལ་ལ་ལྟུང་བར་བྱེད། །དེ་བཞིན་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་འདམ། །རྒལ་དཀར་སེམས་ཅན་བྱིང་བ་དང༌། །དངོས་མེད་དངོས་པོར་མཐོང་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་འགྱུར་ཏེ། །ལོག་པའི
Chinese
གྲོ། 畜生之生处迁，复又得人身之生处，众生为业之束缚所制，如车轮般流转。如是说。如前所说之相者，以邪知压倒与幻术相似之众生，孩童以真实之方式了知，故不知世尊所说之缘起，以无明之势力，以非有之自性，于我与我所等之相之分别之种子，蕴等之色之形相中，周遍流转。问：非有自性之我慢，以有性即为有之种子，不应理。彼乃以如实了知之相之识，唯一即为趣入有之种子，以如实之方式而有。如是因有性，故果亦有性，故不应道理无物。如是此处法称论师云：如实了知之方式此唯一，于喜悦与沮丧等之多种形相中见。等广说。此处当说，识乃自性空之体性，故以有之方式，不应理为有之种子。识乃唯名而有，如是先前已广说，然稍作讲述，以胜义谛之真实，众生自性空，然以无明之势力，以识与我等之方式，以境邻近而行，以真实性而显现为有，彼乃以先前所说之理而合理，种子无我，故彼所生亦无我，彼亦龙树之尊前云：于宝鬘论中，我执所生蕴，我执彼乃义中妄，何之种子虚妄者，生真于何有？如是圣天论师之尊前亦云：有之根本为识，境彼之行
English
Gro. Shifting from the birth place of animals, one will again obtain the birth place of humans. Beings are controlled by the bonds of karma, revolving like a chariot wheel. Thus it is said. Those with the characteristics as described above, children who are overwhelmed by false knowledge of beings similar to illusions, understanding them as true, therefore do not understand the teaching of dependent origination spoken by the Bhagavan. Due to the power of ignorance, with a nature of non-existence, in the seed of conceptualization of characteristics such as 'I' and 'mine,' they revolve completely in the form of aggregates and other forms. Question: The conceit of having a non-existent nature, it is not reasonable that existence itself is the seed of existence. That, indeed, is the only consciousness with the characteristic of truly knowing, which is truly present as the seed for entering into existence. Thus, because the cause is existent, the result is also existent, so it is not reasonable that there is no object. Thus, here, the teacher Dharmakirti says: This one way of truly knowing, is seen in various forms such as joy and dejection. And so on, it is extensively explained. Here it should be said that consciousness is the nature of being without inherent existence, therefore it is not reasonable to be the seed of existence in the way of existence. Consciousness exists only in name, as has been extensively explained before, but nevertheless, let us say a little. By the truth of ultimate truth, beings are empty of inherent existence, but by the power of ignorance, in the way of consciousness and 'I' and so on, by engaging closely with objects, it appears to exist as truth. That is reasonable by the logic previously stated. Because the seed is without self, what arises from it is also without self. That is also what Nagarjuna said: In the Ratnavali, the aggregates arising from grasping at self, that grasping at self is false in meaning. For what whose seed is false, where is true birth? Likewise, the teacher Aryadeva also said: The root of existence is consciousness, objects are its conduct.
Chinese
非为有处所。若处所成无有主，则有之种子将退转。如是说。又为阐明此理，导师法称于《释量论》中云：若有我则于他生执着，于我他之分，则生起遍执与嗔恨，由此二者及一切关联，一切过患皆得生。如是说。如是，以无明为因，于此轮回中，由我与我所等之分别念力，一切过患，皆生起彼之自方执持，而于他方背离之相。为以胜义谛阐明此理，圣者龙树之尊前于《六十正理论》中云：无诤最大之自性，于彼等则无有方，于何者等则无有方，于彼则他方岂有耶？如是说。譬如所绘之壁画，救护者如是尽见之。知晓彼等戏论皆为遍计之后，无实无相且不尽，唯是遍计而已。如是说。又于彼论中云：几时几时起分别，暂时彼时皆是虚，何时不分别彼性，彼真彼即如是性。如是说。如是，圣者龙树之尊前于《大乘二十颂》中云：以非真实作分别，将于地狱等中焚烧，如非光之火，以自之罪业而焚烧。如幻之有情，于境则遍行。如是依缘起所生者，行于幻化之自性。何时幻师之幻化，舍弃且近于收摄时，彼时则何亦不显现，彼乃法之法性。譬如绘画者，绘出夜叉之极怖畏形相，如自生怖畏般，于轮回中不善巧者亦如是。如孩童自掘泥土，而于其中堕落般。如是于遍计之泥土中，白颈有情沉没，且于无实见为实有后，将感受种种痛苦，颠倒之
English
It is not a place. If a place becomes without an owner, then the seed of existence will be reversed. Thus it is said. Furthermore, in order to clarify this very point, the teacher Dharmakirti, in the Pramanavarttika, said: If there is self, then there will be attachment to others. In the division of self and others, there will be complete grasping and hatred. From these two and all their connections, all faults will arise. Thus it is said. Thus, with ignorance as the cause, in this cycle of existence, due to the power of discriminating thoughts such as "I" and "mine," all faults arise, characterized by holding to one's own side and turning one's back on the other side. In order to clarify this very point with the ultimate truth, the venerable Nagarjuna said in the Sixty Stanzas on Reasoning: Those who have the nature of being the greatest without dispute, they have no sides. Those who have no sides, how can there be other sides for them? Thus it is said. It is like a painted wall. The protectors see all these things in this way. Knowing that all these elaborations are mere conceptualizations, they are unreal, without characteristics, and inexhaustible. They are merely complete conceptualizations. Thus it is said. And again, in the same text, it is said: For as long as there is conceptualization, for a while, all of that is false. When there is no conceptualization of that very nature, that is true, that is suchness. Thus it is said. Similarly, the venerable Nagarjuna said in the Twenty Verses on the Great Vehicle: By conceptualizing what is not true, one will be burned in hell and so on, like a fire that is not light, one is burned by one's own faults. Sentient beings, like illusions, completely enjoy objects. Thus, those born from dependent origination go forth in the nature of illusion. When the illusion of the magician is abandoned and drawn near to being gathered up, then nothing appears. That is the nature of the Dharma. For example, a painter draws a very frightening image of a yaksha, and just as he himself becomes frightened, so too are those who are unskilled in samsara. Just as children dig mud themselves and then fall into it, so too in the mud of complete conceptualization, white-necked beings sink, and having seen unreal things as real, they will experience various sufferings, the inverted