Tibetan
་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ནི་གང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང༌། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་རེ་ཞིང་ཡོངས་སུ་གདུངས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ཏེ་སྐྱེ་བའོ། །ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ནི་གང་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ཞིང་མི་རྟག་པའི་ཕོངས་པ་ཉིད་དུ་ཀུན་དུ་ལྟུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་དམིགས་པ་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་བསྒོམ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་ཅེ་ན། དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་ཅན་དེ་ཉིད། །དབྱེར་མེད་བཞིན་དུ་གཅིག་ཉིད་དེ། །དེ་བཞིན་དེ་ཡི་བསྒོམ་པ་ནི། །གོམས་པ་ཐ་དད་གྱུར་པ་ཡིན། །དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཅིག་ཤོས་བསྒོམ་པའི་གནས་སུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་མེད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་གཅིག་པ་ཡིན་པར་མི་འཐད་དོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་ དུ་བསྒོམས་པས་ལྷན་ཅིག་བསྒོམས་པ་ཉིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་དབྱེ་བར་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱས་པ་དེ་ལྟར་སྔར་བསྟན་པ་དང་ཕྱིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཐ་བས་དང་ཤེས་རབ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བསྒོམ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་དུ། །རྣལ་འབྱོར་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱུར་པ། །བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཕྱི་ནས་ནི། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་བདག་ཉིད་ཅན་འགྱུར། །རྣལ་འབྱོར་པ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྱུར་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའི་མན་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་ལ་རིམ་པ་འདིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བདག་ཉིད་གཏི་མུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ན་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །བདག་ནི་ང་རྒྱལ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང༌། ཕྲག་དོག་དང༌། ཞེ་སྡང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང༌། འོད་དཔག་མེད་དང༌། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང༌། མི་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ལ། དངོས་པོ་དང་དངོས་བོ་མེད་པ་དང་རང་གི་དངོས་པོ་དང་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤངས་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལས་སེམས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཅི་ལ་ཡང་མི་སེམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྔོན་ཆད་ཡུན་རིང་དུ་བླ་མ་སྟེན་པར་བྱེད་པ་ལས་གང་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུམ་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མས་གཞལ་བ་དང༌། གཞལ་བར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས་ཡང་དག་པར་ལྡོག་བས་རང་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་དང་བྲལ་བས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ལ། དེའི་མཐུས་ཀྱེ་མའོ་གཏི་མུག་གི་མཐུ་གང་གིས་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་ཤེས་ན། ཇི་ལྟར་ན་འདི་བདག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞས་རྣམ་པར་བསམས་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསམས་ན་དམིགས་སུ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་གང་ཡིན་པ་དེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་ཉིད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་བསྒོམ་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་རང་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིང་གཞན་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཆུ་དང་འོ་མ་ལྟར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ། དེ་ལྟར་གྱུར་བ་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན་བསྒོམ་པ། །དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་རྣལ་འབྱོར་འདི་རྒྱས་པས། །བསོད་ནམས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་གསུངས། །ཞེས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་འདི་གནས་སྐབས་དེར་ཐབས་དང་ཤེས་
Chinese
将变为三种。其中，缘众生的对境，是缘于被痛苦所苦的众生，以及因变异之苦日日煎熬的众生而生起。缘法的对境，是缘于每一刹那都堕入无常衰损的一切法而生起。无缘的对境，是从观修一切法无实有、无所缘而生起的。那么，这些是同时观修还是分别观修呢？对此应作解说：智慧方便具足者，无有差别实为一，如是彼之观修者，串习不同而成异。观修无缘大悲之时，是方便与智慧的自性，而在观修其他大悲之时则不然，因为其缘于实有之自性，由于无有戏论，因此不应与智慧的自性为一。因此，观修自性时，一同观修，以方便和智慧的名称来区分，也如是分别安立，如是先前已宣说，之后也将宣说。又，在观修无缘大悲之时，如何观修成为方便和智慧的自性呢？应作解说：诸法皆为自性身，瑜伽成为大悲者，观修次第之后者，成为大手印自性者。瑜伽士从观修次第中，成为一切事物之自性，从而成为大悲之自性。其后则成为大手印之自性，这是简略的教言。其中，观修成为方便和智慧之自性的口诀是：首先，瑜伽士以一刹那生起自己本尊的瑜伽，并以此次第观修自身为一切事物之体性。其中，自身是愚痴之体性，是遍照尊之自性，因此是周遍一切有情的色蕴之自性。自身是慢、贪、嫉妒和嗔恨的体性
English
It will become three types. Among them, the object of focusing on sentient beings is to arise from focusing on sentient beings who are suffering from suffering, and those who are tormented every day by the suffering of change. The object of focusing on the Dharma is to arise from focusing on all Dharmas that fall into the poverty of impermanence in every moment. The object of no focus arises from meditating on all Dharmas as being without substance and without focus. So, are these meditated on simultaneously or separately? This should be explained: Wisdom and skillful means are the same, without difference. Likewise, the meditation on it is different due to different habits. At the time of meditating on compassion without object, it is the nature of skillful means and wisdom, but it is not the case when meditating on other compassion, because it focuses on the nature of reality, and because there is no elaboration, it should not be one with the nature of wisdom. Therefore, when meditating on self-nature, meditating together, distinguishing by the names of skillful means and wisdom, is also established separately in this way, as has been previously stated and will be stated later. Also, when meditating on compassion without object, how does one meditate on becoming the nature of skillful means and wisdom? It should be explained: All things are the nature of self, the yogi becomes compassionate, the order of meditation is the latter, becomes the nature of Mahamudra. From the order of meditation, the yogi becomes the nature of all things, and thus becomes the nature of great compassion. After that, it becomes the nature of Mahamudra, which is a brief instruction. Among them, the oral instruction for meditating on becoming the nature of skillful means and wisdom is: First, the yogi generates the yoga of his own deity in one instant, and in this order, he should meditate on himself as the essence of all things. Among them, the self is the nature of ignorance, the nature of Vairochana, so it is the nature of the form aggregate that pervades all beings. The self is the nature of pride, greed, jealousy, and hatred.
Chinese
即宝生（རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན།），无量光（འོད་དཔག་མེད།），不空成就（དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ།），以及不动（མི་བསྐྱོད་པ།）的自性，是周遍一切众生的感受，认知，意志，以及意识之蕴的自性。如是成为一切事物之自性后，显现以众生为对境，以法为对境的大悲心，断绝对于事物和非事物，以及自身事物和他人事物等的作意，从一切中如实地收摄心，并且不作任何思虑。如是，不思虑任何事物的瑜伽士，从前长期依止上师，凭借上师的恩德，将生起薄伽梵母般若波罗蜜多，由于从以量度衡量以及可衡量的果之区分中如实地返回，以自显现之体性以及无戏论之性，远离戏论之自性的轮回痛苦之自性，以极度欢喜之自性，如镜子般的结合如实地证悟。凭借此力量，唉呀！愚痴的力量，无论以何种方式，这些众生即使已然是寂灭之自性，却不为自己所知。那么，我应当如何使他们领悟呢？如是思虑后，如果将一切众生观想为此自性，则将生起无所缘之慈悲，应当将此自性之自身观想为一切事物之体性。之后，成为一切事物之自性的瑜伽士，由于修习大悲心之自性而成为力量，在此之后，将自身观想为一切事物之体性的大悲心之自性，即薄伽梵母般若的别名，也就是大印（ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ།）之自性，观想为如同水和牛奶般融为一体，成为无有差别的体性。何时，成为如是之时，彼时，修习彼之自性，彼即完全显现。因此，此瑜伽增长，被称为一切福德之自性。也就是说，此瑜伽在彼时是方便和智慧
English
That is, the nature of Ratnasambhava, Amitabha, Amoghasiddhi, and Akshobhya, is the nature of the aggregates of feeling, perception, volition, and consciousness that pervade all beings. Having thus become the nature of all things, one manifests great compassion with beings as the object and Dharma as the object, abandoning attention to things and non-things, as well as one's own things and others' things, and truly gathers the mind from all things and does not think at all. Thus, the yogi who does not think of anything, who has previously relied on the lama for a long time, by the grace of the lama, the Bhagavan Mother Prajnaparamita will arise, because one truly returns from the distinction between measuring by measure and the fruit to be measured, with the nature of self-appearance and the nature of non-elaboration, separated from the nature of suffering of the elaborated cycle of existence, with the nature of supreme joy, one truly realizes with a mirror-like union. By this power, alas! By what power of ignorance, even though these beings are already of the nature of Nirvana, they do not know it themselves. So, how should I make them realize this? After thinking like this, if one contemplates all beings as this nature, then the compassion without object will arise, and one should contemplate this self of nature as the essence of all things. Thereafter, the yogi who is the nature of all things, having become powerful by meditating on the nature of great compassion, after that, one contemplates oneself as the nature of great compassion, which is the essence of all things, that is, another name for the Bhagavan Mother Prajna, which is called the Great Seal, and contemplates it as being mixed together like water and milk, becoming a non-different essence. When, when it becomes like this, at that time, meditating on its nature, it will be completely revealed. Therefore, this yoga increases and is called the nature of all merits. That is to say, this yoga at that time is skillful means and wisdom.