Tibetan
་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་གནས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བརྟག་པ་འདི་ནི། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་རྟག་གོ །ཞེས་པ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་མེད་པས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཙམ་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་ནས་སུ། །སེམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་ཡི་དོན་ནི་ཡོངས་སུ་སྤང༌། །སྟོང་ཉིད་དམིགས་པ་ལ་གནས་ནས། །འཛིན་བྱེད་ཆ་ཡང་སྤང་བར་བྱ། །དེ་ལྟར་ན་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉི་ག་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱས་ནས། ཡང་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་སྟེ་གཅིག་པའམ་དུ་མའམ་གཉི་གའི་ཚུལ་ཅན་ནམ། སྐྱེས་པའམ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན། སྐྱེས་ན་བདག་ལས་སམ་གཞན་ལས་སམ་གཉི་ག་ལས་སམ། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ། དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོའི་ཚུལ་ཅན་ནམ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚུལ་ཅན་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག །འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་དུ་མའང་མིན། །སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་མི་ཤེས་པས། །དེ་ཕྱིར་གཉི་གའི་ཚུལ་ཉིད་མིན། །སྐྱེ་བ་མིན་ན་འགག་པ་མིན། །འགྲོ་བ་དངོས་དང་དངོས་མེད་མིན། །རང་ཉིད་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན། སྔོན་པོ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པ་སྔོན་པོའི་ནང་དུ་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །སྔོན་པོ་ཡང་སྔོན་དང༌། ཕྱི་མ་དང་དབུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་རིགས་པར་སྣང་བས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ནི་གཅིག་ པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པར་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དུ་མ་ཉིད་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དབྱེ་བ་མེད་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡང་དག་པ་མེད་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རེ་རེ་ཞིང་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཉིད་རྡུལ་ཕྲ་ར
Chinese
如是而住是不存在的，如是分别安住。因此，这种近取是：唯心所系，于外境不常。如是说，由于外境不存在，所取不存在的缘故，能取者的识也不存在。远离所取和能取之相，以无二之方式安住于如是性中，以所取和能取的方式舍弃唯心。如是，如是说：于如是性中专注，唯心本身也应舍弃。如是说。因此，依靠识，外境完全舍弃。安住于空性所缘中，能取之分也应舍弃。如是，以远离两种方式之故，空性自性之心的方式是行，如是决定之后，又应如是分别观察：是一或多或二者之方式，是生或不生？若生，从自生或从他生或从二者生？从无因而生？如是，是事物之方式，或非事物之方式？如是等等应分别观察。其中，暂时而言，由于行是多种多样之故，非一亦非多。心之方式亦不可知，因此非二者之方式。非生则非灭。行非事物亦非非事物。自身是法身之自性。其中，暂时而言，非一，若成一，则不会成为以蓝色黄色等方式显现的多种多样的识。黄色等全部都将变成蓝色之识。蓝色也以先前、之后和中间的差别和种类显现，因此不会成为识，因为凡是有方分的部分，以不应成为一之理而成立。因此，仅以微尘之量而各自显现。亦非多，若成多，则在远离所取和能取的空性自性之真如中，由于没有微尘的差别，也没有比这更真实的，所以微尘各自以自证的方式成为微
English
Thus, abiding is nonexistent, thus specifically abide. Therefore, this close examination is: relying on mind-only, external objects are impermanent. Thus it is said, because external objects do not exist, what is to be grasped does not exist, therefore the consciousness of the grasper also does not exist. Separated from the aspects of what is grasped and what grasps, abiding in suchness in a non-dual manner, abandon mind-only in the manner of what is grasped and what grasps. Thus, as it is said: focusing on suchness, mind-only itself should also be abandoned. Thus it is said. Therefore, relying on consciousness, external objects are completely abandoned. Abiding in the object of emptiness, the part of the grasper should also be abandoned. Thus, because of being separated from both ways, the way of the mind which is the nature of emptiness is going, having determined thus, again it should be examined in this way: is it one or many or in the manner of both? Is it born or unborn? If born, does it arise from itself or from others or from both? Does it arise from no cause? Likewise, is it in the manner of things or in the manner of non-things? Thus and so on should be examined separately. Among them, for the time being, since going is various, it is neither one nor many. The way of the mind is also unknowable, therefore it is not in the manner of both. If not born, then not ceasing. Going is neither things nor non-things. Oneself is the nature of Dharmakaya. Among them, for the time being, it is not one, if it becomes one, then it will not become the various consciousness that appears in the manner of blue, yellow, and so on. All of yellow and so on will become the consciousness of blue. Blue also appears with the distinctions and kinds of before, after, and middle, therefore it will not become consciousness, because whatever has parts of directions, it is established by the reason that it should not become one. Therefore, only as much as atoms appear separately. It is also not many, if it becomes many, then in the suchness of the nature of emptiness separated from what is grasped and what grasps, since there is no difference of atoms, and there is nothing more real than that, so each atom becomes a
Tibetan
བ་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉི་གའི་ཚུལ་དུ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཚད་མ་ནི་མངོན་སུམ་པ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་འཇུག་པའམ། ལྡོག་པའི་ཚུལ་དུ་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཉེ་བར་མ་དམིགས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་མ་ལ་དེ་ལྟར་མ་དམིགས་ན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང༌། ལྡོག་པ་ཚད་མེད་པར་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ། འོན་ཏེ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པའི་རྣམ་པར་རང་གི་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྨྱོན་ཏོལ་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་གཞན་དགག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་མེད་པས་དེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འཐད་པས་དོན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྐྱེ་བའང་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཚད་མ་མེད་པས་སོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་ཚུལ་གྱིས་ཚད་མ་ལ་འཇུག་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ལས་རྣམ་པར་དབེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཚད་མ་མེད་པས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་དང་གཞན་ལས་སམ། གཉི་ག་ལས་སམ། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ག་ལས་སྐྱེ། དེ་བས་ན་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མཐོང་བས་སློབ་དཔོན་ ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། མ་རིག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །ཡང་དག་ཤེས་པ་ལ་ལྟ་བས། །སྐྱེ་བའམ་ཡང་ན་འགག་པ་ནི། །འགའ་ཡང་ཉེ་བར་མ་དམིགས་སོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་དངོས་པོའི་ཚུལ་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་པས་ན་དངོས་པོ་སྟེ་ཡོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འབྱུང་བ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེ་འཇིག་པའི་ཚུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་སྒྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ཁྱབ་པ་ཡི
Chinese
那么就会变成显现为各异的过失。作为二者的方式也不合理，因为没有那样的知识。总之，如果我们的量是现量，那么随同或者相反的方式，一起或者各异地现量了知是不可能接近的。除此之外，因为那是先行的，如果对于母亲没有那样确定，那么随同和相反如何能无量地进行考察呢？然而，以多种多样的道理的方式，以自己的知识的方式来发疯是不合理的。暂时以遮遣其他的方式存在，那也不是没有随同和相反的。如果说那应该从它的自性之外不合理地进行考察，那是不对的，因为仅仅以体验的方式没有戏论，所以那非常明显是合理的，因为没有必要通过意义来了解。因此，生也不合理，因为以因和果的方式没有量。如果以先前和后来的方式进入量，那么对于从因和果的方式安立的两种方式中完全分离的无二的知识来说，不具有先前和后来的进入，并且没有除此之外的知识，因此说是没有量。那样当以因和果的方式没有量，因此生本身也没有的时候，从自和他，或者从二者，或者从无因中从哪里产生？因此，正确的知识是通过这种辨析见到一切法没有生，所以导师龙树的面前说：无明缘所生之，如实知见而观察，生或亦或有灭，任何皆无所缘及。这样说的。因此，在那如实中没有生，所以也不是作为实事的方式而存在，因为存在就是实事，所以是对具有先行存在之存在的存在本身进行分别安立的。那样，那具有坏灭之自性的非实事的方式本身也没有。因为没有实事和非实事的自性，所以一切言说也没有，因为它们安住在实事和非实事上，因此它们遍及二者。
English
Then it would become a fault of appearing as different. It is also unreasonable as a way of being both, because there is no such knowledge. In short, if our valid cognition is direct perception, then it is impossible to closely perceive following or opposite ways, together or separately, through direct perception. Furthermore, since that is prior, if there is no such certainty regarding the mother, then how can following and opposite ways be examined limitlessly? However, it is unreasonable to go mad with one's own knowledge in the manner of various reasons. For the time being, that which exists by way of negating others is not without following and opposition. If it is said that it should be examined unreasonably from its own nature, that is not correct, because there is no elaboration merely by way of experience, so it is very clear and reasonable, because there is no need to understand through meaning. Therefore, birth is also unreasonable, because there is no valid cognition in the way of cause and effect. If one engages in valid cognition in the way of prior and later, then for the non-dual knowledge that is completely separate from the two ways established in the way of cause and effect, there is no engagement of prior and later, and there is no other knowledge besides that, therefore it is said to be without valid cognition. Thus, when there is no valid cognition in the way of cause and effect, and therefore birth itself does not exist, then from what does it arise, from self and other, or from both, or from no cause? Therefore, correct knowledge sees that all phenomena do not arise through this analysis, so the teacher Nagarjuna said: 'Looking at the correct knowledge that arises from the condition of ignorance, neither birth nor cessation is apprehended.' Thus it is said. Therefore, since there is no birth in that suchness, it is also not existent as the way of a real entity, because existence is a real entity, so it is the differentiation and establishment of existence itself that has prior existence. Thus, that which is of the nature of destruction, the way of non-entity itself, also does not exist. Because there is no nature of entity and non-entity, all expressions are also non-existent, because they abide in entity and non-entity, therefore they pervade both.