Tibetan
ག་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྩོགས་པ་ལ་མི་ཕན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ཤེས་ནས་འདོར་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཡང་དེ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཚོལ་བར་མི་བྱེད་དེ། གཞན་དུ་ན་དེ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་སྨྱོན་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་ནས་རེ་ཞིག་མཐར་ཐུག་པར་ཕྱིན་པ་ལྟ་ཞོག་གི །འོན་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཙམ་བསྟེན་པ་ཡང་བློས་དེ་ལ་ཕན་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུའི་འདོད་པ་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་དེ། སུ་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་དང་ཚེར་མ་ལ་སྩོགས་པ་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཉིད་དངོས་པོ་ལ་བསླབས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གོམས་པར་འགྱུར་བ་ཐོབ་པ་ན་དེ་ཉིད་ལ་བློས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཚུལ་དུ་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་ཟློག་པར་བྱེད་དེ། དེས་ནི་དེའི་རྒྱུན་གཅོད་པ་དེ་ནི་དེ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་དེའི་རང་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེས་ཤེས་རབ་ལ་སྩོགས་པ་གོམས་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ན་མི་མཐུན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་སྡུག་བསྔལ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེའི་ཆོས་ཀྱང་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་འདི་ཤེས་རབ་ལ་སྩོགས་པ་སྐྱེས་བུ་སོ་སོ་ལ་བསླབས་པའི་དབྱེ་བས་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་བསྒྲུབ་པར་གྱུར་པ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་གཙང་བ་དང༌། ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་དང༌། གཏི་མུག་གི་གཉེན་པོར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་ལྡོག་སྟེ། དེ་དང་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཀྱང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། འདོད་ཆགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཆགས་ པའི་ཡེ་ཤེས་རྙོག་མེད་ཡིན། །འདོད་ཆགས་དང་ནི་ཆགས་བྲལ་བཅོམ། །དེ་ནི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སྩོགས་པ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ལམ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར
Chinese
何者，了知痛苦等为无利益之自性后，即会舍弃。并且不会寻求产生痛苦之因，否则，彼非具分别者，彼之外者如同疯子。彼暂且不论是否达到究竟，然而稍微串习，也因以心念彼有利益及随顺之故，则无论如何也不会生起与彼相违之因的希求，谁也不会明知而取荨麻和荆棘等。因此，获得彼之果，仅以于事物修习之差别力而获得串习时，则仅于最初以心念彼为应舍弃之方式而遮止，因此，彼断除彼之相续，彼即是彼，以自性之理成立彼之自性。理不成亦非有，因由修习之差别而获得差别之故，并且因此而串习智慧等之故，理不成是不存在的。不定亦非有，何者串习安乐和悦意等，则不会趣入不相符之痛苦等。相违亦非有，因为与所立相违之痛苦不成立之故。譬喻之法亦为一切语者所共知，何者此智慧等以于个别人士修习之差别而成为成立不同差别之显现。又说贪欲之对治为不净，嗔恚之对治为慈爱，愚痴之对治为缘起，若问：因此，对彼之贪著，由离贪而转变，成为与彼不相符之故吗？答：如果如是，即使串习贪欲，也会远离贪欲，因此，于根本续中说：贪欲乃一切佛之，无垢贪欲之智慧，调伏贪欲与离贪，彼生一切安乐。如是说。贪欲等并非自性之过患，否则，则不会获得入流道。
English
That is, knowing that suffering and the like are of a nature that is not beneficial, one will abandon them. And one will not seek the cause of producing them, otherwise, one is not a person with discernment, and anything other than that is like a madman. Let alone reaching the ultimate, even if one cultivates it a little, because one thinks it is beneficial and in accordance with it, one will never generate the desire for a cause that is incompatible with it, and no one knowingly takes nettles and thorns, etc. Therefore, when the fruit of that is obtained, and habituation is obtained by the power of the distinction of training in things, then only at the beginning, one reverses it by thinking of it as something to be abandoned. Therefore, that which cuts off its continuum, that is it, and the nature of it is established by the reason of its own nature. The reason is not unestablished, because the distinction is obtained by the distinction of meditation, and because of that, wisdom and the like are cultivated, so the reason is not unestablished. It is also not uncertain, because when one cultivates happiness and pleasantness, etc., one does not enter into incompatible suffering and the like. It is also not contradictory, because the suffering that is contrary to what is to be established is not established. The example is also known to all speakers, and it is apparent that this wisdom and the like become the establishment of different distinctions by the distinction of training in each individual. Furthermore, it is said that the antidote to desire is impurity, the antidote to hatred is love, and the antidote to ignorance is dependent origination. If one asks, "Therefore, is attachment to that transformed by detachment, because it has become incompatible with it?" The answer is: "If that is the case, even if one cultivates desire, one will be separated from desire." Therefore, it is said in the root tantra: "Desire is the wisdom of all Buddhas, the wisdom of desire is without defilement, subdue desire and detachment, that generates all happiness." It is said like that. Desire and the like are not inherently faulty, otherwise, one would not attain the path of stream-entry.