Tibetan
སང་བ་འདུས་པ་ལས། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་བཟད་པ། །བརྟེན་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། །བརྟེན་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །སློང་མོ་ཟ་ཞིང་མི་བཟླ་སྟེ། །སློང་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའོ། །འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང༌། །སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་བཟླས། །ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་ནི། །བདེ་བར་གནས་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ། །གཞན་དུ་དུས་མིན་འཆི་བ་དང༌། །དམྱལ་བར་ངེས་པར་སྲེག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ནོར་བུ་ཆེན་པོ་ཤེལ་དང་འདྲ་བར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དེར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་བཟོ་དང་སྒྱུ་རྩལ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པས་རྒྱུན་དུ་བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམ་པའི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་སོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་འདྲ་ལ། འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་འདོད་པ་དང༌། མྱ་ངན་དང༌། འཇིགས་པ་དང༌། སྨྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འདྲ་བར་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གོམས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་འགལ་བའི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཐུན་པ་དང་བདེ་བ་དང་ཡིད་ བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་གོམས་པའི་སྟོབས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ཐོབ་པ་དམིགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱང་སྡུད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དེར་གོམས་པར་གྱུར་པས་གནས་པ་དང༌། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་གོ་སྐབས་དབྱེ་བ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཐུན་པ་དྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་པ་ན་གྲང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །གང་གིས་
Chinese
《桑瓦敦巴》中说：苦行禁戒虽难忍，依之亦不成，若依一切欲乐受用，则速成。乞食而食不诵咒，不应喜于乞讨。受用一切欲乐，咒之支分不忘诵，身语意三若安乐住，则得菩提。否则非时而死，定于地狱中焚烧。如是说。因此，犹如大宝珠般，自性光明，由色等显现积聚之差别而产生的安乐和心乐之体性者，于彼处以方便和智慧完全摄持的串习之差别力，将获得极端的究竟之自性。又如智慧、工巧和技艺等，由体验色等对境而真实产生的积聚之差别，瑜伽士之识以恒常修习串习之力，将获得最极恒常之自性，因为已达到修习之极致，如同从自己的宗派中解脱者等。世间亦如贪欲、悲伤、恐惧、疯狂等，如同由触觉产生的安乐和心乐等，也是由于串习。因此，彼等亦具最极殊胜之差别，是自性相违之对境，此处与痛苦等不相符，而安乐和心乐等之体性是果。又于何时，串习之力现前获得，成为对境之时，与彼不相符之痛苦和心不乐等将止息，亦将聚集自己之功德之聚。因此，于彼处串习而住，将阻止与彼不相符之痛苦等机会之分离。例如，与寒冷等不相符之温暖等相遇时，将产生无寒冷等。
English
In the Sangwa Dunpa, it says: Though ascetic discipline is unbearable, it will not be accomplished by relying on it. If one relies on all desirable enjoyments, then one will quickly achieve it. Eating by begging and not reciting mantras, one should not rejoice in begging. Enjoying all desires, without forgetting to recite the limbs of mantras, if body, speech, and mind remain in bliss, then one will attain enlightenment. Otherwise, one will die untimely and will surely be burned in hell. Thus it is said. Therefore, like a great jewel, naturally clear with light, whatever has the characteristic of happiness and mental happiness from the distinction of manifest accumulations such as form, there, by the power of the distinction of habituation completely grasped by skillful means and wisdom, one will attain the very ultimate nature. Furthermore, just as with wisdom, crafts, and arts, etc., from experiencing objects such as form, the distinction of accumulation that truly arises, by the power of the yogi's consciousness constantly meditating and habituating, one will attain the most ultimate and permanent nature, because one has reached the ultimate end of meditation, like those who have departed in bliss from their own tenets. Even in the world, like desire, sorrow, fear, madness, etc., like happiness and mental happiness arising from touch, etc., are also due to habituation. Therefore, those too possess the most excellent distinction and are objects of contradictory nature. Here, what is incompatible with suffering, etc., and the nature of happiness and mental happiness, etc., is the result. And when the power of habituation is manifestly attained, when it becomes the object, then suffering and mental unhappiness, etc., that are incompatible with it will cease, and one's own collections of qualities will also be gathered. Therefore, dwelling there through habituation will prevent the separation of opportunities for suffering, etc., that are incompatible with it. For example, when warmth, etc., which is incompatible with cold, etc., is encountered, it will generate the absence of cold, etc. Whoever...
Tibetan
གཞི་གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པ་གཉིས་ཡོད་པར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་འདི་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་ཡང་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། དེ་ནི་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་གནས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་འགལ་བ་དམིགས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའི་ཡང་རྒྱུ་ནི་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་བཟོ་དང༌། སྒྱུ་རྩལ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་ལ། དེའི་ཁྱད་པར་ལས་འགལ་བ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ཡང་བསྒོམ་བཞིན་པ་ལས་གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ན་ཡང་སླར་ལྡོག་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པར་ཡང་བསྒོམ་པའི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ལྟར་མི་འདོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་འཇུག་པས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ནི་དེ་དག་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྟེན་པ་དེ་ལས་དེ་ཡང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཡང་ཉེས་པ་ ལས་ལྡོག་པའི་སྐལ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་ཕྱིན་པར་གྱུར་པ་ལ་དེ་མི་སྲིད་དོ། །གཞན་དུ་ན་ཐར་པའི་རྗེས་ལ་ཡང་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འདོད་པའམ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ལས་རྣམ་པར་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་ནི་འཁོར་བ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་དེར་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་ཐར་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་འཁོར་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་རྗེ
Chinese
在一个基础上，不会认为存在两种相互矛盾的事物。同样，快乐和痛苦这二者也不可能存在于同一个相续的自性中，因为它们是相互矛盾的。因此，习惯于快乐和心悦等，就不会找到任何可能产生痛苦等情况的地方，这是一种理性的说法。认识到自性相违的对境，也就能理解其本体不存在，因此，达到极致的根本原因在于习惯的差异，就像智慧、工艺和艺术等一样。必须理解，由于这些差异，才会有相违的对境。同样，在修习禅定时，如果获得了某种特殊境界，却又想退转，那么，如果那些进入诸如灭尽定等禅定极致的人也会同样退转，那是不希望发生的。因为，那些进入极致并获得自身本性的人，是不会退转的，比如灭尽定等。已经获得自身本性的人，就不会从所依赖的特殊快乐和心悦等中退转，因为没有退转的原因。对于那些有能力从过患中退转的人来说，情况并非如此。随之而来的是痛苦也不会发生，因为对于已经达到极致的人来说，这是不可能的。否则，如果解脱之后还会轮回，那既不是期望，也不是理性的，因为没有人希望已经获得解脱的人还会轮回。那是因为，那时已经从无明的习气中彻底解脱，并且没有了原因。为了利益他人而真实地转生，这并不是轮回，因为这是由于先前愿力等力量的推动而进入的，而不是由于习气的力量。因此，正如解脱之后不会再轮回一样，极致的快乐之后
English
It is not possible to perceive two mutually contradictory things on one basis. Similarly, these two, happiness and suffering, cannot possibly exist in the nature of one continuum, because they are contradictory to each other. Therefore, the very act of becoming accustomed to happiness and joy, etc., will not find a place where suffering, etc., could ever arise, which is a rational statement. Understanding that the object of contradictory nature also makes one understand that its essence does not exist, therefore, the very cause of going to the extreme end is the difference in habituation, like wisdom, crafts, and arts, etc. It must be understood that the contradictory object is perceived from that difference. Likewise, if one wishes to revert even after gaining a special quality from meditating, then one would not wish that those who enter the extreme end of meditation, such as cessation, etc., would revert in the same way. Because those who enter the extreme end and have attained the very nature of themselves do not revert, like cessation, etc. Those who have attained the very nature of themselves do not revert from the special happiness and joy, etc., on which they depend, because there is no cause for reversion. This is not the case for those who are capable of reverting from faults. Suffering will also not occur after that, because it is impossible for those who have reached the extreme end. Otherwise, it is neither desirable nor rational to say that one will return to samsara even after liberation, because no one desires that those who have attained liberation will be reborn in samsara. That is because at that time, one has completely turned away from the imprints of ignorance and because there is no cause. To be born truly for the sake of others is not samsara, because one enters there by the very force of the power of previous aspirations, etc., and not by the power of imprints. Therefore, just as one does not return to samsara after liberation, so too after the extreme end of happiness