Tibetan
པར་བྱས་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པའི་སྔགས་པས་སྨོན་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འོད་དཔག་མེད་དུ་བསམས་ཏེ། རྒྱུད་ལས་བཤད་པའི་མིག་ཡོར་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྗེས་སུ་དྲན་ཏེ། མཐའ་ཡས་པ་ཀུན་དུ་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ལ། དེ་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པའི་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པ་དང༌། གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པའི་སྔགས་པས་སྨོན་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པའམ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་ལས་རྒྱུད་ལས་བཤད་པའི་མིག་ཡོར་ ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དོ། །རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་ལ། མཐའ་ཡས་པའི་ཞེ་སྡང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ་མཐའ་ཡས་པའི་གཏི་མུག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཐེ་ཚོམ་དང་ང་རྒྱལ་དག་ནི་ལ་ལར་ཐ་མི་དད་པར་བཤད་དེ། དེ་དག་ནི་གཏི་མུག་དང་ཞེ་སྡང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་ཐ་དད་པར་བཤད་པ་དེར་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང༌། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པའི་དབྱེ་བས་ཁྲོ་བ་དང་ཆགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་སྦྱར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཏི་མུག་དགའ་མ་ལ་སོགས་པའི་རིག་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་མི་དགའ་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་འདུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་བཅུའི་བགེགས་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང༌། ཁྲེལ་མེད་པ་དང༌། ཕྲག་དོག་དང༌། སེར་སྣ་དང༌། ཁེངས་པ་དང༌། འགྱོད་པ་དང༌། གཉིད་དང་རྨུགས་པ་སྟེ། ཀུན་ནས་ལྡང་བ་བརྒྱད་དང་ཁྲོ་བ་དང༌། འཆབ་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་ཀུན་ན
Chinese
通过性欲行事的咒师，与愿望相符，对一切众生发起大慈悲心，与自己的意念相符，观想性欲金刚的自性为如来阿弥陀佛。以经中所说的微小供品供养，忆念自己的咒语和手印，安住于名为无边普喜之自体的大欲之三摩地。此亦为大悲所遍及之喜乐自体，远离一切分别念。同样，通过嗔恨行事者，以及通过愚痴行事者的咒师，发起与愿望相符的大慈悲心，与自己的意念相符，观想嗔恨金刚的自性为如来不动佛，或愚痴金刚的自性为薄伽梵毗卢遮那佛，并以经中所说的微小供品供养。忆念自己的咒语和手印，安住于无边嗔恨之自体，或以无边愚痴之方式安住于三摩地等。疑惑和傲慢，在某些情况下被说成无有差别，因为它们是愚痴和嗔恨的自性。在何处说为有差别，则应如前所述，成立为有意义，并且是宝生佛的自性。同样，根据续部的意趣差别，愤怒和贪欲的自性也应与嫉妒和吝啬的自性相结合。同样，愚痴喜女等明妃，是作为不悦之对治的意乐差别之自体，是从心中产生的自性。阎魔敌等清除十方障碍的忿怒尊，也是无惭、无愧、嫉妒、吝啬、骄慢、后悔、睡眠和昏沉，即八种遍行烦恼，以及忿怒和覆藏，如是总
English
The mantra practitioner who acts through sexual desire, in accordance with the aspiration, generates the mind of great compassion for all sentient beings, and in accordance with his own mind, contemplates the essence of the vajra of sexual desire as the Tathagata Amitabha. He offers perfect worship with the small offerings described in the tantras, and recalls his own mantra and mudra, and dwells in the samadhi called the nature of great desire, which is the self-nature of boundless universal joy. This is also the self-nature of joy pervaded by great compassion, abandoning all conceptual thoughts. Similarly, the mantra practitioner who acts through anger, and the mantra practitioner who acts through ignorance, generates the mind of great compassion in accordance with the aspiration, and in accordance with his own mind, contemplates the essence of the vajra of anger as the Tathagata Akshobhya, or the essence of the vajra of ignorance as the Bhagavan Vairochana, and offers worship with the small offerings described in the tantras. He also recalls his own mantra and mudra, and dwells in the samadhi as the self-nature of boundless anger, or in the manner of boundless ignorance, and so forth. Doubt and pride are sometimes said to be non-different, because they are the self-nature of ignorance and anger. Where they are said to be different, it should be explained as before, that they are established as meaningful, and are the self-nature of Ratnasambhava. Similarly, according to the difference in the intent of the tantras, the self-nature of wrath and attachment should also be combined with the self-nature of jealousy and miserliness. Similarly, the vidya goddesses such as the foolish joyful woman are the self-nature arising from the mind, which is the self-nature of the difference in intention that is the antidote to displeasure. The wrathful kings such as Yamantaka, who dispel the obstacles of the ten directions, are also without shame, without embarrassment, jealous, miserly, proud, regretful, sleepy and drowsy, that is, the eight all-pervasive afflictions, as well as anger and concealment, thus in total
Tibetan
ས་ལྡང་བ་བཅུར་བཤད་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དྲུག་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རིག་པ་གསལ་བའི་བློ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་དག་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷ་མོ་དང༌། ཁྲོ་བོ་དང༌། བདག་པོ་རྣམས་ལྷག་པར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དང་ལས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་བཟུང་ནས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དག་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གང་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་མི་ ནུས་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་རགས་པ་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བ་བརྟན་པར་བྱེད་མི་ནུས་ལ། སྒྲ་བརྗོད་པར་ཡང་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མན་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང༌། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང༌། མི་བསྐྱོད་པའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡིན་ལ། ཛི་ན་ཛི་ཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་སྙམ་ན། འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔགས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་བཟང་ཞིང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པ་ཡིན་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་སེམས་ལ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིང་རགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་རགས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སྐུར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་བདག་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཛི་ན་ཛི་ཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟླ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོའི་ཡུལ་དང་ལྡན་པ་ནི་ས
Chinese
应当将所说的十地生起的（心所）的自性，按各自的情况进行配合。同样，像地藏菩萨等菩萨们，也应理解为是具有进入色等六境的六种识的自性，是真实觉悟的自性。这样，这个心之坛城的部分，是薄伽梵为具有明晰智慧的、具有大智慧者所开示的。任何在其他续部特点中，对菩萨、天女、忿怒尊和本尊等进行特别阐述的那些，也应确定其体性和作用等，并了解它们是以心和心所的自性而不同于其他。任何对于极其微细的心和心所不能安住，以及对于极其粗大的面容和手等无量色身，也不能稳固地确定其真实性，并且在发声时，也不能进入贪欲金刚等的自性，因此，如来才示现语之坛城。其中的口诀是这样的：嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）、阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿）、吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）被称为如来佛毗卢遮那佛、无量光佛和不动佛的心咒。而吉那吉嘎等，因为是生起之精华，所以不是心咒本身。如果有人认为这两者有什么区别呢？这是对极其微细的觉悟。这些咒语等是善良且自性成就的，一切智者所说的，一切智者自己才知道这些的差别。我们是为了使上师的口诀在心中稳固，所以进行分别，并稍微接近粗略的认识。上师们所说的粗略之法是，以毗卢遮那佛等身像的生起次第，自己生起者，以吉那吉嘎等的种子字进行生起之事业，而心咒的字母嗡等则应念诵。对此应这样近似地比喻：与诸神最初的对境相应的是
English
The nature of the mental events arising from the ten grounds should be combined according to their respective situations. Similarly, bodhisattvas such as Ksitigarbha should also be understood as having the nature of the six consciousnesses that enter the six objects such as form, and as being the nature of true enlightenment. In this way, this part of the mandala of the mind is what the Bhagavan taught to those with great intelligence and clear wisdom. Those bodhisattvas, goddesses, wrathful deities, and lords who are particularly described in other tantric distinctions should also ascertain their characteristics, functions, and so on, and understand that they are different from others by the nature of mind and mental events. Because one cannot settle the mind on extremely subtle mind and mental events, nor can one firmly establish the truth of the infinitely vast form body with faces and hands, and because one cannot enter the nature of desire vajra and so on when uttering sounds, therefore, the Sugata revealed the mandala of speech. The oral instruction for that is this: Oṃ（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）, Āḥ（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿）, Hūṃ（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）are said to be the heart mantras of the Tathāgata Vairocana, Amitābha, and Akṣobhya. Jina Jika and so on are not the heart mantras themselves because they are the essence of generation. If one wonders what the difference is between these two, it is the realization of the extremely subtle. These mantras and so on are good and naturally accomplished, spoken by the omniscient, and only the omniscient knows the difference between them. We are analyzing and approximating a rough understanding in order to stabilize the guru's oral instructions in our minds. The rough explanation given by the gurus is that those who generate themselves through the generation sequence of the bodies of Vairocana and so on perform the activity of generating from the seed syllables Jina Jika and so on, while the heart mantra syllables Oṃ and so on should be recited. It should be illustrated approximately like this: that which corresponds to the initial object of the deities is