Tibetan
བས་དེ་སྨོས་སོ། །དེ་སྨོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་སྨོས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རེ་རེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་ནུས་ན་ལྟ་རབ་ཏུ་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་ནུས་ན་ཚིག་རེ་རེ་ལ་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་ཡང་བྱ་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར། རྣལ་འབྱོར་མེད་པའི་གསང་སྔགས་འདི། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་སྟོན་མི་འགྱུར། །གསང་སྔགས་ཚིག་ནི་གསང་སྔགས་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མེད་མི་བྱ། །འདིའི་དོན་ནི་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། །གཟུངས་ཀྱི་དོན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཡིན་པས་གཟུངས་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་སོ། །ད་ནི་གཟུངས་ཀྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གསུངས་པའི་མིང་ནི་འདོགས་པ་དང༌། །འཐོབ་པའི་ཐབས་ནི་བསྟན་པ་དང༌། །དེས་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་ཚིག་གིས། །གཟུངས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཉིད། །གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས། །འདི་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་གསུངས་པའི་མིང་འདོགས་པར་མཛད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འཐོབ་པའི་ཐབས་བསྟན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེས་སྒོ་མཐའ་ཡས་བསྒྲུབ་པའི་གཟུང་འདི་བསྒྲུབས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཉིད་གཟུངས་ཡིན་པར་འཛིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་གཟུངས་ ཉིད་ཡིན་ན་ནི། འདི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྟན་པའི་སྐབས་ཀྱིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་ཡི་གེའི་འབྲུ་དང༌། སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་མིག་དང་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན། འདི་ཞེས་གསུངས་པ་བརྗོད་བྱ་མིན། །འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆིངས་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས། འདི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །འཛིན་པ་འདིར་ནི་དོན་ལས་བཞེད། །རློམ་སེམས་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། །མི་དམིགས་ཕྱིར་ན་དེ་མེད་དོ། །འཛིན་པ་ནི་འདིར་དོན་ལ་རྟོགས་པར་བཞེད་ཀྱི། ཡི་གེ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་འཛིན་པས་ནི་ཕན་ཡོན་འདི་དག་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རློམ་སེམས་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར་རོ། །འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར
Chinese
因此说了那个。所谓“那个说了”就是说了词语。如果能对每一个字都做瑜伽，那是极好的。如果不能，就必须对每一个词都努力去做。比如这样：没有瑜伽的这个秘密咒语，那样就不能显示果实。秘密咒语的词语就是秘密咒语，因此不要没有瑜伽。这其中的意义仅仅是表达而已。因为是总持意义的秘密咒语的词语，所以是总持的秘密咒语的词语。现在要讲述总持的体性：所说的名称是安立，获得的方法是显示，以彼所知等词语，总持就在下文出现。因为彼世尊，以“这是舍利子菩萨摩诃萨进入不执持一切法”名为“忆念佛陀”等，安立了忆念佛陀所说的名称。因为从那以后，世尊以“又”等显示了获得的方法。因为彼成就了成就无边门的总持，因此，我执持下文出现的忆念佛陀就是总持。如果不是那样，秘密咒语的字就是总持本身的话，这就不合道理了，因为不合时宜，因为被显示忆念佛陀的时机所隔断，而且秘密咒语的字是字的体性和声音的自性，所以是眼识和耳识所必须执取的。因此，说“这个”不是所说之义，心中想着下文出现的联系，所以说了“这个”。执持在此是从意义上理解，傲慢是显现执着，因为不可见，所以没有那个。执持在此是从意义上理解，而不是从字面上理解，因为执持字面不能获得这些利益。傲慢是显现执着，如果是那样，就会变成这样：对有为法和无为法不做傲慢，就是显现。
English
Therefore, that was said. Saying "that was said" means that words were spoken. If one can practice yoga on each and every letter, that would be excellent. If not, then one must strive to practice on each and every word. For example: This secret mantra without yoga, will not reveal its fruit. The words of a secret mantra are the secret mantra itself, therefore, do not be without yoga. The meaning of this is merely expressive. Because they are the words of the secret mantra of the meaning of the dharani, therefore they are the words of the secret mantra of the dharani. Now, the nature of dharani will be explained: The name that is spoken is establishment, the method of attainment is demonstration, and with words such as 'that which is to be known,' the dharani itself will appear later. Because the Bhagavan established the name of the recollection of the Buddha with words such as, "This is Shariputra, the bodhisattva mahasattva who enters into non-apprehension of all dharmas," and because from then on, the Bhagavan demonstrated the method of attainment with words such as "again," and because he accomplished this dharani that accomplishes limitless doors, therefore, I hold that the recollection of the Buddha that appears later is the dharani itself. If it were not so, and the letters of the secret mantra were the dharani itself, then this would not be reasonable, because it would be out of place, because it is interrupted by the occasion of demonstrating the recollection of the Buddha, and because the letters of the secret mantra are the essence of letters and the nature of sound, therefore they must be apprehended by eye consciousness and ear consciousness. Therefore, saying "this" is not the meaning of what is said, but keeping in mind the connection that will appear later, "this" was said. Apprehension here is understood from the meaning, arrogance is manifest attachment, because it is invisible, therefore it does not exist. Apprehension here is understood from the meaning, but not from the letters, because by apprehending the letters one cannot obtain these benefits. Arrogance is manifest attachment, and if that is the case, it will become like this: Not being arrogant towards conditioned and unconditioned dharmas is manifestation.
Tibetan
་ཞེན་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་མི་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བཅས་པར་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པར་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །མི་སྡུག་གཉི་ག་མ་ཡིན་སྡུག །སྡུག་པ་དེ་ཡང་རྣམ་གཉིས་འདོད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཐུབ་པ་ཡིས། །རྣམ་པ་བཞིར་ནི་བསྡུ་བ་མཛད། །ཆོས་རྣམ་པ་བཞི་ནི་མི་སྡུག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། སྡུག་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེ་དག་ཀྱང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པ་བཞིར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་པར་མཛད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། གནོད་སེམས་གཏི་མུག་འདོད་ཆགས་རྣམས། །དེ་ཡི་སྒོ་ནས་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །སྤང་བའི་ཐབས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན། །ཞེ་སྡང་ནི་མེ་སྡུག་པ་ལས་འབྱུང༌། གཏི་མུག་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་ཆར་ལས་འབྱུང༌། འཁོར་བའི་རྩ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་དག་སྤང་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟོན་པར་མཛད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དེས་གང་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། མི་སྡུག་པ་རྣམས་ལ་སྨོད་པ་མི་བྱེད་དེ། བཤུང་བར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བར་མ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་མི་བྱེད་དེ། དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང༌། ཁྲོ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཏང་སྙོམས་སུ་གཞག་པར་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །སྡུག་པ་རྣམས་ལེན་པར་མི་བྱེད་དེ། སྲིད་པས་བདག་གིར་བྱེད་པ་ནི་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་པ་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ནི་རབ་ཏུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཐོབ་བྱ་རྣམ་འཐོབ་དང༌། །དེ་དག་ཉིད་ནི་བསྒོམ་པ་དང༌། །སྤང་བྱ་རྣམས་ནི་སྤང་བ་དང༌། །འཕེལ་བ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་བཞེད། །འཐོབ་པར་བྱ་བར་འོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འཐོབ་པར་བྱ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་
Chinese
不应执著，是这个意思。为什么不应执著呢？因此说不应作意。又因为无自性，所以对于有为法和无为法，不应以具有自性而自以为是，必须如此理解。不悦意、非二者、悦意，悦意又分为两种。一切诸法，由能仁（佛）归纳为四种。四种法是不悦意的自性，非二者的自性，悦意的自性。这些又以有漏和无漏的差别分为两种，因此成为四种。如果问为什么诸法被显示为四种呢？回答说：因为损害心、愚痴、贪欲等，由此门而生起。为了成办断除的方法，所以显示这些事物无自性。嗔恨从不悦意产生，愚痴从三种事物产生，轮回的根本是贪欲等。 因此，为了显示断除它们的方法，所以显示这三种事物无自性。如经中所说：‘他对所贪著的法不能如实见’等等。因为对于有为法和无为法不自以为是，所以对于不悦意的事物不应呵责，即不应贬低。对于中间的事物不应舍弃，因为它们不是贪著和嗔恨的对象，所以是应舍弃的事物。对于悦意的事物不应取著，因为以有而执为我所就是取著。对于无漏的悦意不应勤奋，因为这些是要以极大的现观来成办，所以是要努力的。于此，应得是能获得，这些即是修习，应断是断除，一切都是增长。凡是应获得的，就是应获得的。这些也是无漏法和有漏法。
English
The term means not to be attached. Why not be attached? Therefore, it is said not to be mindful. Also, because of the lack of inherent existence, one should definitely understand that one should not be conceited about conditioned and unconditioned dharmas as having inherent existence. Unpleasant, neither, and pleasant. Pleasant is also considered twofold. All dharmas are categorized into four by the Able One (Buddha). The four dharmas are the nature of unpleasantness, the nature of neither, and the nature of pleasantness. These are also twofold by the distinction of being with and without outflows, therefore they become fourfold. If asked why the dharmas are shown as fourfold, the answer is: because harmful thoughts, ignorance, desire, etc., arise from that door. In order to accomplish the method of abandonment, these things are shown to be without inherent existence. Aversion arises from unpleasantness, ignorance arises from all three things, and the root of samsara is desire, etc. Therefore, in order to show the method of abandoning them, these three things are shown to be without inherent existence. As it is said in the sutras: 'He does not truly see the dharmas to which he is attached,' and so on. Because one is not conceited about conditioned and unconditioned dharmas, one should not reproach unpleasant things, that is, one should not belittle them. One should not abandon intermediate things, because they are not objects of attachment and aversion, so they are things to be abandoned. One should not grasp pleasant things, because grasping as 'mine' with existence is grasping. One should not strive for pleasant things without outflows, because these are to be accomplished with great manifest exertion, so they are to be strived for. Here, what is to be obtained is what can be obtained, these are what are to be cultivated, what is to be abandoned is abandonment, and everything is increase. Whatever is appropriate to be obtained is what is to be obtained. These are also dharmas without outflows and dharmas with outflows.