Tibetan
ར་མངོན་པར་གྱུར་པ་ལ། ཤིན་ཏུ་དག་པའི་དངུལ་ཆུ་གསེར་གྱི་བྱེ་མ་ལ་ཞེན་པ་ལྟར་ནང་དུ་འདུས་པར་བསམ་མོ། །དེ་ནས་ཡང་ལྷ་དང་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ཟླ་བའི་བདུད་རྩི་ལས་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འཕྲོས་པའི་སྒོ་ནས། ལྷག་པའི་ལྷའི་གཟུགས་དང༌། བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་ཞིང༌། དེའི་ང་རྒྱལ་དུ་མངོན་པར་སྒོམ་མོ། །བསམ་གཏན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ཀྱང་ལངས་ནས། མཚོག་མ་དང་སྤྱི་གཙུག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པར་བྱས་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ལྷར་བསྒོམ་མོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྤྱིའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པའོ། །གང་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གསུངས་པ་དེ་དག་ཏུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ད་ནི་གསང་སྔགས་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྒོ་བ་ནི་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད། བསམ་གཏན་གྱི་ལྷའི་གཟུགས་དང་བདག་མི་གཉིས་པར་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་པས། ཡུན་རིང་དུ་དམིགས་ཤིང་གསལ་བར་སྣང་བར་བྱ་བ་བསྟན་པ། བསྡམས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཡང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་བསྡམས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་བདག་བསྡམས་པ་ནི་དྲན་པ་སྲོག་དང་རྩོལ་བར་ལྡན་པར་ཇི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱ་བའི་ལྷའི་གཟུགས་ལ་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་གནས་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ། བདག་གི་བྱེ་བྲག་ལ་བྱའོ། །དེ་ནས་འདི་ལྟར་དགོངས་ཏེ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ལྷའི་གཟུགས་བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྐྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་བསམ་གཏན་ དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་ནི་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དང་པོར་བསམ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་རང་གི་གཟུགས་ལ་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བསམ་གཏན་གྱིས་བརྟགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་མེད་པ་དོན་ཙམ་དུ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དང་པོ་ཁོ་ནར་གསང་སྔགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ཡི་གེས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྒོམས་པ་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་བསམ་གཏན་གྱིས་བདག་གི་
Chinese
当显现时，观想极其纯净的水银融入金沙之中。然后，又通过神与自我之真如合一的自性，从月亮甘露中放射出光芒，清晰地显现出殊胜本尊的形象，以及自我与非二的瑜伽，并以其慢心而观修。从禅定的分别念中起身，以顶髻和顶轮等手印加持肢体，观修具有分别念的本尊。这暂时是共同密咒观修次第。在某些地方所说的其他方式，也应同样应用。现在，以这六种密咒本身的识来劝请，是思维的特征。通过显现如何观想禅定本尊的形象与自我非二的等持，来展示长久地专注于清晰显现。经中说：‘收摄后安住于等持。’这里也与自我相关联，因此会变成‘收摄自我后安住于等持’。其中，收摄自我，是指忆念、生命和勤奋，如何不散乱于应入定的本尊形象。安住于等持，是指安住于等持，因为以等持一心专注的特征而平等地安住，所以是安住于等持，这是自我的差别。然后如此理解：生起两种形象的本尊与自我非二的瑜伽，即通过禅定和等持。其中，禅定是思维的特征，即首先对所应思维之物的自性进行思索的自性。等持是禅定所考察之物的自性成为对境，从中远离分别念的戏论，一心专注，不分别的自性，不可言说，仅是意义上成为对境的自性。因此，最初仅以六种密咒的文字观修识，思维的特征是以禅定对自我的
English
When it becomes manifest, contemplate that extremely pure mercury merges into the gold dust. Then, again, through the nature of the oneness of the deity and self, rays of light radiate from the nectar of the moon, clearly manifesting the form of the supreme deity, and the yoga of self and non-duality, and meditate with its pride. Rising from the conceptualization of meditation, bless the limbs with mudras such as the crown of the head and the topknot, and meditate on the deity with conceptualization. This is temporarily the order of meditating on the consciousness of the common mantra. Those other ways that are spoken of in some places should also be applied in the same way. Now, exhorting with the consciousness of these six mantras themselves is the characteristic of thinking. By manifesting the samadhi of how the form of the deity of meditation and the non-duality of self are contemplated, it is shown to focus for a long time and appear clearly. It is said in the sutra: 'Having gathered, abide in samadhi.' Here it is also related to the self, therefore it will become 'Having gathered the self, abide in samadhi.' Among them, gathering the self means that mindfulness, life, and diligence do not stray to the form of the deity to be meditated upon. Abiding in samadhi means abiding in samadhi, because it abides equally with the characteristic of focusing on samadhi with one-pointedness, so it is abiding in samadhi, which is the distinction of the self. Then understand it like this: generating the yoga of the deity of two forms and the non-duality of self, that is, through meditation and samadhi. Among them, meditation is the characteristic of thinking, that is, the nature of first contemplating the self-nature of the object to be thought about. Samadhi is the nature of the object examined by meditation becoming the object, from which it is separated from the play of conceptualization, focusing with one-pointedness, the nature of non-conceptualization, unspeakable, only the nature of becoming the object in meaning. Therefore, at first, only meditating on consciousness with the letters of the six mantras, the characteristic of thinking is the self with meditation.
Tibetan
དེ་ཁོ་ན་ཉིད་པོ་དེ་ལྷའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས། ཡང་ཇི་ལྟར་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསམས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་དང༌། རྣམ་པ་གཅིག་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས། གསལ་བར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གིས་བསྟན་ཏོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལག་ནས་པའི་ཚེ། །བདག་ཉིད་བསྡམ་པའི་ཚིགས་བཅད་དགོས་པར་མངོན་ཏེ། བསམ་གཏན་དུ་འཇུག་པ་ན་ཡང་བདག་བསྡམ་དགོས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ། བདག་བསྡམ་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་བསམ་གཏན་དངོས་པོ་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་རྟོག་པའི་སེམས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། དེ་བས་ན་བསམ་གཏན་ནི་བདག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེ་ལ་བདག་བསྡམ་པར་མ་བྱས་ཀྱང༌། སྣ་ཚོགས་སུ་རྟོག་པ་སེམས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བསམ་གཏན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བསྡམས་ན། ཇི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱ་བའི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་གཞན་པ་གང་དུ་ཡིད་འགྲོ་བས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་བསྡམས་ནས་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ལ་གནས་ཞེས་གསུངས་སོ། །བསྡམས་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྡམ་པར་བྱ་བ་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་བས་ན། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་རབ་ཏུ་བསྡམས། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ནི་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་སྟེ། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པས་ན། དེ་གཉིས་བསྡམས་པ་དེ་ལ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་རབ་ཏུ་བསྡམས་པའི་བདག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ཁ་དང༌། ལྟེ་བ་དང༌། སྐྱེ་པ་དང༌། བུད་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་དང༌། མི་གཙང་བའི་ཁུང་བུ་དང༌། སྐྲ་དང་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་འབྱུང་བ་དང༌། འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རླུང་སྟེ། དེ་བསྡམས་པ་ཡང་སྐབས་འདིར་འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་དགག་པའོ། །དེས་ནི་བདག་གི་ལུས་ལྷའི་སྐུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། རླུང་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་དགག་པ་གྱེན་དུ་འདྲེན་པའི་རླུང་གིས། རུས་སྦལ་གྱི་ལུས་བསྐུམ་པ་དང༌། ལྕེ་ཡིས་ཆུ་བཏུང་བའི
Chinese
如是真如者，于天之形像中作种种分别，又如是于天之形像中所思之自性，与彼无别以三摩地极善修习故，以名为“安住于能明之三摩地”之语词显示之。于得三摩地之时，显现必须有摄持自性之句偈。入于禅定时亦须摄持自性，然于如是现证三摩地之时，如是欲摄持自性，于现证禅定之时则不如是。何以故？谓禅定之体性，乃谓于禅定之事物，最初即是具有分别之心之相状。是故禅定乃是自性于种种中作种种分别之自性，故于彼虽不作摄持自性，然于种种中分别思虑之自性之禅定，亦不至于全无。三摩地乃是以禅定作种种分别后，缘于决定之事物，是故说三摩地是心一境性。彼即是无别之体性。是故若于我之真如中摄持，则如何能成三摩地？以天之真如已成我故，以心于何处游移故，不能成一境性。是故说摄持后安住于三摩地。所说之摄持，亦不知如何摄持，是故说：“命与功用极善摄持”。彼中命与功用者，即是命与功用。以自性安住于天之真如三摩地故，彼二摄持者，名为命与功用极善摄持之我。彼中所谓命者，即是眼等、耳等、鼻等、口等、脐等、生殖器等、妇女之官能等、不净之孔穴等、发毛之毛孔等所出，及进入之体性之风。彼之摄持，亦即是此处遮止出入。由此，我之身体与天之身之真如无二，如是所思之住处，如其所有，风之进入与出生作种种遮止，以上提之风，如龟之缩身，如舌饮水般。
English
That suchness, having discriminated into the form of a deity, and also that self-nature which is contemplated as the form of a deity, being intensely cultivated with samadhi as being non-different, is shown by the term called "abiding in the samadhi that illuminates." When obtaining samadhi, it is evident that verses for restraining the self are necessary. Even when entering into meditation, it is necessary to restrain the self, but when manifesting samadhi in this way, desiring to restrain the self, it is not so when manifesting meditation. Why is that? Because the characteristic of meditation is considered to be the aspect of a mind that initially cognizes the object of meditation itself. Therefore, meditation is the nature of discriminating the self into various forms, so even if the self is not restrained in that, the meditation of the nature of thinking and discriminating in various ways will not become completely non-existent. Samadhi is focusing on a definite object after discriminating with meditation, therefore it is said that samadhi is one-pointedness of mind. That is indeed the non-dual nature. Therefore, if one restrains oneself in the suchness of the self, how can one achieve samadhi? Because the suchness of the deity has become the self, where else would the mind wander, so it will not become one-pointed. Therefore, it is said to abide in samadhi after restraining. The said restraining, one also does not know how to restrain, therefore it is said, "Restrain life and effort extremely well." Therein, life and effort are life and effort. Because the self abides in the samadhi of the suchness of the deity, that which restrains those two is called the self that restrains life and effort extremely well. Therein, what is called life is the wind that arises from and enters into the eyes, ears, nose, mouth, navel, genitals, female organs, impure orifices, pores of hair and body hair. Restraining that is also, in this context, preventing arising and entering. By this, the suchness of my body and the body of the deity are non-dual, and as the place of contemplation is, as it is, the entering and arising of wind are variously prevented, and with the wind that draws upwards, like a turtle contracting its body, like a tongue drinking water.