Tibetan
་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ལྟར་བདག་ལ་སོགས་པར་ང་རྒྱལ་བྱེད་པས་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་རིམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་སྟོན་པ་ཁྱབ་འཇུག་དང༌། ལྷ་ཆེན་པོ་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ནི་དེ་དག་གི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་དག་གི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ལམ་གྱིས་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ལ་བློ་ཉེ་བར་བསྐྱེད་ནས་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཞགས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང༌། གློ་བུར་བ་དང་བྲལ་བ་འབའ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་ནི་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐར་པ་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ ཡིན་པའི་གྲོང་ཁྱེར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་དེ་བདག་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ཆ་ཕྲ་བ་མི་གསལ་བ་སྐྲའི་རྩེ་མོ་འབུམ་གྱི་ཆ་ཙམ་ཞིག་ལུས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ནར་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་ལམ་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཅིང་འདི་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པར་སྟོན་པར་མཛད་དེ། གསང་བའི་བདག་པོ་གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ཇི་སྐད་དུ། ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་དང་དེ་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གནས་པ་རྣམས་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་བློ་སྐྱེ་ཞིང་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དངོས་པོར་སེམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། གང་དག་སྟོང་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་མྱ་ངན་འདས་མི་ཤེས། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིའི་རིམ་པ་འདིས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏེ། རིགས་པ་དང། ལུང་དག་གིས་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཡང་ཐར་པར་བྱེད་པའི་ལམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བརྟགས་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དག་ལ་བརྟེན་ཏེ། དེ་ལས་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྩོལ་བ་རྩོམ་པར་བྱེད་དོ། །ལམ་དེ་ཡང་འདིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐར་པའི་ལམ་ཡིན་པར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་འདི་ལས་སེམས་ཅན་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང། དབང་པོ་རྣོན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང༌། གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་
Chinese
之间所说的。因此，像这样对自我等产生我慢，习惯于布施和戒律，逐渐地将世间道，即遍入天、大自在天和梵天等视为导师，并承诺加入他们的教义，就应该理解那些加入他们教义的人的论典意义。通过他们所指示的道路，仅仅对唯一的事物产生亲近感，并认为自我、业和烦恼等束缚是与生俱来的，而与突发事件无关的唯一事物才是唯一。因此，对于唯一事物的自性解脱，这些不真实的城市都是不存在的，仅仅认为唯一的自我只是微小而不清晰的部分，就像头发尖端的百万分之一一样存在。因此，他们执着于自我，认为一切法仅仅是空性，所以说这不是神圣的道路，并指出这也是应该舍弃的一方。秘密主也以不同的方式认识到，正如所说：完全宣扬的差别，以及从那些差别中特别存在的事物，对唯一事物的意义产生理解，并且在那之中也存在，这样仅仅将空性视为实有。诸如此类，以及“谁不了解空性，谁就不了解寂灭”等等之间所说的。因此，通过这个次第，也正确地指示了善知识，通过理性和教证，以及从闻思产生的智慧，确定世间道不是解脱之道，从而依赖于指示超越世间的道的善知识。从那之后，亲近并努力修行超越世间的道路，以求得解脱。这条道路也被认为是获得大遍照佛果位的自性解脱之道。进入这条道路，也因为众生根器的迟钝和敏锐的差别，通过认识到人无我，以及认识到人法二无我的途径。
English
as spoken in between. Therefore, in this way, those who develop pride in self and others, who are accustomed to giving and discipline, gradually regard the worldly path, such as Vishnu, the Great God, and Brahma, as guides, and who pledge to join their teachings, should understand the meaning of the treatises of those who have joined their teachings. By the path closely shown by them, they develop closeness to the singular alone, and think that the bonds of self, karma, and afflictions are born together, and that the singular thing that is free from sudden events is the singular alone. Therefore, for the liberation of the nature of the singular alone, all these unreal cities are non-existent, and they think that the singular self is only a tiny and unclear part, like one millionth of a hair tip. Therefore, because they cling to self, they realize that all dharmas are only emptiness, so they say that this is not the sacred path, and they point out that this is also the side to be abandoned. The Secret Lord also recognizes the difference, as it is said: The difference that is fully proclaimed, and those who exist particularly from those differences, generate understanding of the meaning of the singular alone, and there is also existence in that, thus thinking of emptiness alone as real. Such as this, and what is said in between, such as "Whoever does not understand emptiness, does not understand nirvana." Therefore, through this sequence, the virtuous friend is also correctly indicated, and through reason and scriptures, and the wisdom arising from hearing and thinking, it is determined that the worldly path is not the path to liberation, and thus one relies on the virtuous friend who shows the path beyond the world. After that, one draws near and strives to practice the path beyond the world in order to attain liberation. This path is also considered to be the path of liberation of the nature of attaining the state of the Great Vairocana Buddha. Entering this path, also because of the difference between the dull and sharp faculties of beings, through realizing the selflessness of the person, and through the path of realizing the selflessness of both person and phenomena.