Tibetan
ས་པར་འགྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་ལ་རྒྱུའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ལ་འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོར་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྟག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་བརྫུན་པར་ངེས་པའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་གཟུང་བར་བྱར་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མེད་པ་ལས་དེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་རང་གི་སེམས་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་སྣང་བ་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ནི་དེའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པར་རང་ཉིད་མི་སྣང་ཞེ་ན། མེད་པ་ནི་སྣང་བའི་གཟུགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་སོ་སོར་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་ལ་ནམ་ཡང་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སེམས་ཇི་ལྟར་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་དེ་ནི་གཟུགས་སུ་འཁྲུལ་ཅིང་གཟུགས་ལས་གཞན་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་གཟུགས་དེ་ནི་གཟུགས་ལས་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་གཟུགས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་སྣང་བའི་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་གཞན་པར་སྣང་བའི་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ལས་དོན་གཞན་ཤེས་པའམ་གཟུགས་སུ་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྲུབ་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཉིད་གཟུགས་སུ་འཁྲུལ་པས་སྣང་བ་དང་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་འཁྲུལ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཟུགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལྟར་གཟུགས་སུ་འཁྲུལ་པར་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་མྱོང་བར་གྲུབ་པས་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྒྱུ་མེད་པས་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། ངེས་པ་དེ་ཡང་རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམ་པར་དག་ པའི་ཡང་དག་པ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལེགས་པར་བསྒོམས་པའི་རིམ་གྱིས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་འདི་དག་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་དེའི་བདག
Chinese
因此，在变异之处，因并不具有因的自性，果也不具有果的自性。 彻底了知那已成为考察之自性的、被确定为虚假的，是由于因和果的方式不可取。因此，从无之中，自己的心显现为执持它，了知这两种各自显现都不存在的觉知是依他起的自性。因此，这些仅仅是识而已。例如，彻底了知因和果二者是空性，那就是对它的如实了知，即如实之智。如果这样不存在，为何月亮等不会自己显现呢？因为不存在是与显现的色相分离的。对于自己显现为各自显现的那个，因为没有关联，所以没有任何因存在。因此，对于各自显现的那个，任何事物也都不存在，因为没有因。那么，心如何以不存在的方式显现呢？因为具有显现之自性的心，迷惑为色，并且在色之外不存在。因此，色不是从色产生的，也不是无色，因为是心显现的方式，所以它不具备显现为它的自性和从它之外显现的关联。因此，它也不存在于显现之中，因为没有从觉知之外去觉知其他事物或者迷惑为色。体验上成立的是迷惑，那也是心自己迷惑为色，因此具备显现和不显现的迷惑。因此，如同色的自性一般，在迷惑为色之后，由于体验上成立而显现，对于它，因为没有存在和不存在的因，所以迷惑为矛盾。并且，那个确定也是仅仅是分别，因为是从执着于与自己同类的分别的习气中产生的。因此，通过次第修习清净显现执着的真实，就能生起真实的智慧。因此，这些成立为迷惑的事物是确定的。那就是这样的它的自性。
English
Therefore, in the place of change, the cause does not have the nature of the cause, and the effect does not have the nature of the effect. Completely knowing that which has become the nature of examination, which is determined to be false, is because the way of cause and effect is not to be taken. Therefore, from non-existence, one's own mind appears to grasp it, and knowing that both of these separate appearances do not exist is to completely know the nature of other-dependence. Therefore, these are merely consciousness only. For example, completely knowing that both cause and effect are emptiness is the non-reversed knowledge of it, which is the wisdom of suchness. If it is so non-existent, why do the moon and so on not appear by themselves? Because non-existence is separate from the form of appearance. For that which appears separately, because there is no connection, there is no cause whatsoever. Therefore, for that which appears separately, there is never anything, because there is no cause. Then, how does the mind appear in the manner of non-existence? Because the mind, which has the nature of appearance, is mistaken for form, and does not exist apart from form. Therefore, form is not produced from form, nor is it formless, because it is the manner of the mind's appearance, so it does not possess the connection of appearing as its own nature and appearing apart from it. Therefore, it also does not exist in appearance, because there is no knowing other things or being mistaken for form apart from awareness. What is established in experience is delusion, and that is also the mind itself being deluded into form, so it possesses the delusion of appearance and non-appearance. Therefore, like the nature of form itself, after being deluded into form, it appears because it is established in experience. For it, because there is no cause of existence and non-existence, it is deluded into contradiction. And that certainty is also merely conceptualization, because it arises from the habitual tendencies of clinging to conceptualizations that are similar to one's own kind. Therefore, by gradually meditating on the truth that purifies the clinging to appearances, true wisdom will arise. Therefore, these things that are established as delusion are certain. That is, like this, its nature.
Tibetan
་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་པ་ལས་ཀྱང་སོ་སོར་སྣང་བ་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། བྱིས་པས་ཇི་ལྟར་རྣམ་བརྟགས་བཞིན། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། །བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་བསྒོས་པའི་སེམས། །རང་གི་སེམས་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣང༌། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམ་པ་ནི་བཅོམ་པའོ། །ཀུན་བརྟགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ལས་ནི་དེ་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེ་ལ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཤེས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བ་སྟན་པའོ། །དྲིས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་སྣང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ན་འདི་དག་བསྒོམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་པོ་སྐྱེས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་དང་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དང་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་འདི་དག་དུས་དང་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ཇི་ལྟ་བས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་ན་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་སྐྲ་ཤད་མཐོང་བ་ལྟ་བུས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སོ་སོར་རིག་པར་གྱུར་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བྱང་བར་གྱུར་པ་རང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་མྱོང་སྟེ། བརྟག་པ་དང་བདག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འཇུག་པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པས་ནི་ཤེས་བྱ་དང་ཁྱད་པར་ མེད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་མཚུངས་པར་མཐོང་ངོ༌། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་འོག་ཏུ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་དང༌། སྨིག་རྒྱུ་དང༌། རྨི་ལམ་དང་མི་གཡོར་དང་བྲག་ཅ་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་ཆུ་ཟླ་དང་སྤྲུལ་པ་དང་བར་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་དང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི
Chinese
由于误认为自身，显现的各别现象也是相违背的，因为因也是它的自性。如《楞伽经》中说：“如孩童般作分别，外境实则并不存在，由习气所熏染之心，将自心显现为外境。”这是所说的。修习就是摧毁。通达一切分别和受他支配，由此才能完全通达如是。如是性即是自性之法。因此，了知它就是树立本体性之智慧。提问：因和果的结合，由于从非有而显现，所以是错乱的，而且无二的本体性智慧也是非常错乱的，因为伴随着言说，错乱就不是真如。那么，这些修习如何是菩提道呢？在此要说明的是：因为对一切法生起无戏论的最初智慧，以法界周遍行和周遍分别及其力量，这些智慧以时间和差别来尽可能地象征，各种差别就会产生。然后，如果说完全断定如是性是识的特征，就像患有眼翳的人看到天空中的发丝一样，如何能完全运用无言说呢？对于各别觉悟者来说，变得非常纯熟，会体验到自己的身体等等，就像分别和完全断定为我一样。《入无分别陀罗尼经》中也说：“菩萨摩诃萨安住于无分别之界，以无有能知和所知差别之无分别智，见一切法与虚空同等。”又说：“由获得无分别之后的智慧，见一切法如幻、如阳焰、如梦、如不动、如谷响、如影像、如水月、如化现、如中阴。”因此，以清净世间之智慧来完全断定真如，本身就是清净，而以错乱本身就是世间。它本身就是出世间的。
English
Because of mistaking oneself, the separate phenomena that appear are also contradictory, because the cause is also its own nature. As it is said in the Sutra of Lankavatara: "Like children making distinctions, external objects do not exist, the mind stained by habit, manifests its own mind as external objects." This is what is said. Cultivation is destruction. Completely understanding all distinctions and being subject to others, from this one can fully understand thusness. Thusness is the nature of phenomena. Therefore, knowing it is establishing the wisdom of own-being. Question: The combination of cause and effect, because it appears from non-existence, is therefore confused, and the non-dual wisdom of own-being is also very confused, because being accompanied by speech, confusion is not Suchness. So, how are these cultivations the path to enlightenment? Here it should be explained: Because the first wisdom without elaboration arises for all phenomena, by the power of the all-pervading activity and all-pervading discrimination of the realm of phenomena, these wisdoms, by means of time and distinctions, symbolize as closely as possible, various distinctions will arise. Then, if it is said that completely determining Thusness is the characteristic of consciousness, how can one fully utilize non-speech, like someone with cataracts seeing strands of hair in the sky? For those who have become distinctly aware, having become very refined, they will experience their own body and so on, just like discrimination and completely determining as self. It is also said in the Dharani Sutra Entering into Non-Discrimination: "Bodhisattva Mahasattva, abiding in the realm of non-discrimination, with the non-discriminating wisdom that has no difference between knowable and known, sees all phenomena as equal to the center of the sky." It is also said: "By the wisdom obtained after non-discrimination, one sees all phenomena as illusion, mirage, dream, immobility, echo, image, water moon, emanation, and intermediate state." Therefore, by completely determining Suchness with the wisdom of the pure world, it is itself purity, and by confusion itself it is the world. It itself is beyond the world.