Tibetan
ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བརྗོད་པ་དང༌། ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ཀུན་བཀྲི་བའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ངེས་པའི་དོན་ལ་ནི། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མེད་ཅིང༌། ཀུན་སྒྲིབ་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ། །དོན་དམ་ཚུལ་ཀྱིས་ལམ་ཉིད་འདི་འདྲ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ཀུན་སྒྲིབ་ཡིན། །དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འམ། ཀུན་སྒྲིབ་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྲིབ་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ག་ལ་ཡོད། མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་མེད་པ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་ཞེ་སྡང་མེད་པས་བདེན་བརྫུན་མཉམ་པར་སྟོན་པ་ནི། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་མེད་ནི་གང་ལ་སྤོང་ཞིང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །བདེན་པའི་དོན་མ་མཐོང་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་དང༌། །བདེན་པ་མཐོང་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཆོས་ནི་གང་ལ་ཡང་བདེན་བརྫུན་གཉིས་མེད་པས། བརྫུན་པ་སྤོང་ཞིང་བདེན་པ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒོམ་པ་དང་ནི་ཆོས་དབྱིངས་མེད་ཕྱིར་སོམ་ཉི་མེད་ལ་དམ་པར་ལྟ་བའང་མེད། །རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་པ་པོ། །རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཉི་ག་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་གནས་གང་གིས་ཅི་ཞིག་རྟོགས་ཏེ། སོམ་ཉི་མེད། །དེ་བས་སོམ་ཉི་མེད་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ལྟ་བ་མེད་དེ། ལུང་ལས་ཀྱང་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་སྤོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པ་དང་མཐུན་ནོ། །མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་ཞིང་མི་དམིགས་པར་མཉམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་མཐའ་རྣམས་བརྟགས་པ་དང་རང་བཞིན་སྒྱུ་མ་འམ་མེད་འགྱུར་ཕྱིར། གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་བརྟགས་ན། །རང་བཞིན་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡོད་ལ་ལྟོས་པའི་མེད་པ་འང་མེད་དེ་མེད་པ་ལ་འང་མེད་པ་མེད། །དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་ན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་ན། མེད་པ་དེ་སུའི་མེད་པ་ཡིན་དེ་བས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་མེད་པར་གདགས་པར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །འོ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་ཤིང་ཡོང་གིས་མེད་པ་དེ་ལ་མེད་ཅེས་བྱར་རུང་ངམ་ཞེ་ན། མི་རུང་སྟེ། མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་ཡང་མེད། གང་གིས་ངོ་བོར་ཡང་མི་གནས་དེ་ལ་སུ་ཡང་མེད་ཅེས་མི་སེམས་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་ལའང་ མེད་པ་མེད་དོ། །མཐའ་རྣམས་མེད་ཕྱིར་དབུས་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །གོང་དུ་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་རྣམས་མེད་པར་བསྟན་པས་ན། མཐའ་མེད་ན་སུའི་དབུས་ཏེ། དབུས་ཀྱང་མེད་དོ། །དབུས་མེད་པས་དབུ
Chinese
关于法界的阐述，以及关于远离言语等的教导，这些都是引导性的说法。对于真正确定的意义来说，既没有所谓的“胜义谛”，也没有所谓的“遮蔽”。所谓“以胜义的方式，道路就是这样”，这本身就是一种遮蔽。所谓的“胜义谛”或者“遮蔽”，都是世俗中遮蔽的说法。如果真正处于无二的境界，又怎么会有真假二谛的区分呢？对于顺应的法没有贪恋，对于不顺应的法没有嗔恨，平等地显现真假，对于怀疑的有无，不对任何一方进行舍弃或安住。没有见到真实的意义而产生怀疑，以及见到真实而没有怀疑的法，在任何情况下都没有真假二元对立，因此也没有舍弃虚假而安住于真实的行为了。为什么呢？因为没有修行者和法界，所以没有疑惑，也没有执着于殊胜的观点。进行证悟的修行者，以及所要证悟的法界，在真正的意义上并不存在，那么谁又证悟什么呢？没有疑惑。因此，对于没有疑惑的状态，也没有执着于正确的观点，这与经文中“舍弃对顺应之法的贪恋”的教导相一致。远离四边并无所缘而平等，因此，对事物的边际进行观察，其自性是如幻或虚无的。如前所述，如果观察事物的边际，因为其自性并未确立为仅仅是幻象，所以没有依赖于有的无，对于无也没有无。如果这样有不存在，那么会是无吗？如果连有都不存在，那么无是谁的无呢？因此，如果连有都不存在，那么依赖于有而安立为无也是不合理的。那么，对于自性不生且完全不存在的事物，可以称之为无吗？不可以，因为没有见，也没有听。对于任何事物都不以自性存在的事物，因为无法思考也无法言说，所以不能认为什么都没有。对于无也没有无。因为没有边际，所以也不安住于中心。因为前面已经说明了有无等边际的不存在，所以没有边际，又哪里来的中心呢？因此，中心也不存在。因为没有中心，所以
English
The explanations about the Dharmadhatu, and the teachings about being free from words, etc., are all guiding terms. For the truly certain meaning, there is neither so-called "ultimate truth" nor so-called "obscuration." The statement "The path is like this in the ultimate way" is itself an obscuration. The so-called "ultimate truth" or "obscuration" are terms of obscuration in the relative truth. If one is truly in a state of non-duality, how can there be a distinction between the two truths of true and false? Without attachment to agreeable things, and without aversion to disagreeable things, showing truth and falsehood equally, one does not abandon or abide in either the presence or absence of doubt. Not seeing the true meaning and having doubt, and seeing the truth and having no doubt, in any case, there is no duality of truth and falsehood, so there is no action of abandoning the false and abiding in the true. Why? Because there is no meditator and no Dharmadhatu, so there is no doubt, and there is no clinging to a superior view. The meditator who realizes, and the Dharmadhatu to be realized, do not exist in the true sense, so who realizes what? There is no doubt. Therefore, there is no clinging to a correct view in the absence of doubt, which is consistent with the teaching in the scriptures to "abandon attachment to agreeable things." Being free from the four extremes and being equal without any object of focus, therefore, examining the limits of things, their nature is illusory or non-existent. As stated above, if the limits of things are examined, because their nature is not established as merely an illusion, there is no non-existence dependent on existence, and there is no non-existence for non-existence. If existence is not established in this way, then is it non-existence? If even existence does not exist, then whose non-existence is it? Therefore, if even existence does not exist, it is not reasonable to establish non-existence in dependence on existence. Then, can something that is not born by nature and does not exist at all be called non-existence? It cannot, because there is no seeing and no hearing. For something that does not exist in its own nature, because it cannot be thought or spoken of, one cannot think that there is nothing. There is no non-existence for non-existence. Because there are no limits, one does not abide in the center either. Because the non-existence of limits such as existence and non-existence has been explained above, if there are no limits, then where is the center? Therefore, there is no center either. Because there is no center, so
Tibetan
ས་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །སྐྱོད་པ་མཉམ་པ་ནི། གང་ལ་འང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་པདྨོ་ཀུན་ཀྱང་མི་སྤྱོད་འདྲར་གནས། ཆོས་གང་ཡང་རུང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་བྱ་བ་རྣམས་བདོག་པ་ལ་ནི་དབང་ཞེས་བྱ་བདོག་ཅིང་ཡོད་པ་དེ་སྤྱོད་ཀྱང་ནུས་ཏེ། སེར་སྣ་མེད་པ་ནི་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་སྟེ། དངོས་སུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་པདྨོ་དམར་པོ་ཚོན་གྱིས་བསྒོས་པ་ལྟར་སྣང་ན་ཡང༌། ཚོན་སར་པས་བྲིས་ཤིང་བསྒོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འདྲ་བར་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་སྤྱོད་པ་ཡང་ཉེས་པས་གོས་པ་འདྲ་བར་སྣང་ན་ཡང༌། པདྨོ་ལ་ཚོན་གྱིས་མ་གོས་པ་བཞིན་དུ་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་པདྨོ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་པདྨོ་ལ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ་ལྟར། གོང་དུ་བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་ན་ཉེས་པས་མི་གོས་པས་དབང་ཕྱུག་པདྨོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། པདྨོ་ལྟར་མི་གོས་ན་འདོད་འདོད་པ་ལྔ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་མི་སྤོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་ཡིན་ནོ། །འདྲར་མཉམ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དུ་བྱ་བ་དང་སྐྱོན་དུ་བྱ་བ་རྣམས། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཁྱད་པར་མེད་དེ་འདྲ་བའི་ཕྱིར། མི་འབྱེད་ཅིང་མཉམ་པས་མི་སྤོང་སྟེ་གནས་པར་བྱེད་དོ། །ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་ན་སུ་ཞིག་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་བར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པར་རབ་རྟོགས་ཏེ། དེ་བས་ན་དྲུག་གིས་བསྟན་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་ཀྱང་མི་འདོར་ངན་དུ་མི་རྟོག་གོ །མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་དྲུག་གིས་བསྟན་པ་དང༌། དགེ་བའི་སྲོག་གི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། བདུད་ཀྱི་ལས་སོགས་པ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འདོར་ཞིང་ནང་དུ་མི་རྟོག་གོ །ཤེས་རབ་ཐབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡང་མི་གནས་ཕྱིར་ན་བདུད་ཀྱི་འདྲ་བར་སྤྱོད། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པའང་ཅི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དུའང་མ་གྲུབ་པར་གནས་པར་བྱ་བའི་གཞི་མེད་དེ། བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང༌། གཉི་ག་ཡང་མ་སྐྱེས་པར་མཉམ་པའི་ཕྱིར་འདྲ་བར་སྤྱོད་དོ། ། རང་གི་ཤེས་པ་དམ་པར་བྱས་ཤིང་ཀུན་ལས་རྒྱལ་ཏེ་དེ་བསྙེམས་ནས་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ནས་རྩོད་འབྱུང་གཏི་མུག་ཡིན་ཏེ་དོན་མི་མཐོང་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ལྟ་བའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལས། ལྟ་བའི་འཛིན་པ་ནི་སྐྱོན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ན་བདེན་བརྫུན་གཉི་ག་ཡང་མ་གྲུབ་ན།
Chinese
也不安住于地。行持平等是，无论于何处，世间自在莲花一切皆如不享用般安住。无论任何法，将世间的欲妙作为应行之事，拥有即名为权，拥有且存在，亦能享用，无有悭吝即名为富，是说真实享用欲妙。犹如红色莲花看似被颜料涂染，却非以颜料涂写并修饰。与之相似，享用世间五欲，看似也被过患沾染，然如莲花未被颜料沾染般，因未被过患沾染，故名自在莲花。又如莲花不被水等过患沾染，如是，若能领悟上述之义，则不被过患沾染，故名自在莲花，如莲花般不沾染，则享用五欲而不舍弃，此亦为其中之义。所谓“如”即平等安住，应作之功德与应舍之过患，于真实义中无有差别，因其相同之故，不作区分且平等，故不舍弃而安住。 视法为错谬，即是了悟其本身即为错谬。若众生本身亦未成立，则谁会错谬？了知无有错谬而视其为错谬，即是彻底了悟其本身即为错谬。因此，六师之教亦不舍弃，亦不视为恶。外道六师之教，以及断绝善根之烦恼，魔业等等，亦因不可得之故而舍弃，且不于内心作意。智慧方便之行持亦不住留，因此行持如魔。智慧与方便之行持，亦于任何体性中皆无成立，故无有可安住之基础。魔之行持，二者皆未生起而平等，故行持如魔。 执持自之觉识为殊胜，且胜过一切，以此生起傲慢，继而生起贪嗔，争端由此而生，实乃愚痴，不见真谛。经中说，远离一切见解，即是如实观见真谛。因此，执持见解乃是过患，若真实而言，真假二者皆未成立。
English
Nor does it abide on the ground. Equal conduct is: wherever it is, all the lotus of worldly power abides as if not enjoying. Whatever dharma it may be, to possess what are to be done as the qualities of desire of the world is called power, and having and existing, one can also enjoy it. Not being stingy is called wealth, which means actually enjoying the qualities of desire. Just as a red lotus appears to be stained with color, it is not painted and decorated with color. Similarly, enjoying the five qualities of desire of the world also seems to be stained with faults, but like a lotus not stained with color, it is called the lotus of power because it is not stained with faults. Or, just as a lotus is not stained by faults such as water, if one understands the meaning explained above, one is not stained by faults, so it is called the lotus of power. If one is not stained like a lotus, one enjoys the five desires and does not abandon them, which is also the meaning of it. The so-called "like" means equal abiding, the merits to be done and the faults to be abandoned. In the true meaning, there is no difference because they are the same. Because they are the same, they are not distinguished and are equal, so they do not abandon and abide. Seeing the Dharma as mistaken is to realize that it itself is mistaken. If sentient beings themselves are not established, then who would be mistaken? Knowing that there is no mistake and seeing it as a mistake is to thoroughly realize that it itself is a mistake. Therefore, the teachings of the six teachers are not abandoned, nor are they regarded as evil. The teachings of the six heretical teachers, as well as the afflictions that cut off the life of virtue, the works of demons, etc., are also abandoned because they are unattainable, and are not intended in the heart. The practice of wisdom and means also does not abide, so it acts like a demon. The practice of wisdom and means is also not established in any nature, so there is no basis for abiding. The practice of demons, both of which are not born and are equal, so they act like demons. Holding one's own knowledge as supreme, and surpassing all, arrogance arises from this, and then greed and hatred arise, and disputes arise from this, which is ignorance, not seeing the truth. It is said in the sutras that to be free from all views is to truly see the truth. Therefore, holding on to views is a fault. If we speak truthfully, neither truth nor falsehood is established.