Tibetan
རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདེན་པ་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་གྱིས་ལྟ་བ་བསྙེམས་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཚིགས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ནས་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པ་ལས་རང་གི་ལྟ་བ་ནི་བདེན་པ་ཞེས་ཟེར། བརྫུན་པ་མེད་པ་ལ་གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ནི་བརྫུན་ཏེ་ནོར་ཞེས་རྩོད་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་ཏེ། བདེན་བརྫུན་གཉི་ག་མི་དམིགས་པའི་དོན་མ་མཐོང་ངོ༌། །དོན་བསྡུས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཇི་སྲིད་ཡིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གཡོ་བ་དེ་སྲིད་བདུད་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ་ཕྲ་བའི་ལམ། །གཡོ་དང་མི་གཡོ་ཐ་སྙད་མི་གནས་གནས་ལ་འང་གནས་པ་མེད། །སྣང་མེད་དབུ་མའི་ལམ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བདེ་གཤེགས་གསུངས། །རྟོག་པ་དང་མཚན་མ་གཡོ་ཞེའམ་མི་གཡོ་ཞེས་ཐ་སྙད་གང་ལྟར་ཡང་གདགས་སུ་མེད་པའི་གནས་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། དེ་ཉམས་སུ་ཚོར་བ་དང༌། ཚོར་བ་འགག་པའི་སྣང་བ་དང༌། འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་བའི་སྣང་བ་མེད་པ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། དོན་དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་སེམས་པས། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲུབ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། །བཅུ་གཉིས་སུ་བསྟན་པ་ལས། དོན་བདུན་པ་ངེས་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བསྒོམ་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་དང༌། བསྒོམ་པའི་དོན་མ་ནོར་བར་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་མི་མཐུན་པ་ནི། གཟུགས་དང་མཚན་མ་སྨོན་པར་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་སུ། རྣམ་ཐར་གསུམ་པོ་བསྒོམས་པའང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཏེ་གཟུགས་ནི་སྟོང་པའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པ་ནི་བླང་དོར་མེད་པ་ཡིན་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་སྤོང་ཞིང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ལ་གནས་ཤིང་བསྒོམས་ན། བླང་དོར་གྱི་མཐར་ལྟུང་བས་བདུད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཉིད་ སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། མཚན་མ་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པ། སྨོན་པ་ཉིད་སྨོན་པ་ཡིན་པས་སྤོང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བའི་ལམ་གསུམ་སྤོང་ཞིང་མྱ་ངན་འདས་ལམ་བསྒོམ་པའང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མ་ཞི་རང་བཞིན་བཙལ་སྤངས་གར་མི་གནས། །འཁོར་བ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འཁོར་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་སྤོང་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ཚོལ་ཞིང་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་
Chinese
以自己的智慧，傲慢地认为自己证悟了真理，对自己的宗派生起贪恋，对他人的宗派生起嗔恨，认为没有所谓的真理，而说自己的见解才是真理。对于没有虚假，却说他人的见解是虚假的、错误的，毫无争论地这样做是愚痴，因为没有见到真假二者皆不可得之义。总而言之，所显示的菩提心的体性是：只要心识的世间动摇，那就是魔的境界，是微细的道路。动与不动，名言不住，于住亦无所住。无相中道，即是菩提心，如来如是说。无论是分别念还是相，无论是动还是不动，无论如何安立名言，也不要在不可安立之处安住。体验它，以及体验止息的显现，以及没有以意识执取的“就是这样”的显现，这就是中道。因为以那种方式思维那个意义，就能成就无上菩提，所以被称为菩提心，如来如是说。在十二品中显示，第七品关于在究竟义上修习，也有两种方式：显示与修习不相顺的方面，以及显示不错误地修习之义。其中，与修习不相顺的是：完全断除执著色相、相和愿望，修习三种解脱也是魔的事业，因为色即是空性。修习无分别是不取不舍的，因此，舍弃色等三种不相顺的方面，安住并修习于空性、无相和无愿三种解脱之门，就会堕入取舍的极端，所以是魔的事业。因为色即是空性，相即是无相，愿即是无愿，所以是不可舍弃的。舍弃轮回的三种道路，修习涅槃之道也是魔的事业。那本身没有寂灭，却寻找自性，舍弃又不住于何处。成就轮回的就是轮回之路，舍弃贪嗔痴三毒，寻找并修习涅槃之路也是魔的事业，如此行持本身就是一切法。
English
With one's own wisdom, arrogantly thinking that one has realized the truth, clinging to one's own sect and hating others, thinking that there is no such thing as truth, and saying that one's own view is the truth. To say that others' views are false and wrong without any argument, when there is no falsehood, is ignorance, because one has not seen the meaning that both truth and falsehood are unattainable. In short, the nature of Bodhicitta that is shown is: as long as the world of mind is shaken, that is the realm of Mara, the subtle path. Motion and stillness, words do not abide, and there is no abiding in abiding. The middle way of no appearance is Bodhicitta, thus said the Sugata. Whether it is conceptualization or appearance, whether it is moving or not moving, no matter how one establishes words, one should not abide in the place where one cannot abide. Experiencing it, and the appearance of cessation of experience, and the absence of the appearance of being grasped by consciousness as "it is like this," is the middle way. Because thinking of that meaning in that way, one can achieve unsurpassed Bodhi, so it is called Bodhicitta, thus said the Sugata. In the twelve chapters, the seventh chapter on practicing on the ultimate meaning also has two ways: showing the aspects that are not in harmony with the practice, and showing the meaning of practicing without error. Among them, what is not in harmony with the practice is: completely abandoning the attachment to form, appearance, and wishes, practicing the three liberations is also the work of Mara, because form is emptiness. Practicing non-conceptualization is neither taking nor abandoning, therefore, abandoning the three aspects that are not in harmony such as form, and abiding and practicing in the three doors of liberation of emptiness, signlessness, and wishlessness, one will fall into the extreme of taking and abandoning, so it is the work of Mara. Because form is emptiness, appearance is signlessness, and wish is wishlessness, so it is not to be abandoned. Abandoning the three paths of samsara, practicing the path of nirvana is also the work of Mara. That itself is not pacified, but seeks self-nature, abandoning and not abiding anywhere. What accomplishes samsara is called the path of samsara, abandoning the three poisons of desire, hatred, and ignorance, seeking and practicing the path of nirvana is also the work of Mara, such conduct itself is all dharmas.
Tibetan
ཅད་རང་བཞིན་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་བཙལ་པ་དང༌། འཁོར་བའི་ལམ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་གཉི་ག་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་དང་གནས་ཀྱང་འདས་སོགས་ལམ་ཉིད་གཞན་ན་མེད། །འཕགས་པ་ཀུན་གྱིས་གཟིགས་པའི་ཡུལ་དང༌། གྲུབ་པའི་གནས་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་སྐྱོན་མ་གོས་ནས་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤངས་ནས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་ཏེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་འཐོབ་པའི་ལམ་འདིར་ཅི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ལས་གུད་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པའི་ལམ་གཞན་མེད་དོ། །བསྒོམ་པའི་དོན་མ་ནོར་བར་བསྟན་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། བསྒོམ་པའི་དོན་མདོར་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ལྟར་ཅིའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པ་དང༌། ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པའི་རྟགས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་དོན་མདོར་བསྟན་པ་ནི། །ལྡང་དང་མི་ལྡང་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་སེམས་རྟེན་མི་འཆའ་མངོན་དུ་མིན། །མཚན་མ་དང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཆེད་དུ་མི་སྤོང༌། །མི་ལྡང་བ་ལ་སེམས་ཀྱི་རྟེན་མི་འཆའ། །འབྲས་བུའི་ཟེར་རམ་བདེན་པའི་དོན་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ། །གོང་མ་ལྟར་ཅིའི་ཕྱིར་བསྒོམ་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་མ་ཡིན་རྡུལ་ཙམ་གཡོ་བ་དེ་ཉིད་དེ་ཡིན་དེར་མི་གནས། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྤོང་མི་གནས་ཤེ་ན། འཇམ་དཔལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ནི་ཟུག་རྡུ་མེད་པས་འཇམ་ལ། དེ་རྟོགས་ན་དཔལ་དུ་འགྱུར་བས་འཇམ་དཔལ་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དམ་འཇམ་དཔལ་མ་ཡིན་པ་མཚན་མའི་རྟོག་པའི་སྐྱོན་རྡུལ་ཙམ་ཞིག་གཡོ་བའམ། ཡོད་པར་མཐོང་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ ཀྱང་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལས་མི་གཞན་པས་སྤོང་དུ་མེད་དོ། །འོ་ན་ཆོས་ཉིད་དེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཅི་ལྟ་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཉིད་དམ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་གནས་པར་བྱ་བའི་གཞི་མེད་པས་དེར་མི་གནས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པའི་ས་མི་རྙེད་ཕྱིར་བསྒོམ་པས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཤེས་པ་དེ་ལ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་མི་བྱ་ཞེ་ན། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་སེམས་གཉི་ག་མ་གྲུབ་པས། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ས་འམ་གཞི་མི་རྙེད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སུ་ཞིག་གིས་གང་ཞིག་ལ་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་མངོན་དུ་བྱར་མེད་དོ། །སེ
Chinese
因为没有领悟到一切事物本性寂静的体性，所以寻求涅槃之道，以及舍弃轮回之路，这二者都没有成立并且不住留。诸佛的境界和处所，涅槃等道路之外没有其他。诸佛所见的境界和成就的处所，也没有沾染不相符的过失，舍弃了所说的一切，涅槃等等，在这获得功德差别的道路上，如所说的那样，除此之外没有能成就佛陀的其他道路。对于无误地开示禅修的意义，也有四种方式：简要地开示禅修的意义，以及说明为何要如此禅修的理由，以及通过理由成立而开示应当如此禅修，以及开示如理禅修的征象。其中，简要地开示禅修的意义是：生起和不生起，不特意舍弃，心不执着所依，不显现。 具有相和分别念，不特意舍弃。对于不生起，心不执着所依。不显现果的精华或者真实的意义。如前所述，为何要禅修呢？非文殊，微尘许动摇，彼即是，是处不住留。为何不舍弃不住留呢？文殊指的是法性，法性没有痛苦，所以是寂静的，如果证悟它，就会变成光辉，所以是文殊。不是法性或者文殊，相的分别念的过失，即使是微尘许的动摇，或者看到存在，那本身也是法性，也是圣者文殊的自性，不异于此，所以无法舍弃。那么，法性是怎样的呢？因为不是任何样子，所以在法性或者文殊的自性上，也没有可以安住的基础，所以说不住留。因为找不到禅修的处所，所以禅修无法获得，了知心的行境，对于它来说，那些法的事物的法性是。为何不显现呢？因为要禅修的法性和禅修的心二者都没有成立，找不到要禅修的处所或基础，因为没有，谁对什么禅修，会获得什么果呢？因此，无法显现。心
English
Because the nature of all things is not realized to be peaceful, seeking the path of Nirvana and abandoning the path of Samsara, both are not established and do not abide. The realm and abode of all noble ones, there is no other path than Nirvana and so on. The realm seen by all noble ones and the place of accomplishment, also without being tainted by the fault of incongruity, having abandoned all that is said, Nirvana and so on, on this path of attaining the distinction of qualities, as it is said, there is no other path to achieve Buddhahood apart from this. There are also four ways to unerringly show the meaning of meditation: briefly showing the meaning of meditation, and explaining the reason why one should meditate in this way, and showing that one should meditate in this way because it is established by reason, and showing the signs of meditating properly. Among them, the meaning of meditation is briefly shown as: arising and not arising, not intentionally abandoning, the mind does not cling to a support, does not manifest. Having characteristics and conceptual thoughts, not intentionally abandoning. For not arising, the mind does not cling to a support. Does not manifest the essence of the fruit or the true meaning. As mentioned above, why meditate? Not Manjushri, even a dust-like movement, that itself is, does not abide there. Why not abandon and not abide? Manjushri refers to Dharmata, Dharmata has no pain, so it is peaceful, if one realizes it, it will become glorious, so it is Manjushri. Not Dharmata or Manjushri, the fault of conceptual thought of characteristics, even a dust-like movement, or seeing existence, that itself is also Dharmata, also the nature of the noble Manjushri, not different from this, so it cannot be abandoned. Then, what is Dharmata like? Because it is not any kind of appearance, there is no basis to abide in the nature of Dharmata or Manjushri, so it is said not to abide there. Because the place of meditation cannot be found, meditation cannot be obtained, knowing the object of the mind, for it, the Dharmata of those things of Dharma is. Why not manifest? Because neither the Dharmata to be meditated upon nor the mind that meditates are established, the place or basis to be meditated upon cannot be found, because there is none, who meditates on what, what fruit will be obtained? Therefore, it cannot be manifested. Mind