Tibetan
མས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ལ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་གང་སྣང༌། སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཞན་པས། སྐྱོན་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་སྣང་བ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དམིགས་པའི་ཐ་མར་ཡང་མི་དམིགས་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་འཁོར་ཞེ་ན། མཚན་མ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་མའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མི་འཁོར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་བྲལ་གང་ལའང་མཆོག་དང་ཐ་མ་འང་མེད་པར་ལམ་མཆོག་འདི་བསྒོམ་མོ། །རྣམ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡུལ་འགགས་ན་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བཀྲ་བ་ལ་བྱ་སྟེ། ཡུལ་མངོན་སུམ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་འབྱུང་བ་ལ་འཛིན་ཅིང་ཤེས་པ་སྐྱེས་པས་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ལ་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་བྲལ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ལ་ནི། མཆོག་དང་ཐ་མར་ཡང་མི་དམིགས་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ནི་ལམ་གྱི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཅི་སྐྱེ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ནི། འདུ་བྱེད་མ་སྐྱེས་ཆོས་ཀུན་འབྱུང་མེད་ཤིན་ཏུ་ཆོས་རྣམས་མྱ་ངན་འདས། །དངོས་མེད་དེ་ཚེ་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་དགྲ་བཅོམ་རབ་འབྱོར་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་མ་སྐྱེས། རྒྱུ་ རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིག་ཅིང་རྟོགས་པའི་ཚེ་ཤེས་པའམ་རྟོག་པ་ཇི་སྙེད་སྐྱེ་བ་ཀུན་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་པ་ལ། དགྲ་བཅོམ་རབ་འབྱོར་གྱི་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ནི་མི་ཤེས་པའི་རབ་རིབ་ཀྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་པས། དགྲ་བཅོམ་རབ་འབྱོར་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །ནམ་མཁའ་མི་དམིགས་མིང་ཙམ་དགེ་དང་མི་དགེར་དབྱེར་མེད་སྐྱེ་བ་མེད། །གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ཞེས་མིང་དུ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་མིང་གིས་མཚོན་པའི་དོན་ནི་ཅི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པས། དགེ་དང་མི་དགེ་ལ་སོགས་ཏེ། གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དེ་ལྟར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི། རྩོལ་བར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་གང་ལའང་སེ
Chinese
心的行境，那些都是诸法的法性。无论显现何种境的形象，无论生起何种心的分别念，都与法性无别。为了无过失地显示，心的行境中，所显现的对境，那些都是诸法的法性之故。即使在对境的终极也不执著，如此修习是道的殊胜。为何流转呢？因为执著于各种各样的相。与相的形象分离，是为了显示不流转。在任何离相中，也没有殊胜和低劣，修习此殊胜道。形象本身是怎样的呢？即使境已消失，但其形象仍清晰地留在心中。即使境是现量的，也执著于产生那样的形象，并且生起了知，因此是形象的识，所以称为现识。修习真实义，是不执著于任何形象，因此称为离相。像那样，对于任何形象都不执著，对于殊胜和低劣也不执著，如此修习是道的殊胜。无论生起何种心的分别念，都是无过失的，即： “诸行不生，诸法皆无生，诸法寂灭，甚深涅槃。” “无实性，彼时一切亦是法界，是阿罗汉善现。” 这是说，一切有为法，从其自性上来说也是不生的，也不是由其他因缘所生，因此是寂灭的自性。像那样，在认识和觉悟的时候，无论生起多少知识或分别念，都是无过失的。对于证悟和了知法界，称为阿罗汉善现。或者是不了知的模糊的阿罗汉，所以称为阿罗汉善现。虚空不可执著，仅仅是名称，对于善与非善没有分别，没有生。以上所说的意义，譬如虚空，虚空只是一个名称，但名称所代表的意义，对于任何自性都不执著。对于善与非善等，不作二分，因为没有生。如上所述，以理证成立，所以像那样修习，这样广说的是：不作意勤作，对于任何事
English
The sphere of the mind, those are the dharmata of all dharmas. Whatever appearance of an object arises, whatever conceptual thought of the mind arises, is not other than dharmata. In order to show without fault, in the sphere of the mind, whatever object appears, those are the dharmata of all dharmas. Even at the ultimate of the object, there is no grasping, so meditating like that is the supreme of the path. Why is there wandering? Because there is grasping at various kinds of signs. Separating from the appearance of signs is to show that there is no wandering. In any separation from signs, there is neither supreme nor inferior, so meditate on this supreme path. What is the appearance itself like? Even if the object has ceased, its appearance is still clear in the mind. Even if the object is manifest, there is grasping at the arising of such an appearance, and knowledge arises, so it is the consciousness of appearance, so it is called consciousness. Meditating on the true meaning is not grasping at any kind of appearance, so it is called separation from appearance. Like that, not grasping at any kind of appearance, not grasping at supreme or inferior, so meditating like that is the supreme of the path. Whatever conceptual thought of the mind arises, it is without fault, namely: "Actions do not arise, all dharmas are unborn, dharmas are extinguished, very deep nirvana." "Unreality, at that time everything is also the dharmadhatu, is the arhat Subhuti." This is saying that all conditioned dharmas are unborn from their own nature, nor are they born from other causes and conditions, so they are the nature of extinction. Like that, at the time of knowing and realizing, whatever knowledge or conceptual thought arises, all are without fault. For realizing and knowing the dharmadhatu, it is called the arhat Subhuti. Or it is an arhat of unknowing obscurity, so it is called the arhat Subhuti. Space is ungraspable, it is only a name, there is no distinction between virtue and non-virtue, there is no birth. The meaning of what was shown above is like space, space is only a name, but the meaning represented by the name is not grasped as any kind of characteristic. For virtue and non-virtue, etc., there is no division into two, because there is no birth. As shown above, it is established by reason, so meditate like that, what is extensively shown is: not applying effort, for anything
Tibetan
མས་མེད་ཤེས་དང་མི་ཤེས་བྲལ། །སྤོང་པའམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྩོལ་བ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད། དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་སེམས་པ་མེད། སེམས་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་ཤེས་པ་དང་མི་ཤེས་པར་མི་རྟོག་པས་ཤེས་དང་མི་ཤེས་བྲལ་ཞེས་བྱའོ། །དྲན་དང་འབྱེད་མི་སྤོང་ལེན་གང་ལའང་དགའ་དང་མཚུངས་མེད་མི་དམིགས་ཤིང༌། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མཐུན་པ་དང༌། གཉེན་པོ་དབྱེར་མེད་པས། གཉེན་པོ་དྲན་པར་བྱ་བ་མེད་ཅིང༌། སྤོང་ལ་དགའ་བའམ། ལེན་པ་ལ་དགའ་བ་ཡང་གང་ཟག་དེ་ལ་མེད་དོ། །མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་གཉི་ག་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་བར་བཞག་པའང་མེད་དེ། ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་ཤིང་མཉམ་ན་གཉིས་སུ་བརྟག་མེད་བརྗོད་བྲལ་བྱ་དང་མི་བྱ་མེད་དེ་སོགས་འབྲི་མེད། འདོད་པ་མེད་མི་འདོད་པ་མེད་པས་མཉམ་པར་གནས་ལ། ཐ་དད་དུ་མི་འབྱེད་པས་གཉིས་སུ་བརྟགས་པ་ཡང་མེད། འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་འཛིན་པ་མེད་པས་ཅིར་ཡང་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་དང་བྲལ། དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པས་བྱ་བ་མེད། སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་ལས་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བས་མི་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཚོགས་རྣམ་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་ལ་བྲི་བ་འམ་འཕེལ་བ་མེད་ཅེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པའི་རྟགས་ཇི་ལྟ་བུ་དག་འབྱུང་ཞེ་ན། ཆེད་དུ་རྩོལ་ བྲལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅེས་ཀྱང་མི་འཁྲུགས་མཉམ་ཤེས་དང༌། དེ་ལྟར་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་མ་ནོར་བར་བསྒོམས་ཏེ། མཉམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། རྟགས་འདི་ལྟ་བུ་དག་འབྱུང་བ་སྟེ། གང་ལ་ཆགས་དང་ཡུལ་གྱིས་མྱོས། །སྐྲག་མེད་མི་འབྲལ་མི་གནས་ཤིང༌། །དངོས་པོ་གང་ལ་ལང་ཆགས་ཤིང་འདོད། །ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིགས་པས་མྱོས་ཤིང་གཏི་མུག་པ་ཡང་མེད། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་གང་ལ་ཡང་མི་འདོད་པའང་སྐྲག་པ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གང་དང་ཡང་བྲལ་བར་མི་བྱེད་པ་དང༌། གང་ལ་ཡང་དགའ་ཞིང་ཆགས་པ་མེད་པས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །མི་འཕྲོགས་མཉམ་ཤེས་བཞི་པོ་ཕྱོགས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྣམས་དེར་ཤེས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཉམ་པའི་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ལ་སོགས་ཏེ་རྣམ་པར་དཀའ་བའི་ཕྱོགས་དང༌། འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཅི་སྙེད་ཡོད་པ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། བསྒོམ་པའི་དོན་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་དེར་འདུས་ཤིང་རུབ་བར་རང་གི་རིག་པས་ཤེས་ཏེ། སེམས་ཀྱི
Chinese
无有心识且离识与非识，舍弃或修习之勤作亦不作意，对任何所缘境皆无心念。心性亦未成立，不思识与非识，故名离识与非识。于忆念与分别，不舍取任何事物，无有喜乐与无等，亦不执著。与真实义相符，对治无有差别，故无需忆念对治，亦无喜舍，彼人亦无有。不相符与对治二者，亦无平等安住，因对任何事物皆不执著，若平等则无二取，不可言说，无有应作与不应作等。无有欲求亦无不欲求，故安住于平等，不作差别，故亦无有二取。无有执持“即是如此”，故对任何事物皆不可言说，故离言说。因无有追求，故无有作为。三门之业不视为过失，故亦无有不应作，亦无需圆满二资粮，如是说，法性无有减少或增多。如是如理修习之征相如何生起耶？不作意，离勤作，亦不扰乱，平等觉知。如是如前所说，无有错谬地修习，平等觉知，如是之征相生起。于何者生贪，为境所迷，无有恐惧，不分离亦不住留。对任何事物生起贪恋与欲求，亦不为境之事物如是如是地为理智所迷，亦无有愚痴。因非自性，故对任何事物皆无不欲求，亦无有恐惧，是故不与任何事物分离，亦不对任何事物喜悦贪恋，故不住于任何法。不被夺之平等觉知四者，彼处知晓彼等，不被不相符之方所夺之法性之义，平等之觉知之四种智慧，菩提之三十七道品，十波罗蜜等，乃是极难得之方，以及巨大果报之功德，所有一切，皆于修习之义如是汇集，以自之明觉知晓。心之
English
It is without mind and separate from knowledge and non-knowledge. One does not even consider the effort to abandon or cultivate. There is no thought for any object of focus. Since the nature of mind is not established, one does not think of knowledge and non-knowledge, therefore it is called separate from knowledge and non-knowledge. There is no joy or unequaledness in remembering and distinguishing, abandoning and taking, and there is no attachment. Because it is in accordance with the true meaning and there is no difference in the antidote, there is no need to remember the antidote, and there is no joy in abandoning or joy in taking for that person. There is also no equal dwelling of the dissimilar and the antidote, because one does not focus on anything, and if it is equal, there is no dualistic grasping, it is unspeakable, and there is no doing or not doing, etc. There is no desire and no non-desire, so one abides in equality, and because one does not distinguish differences, there is no dualistic thought. Because there is no grasping of "it is like this," it cannot be spoken of in any way, so it is separate from speech. Because there is no pursuit, there is no action. One does not see the actions of the three doors as faults, so there is also no non-doing, and there is no need to perfect the two accumulations, as it is said that the nature of reality has no decrease or increase. What are the signs of proper meditation that arise? Without effort, without intention, and without confusion, with equal awareness. Thus, as stated above, meditate without error, with equal awareness, and such signs will arise. To what is there attachment and intoxication by objects? Without fear, without separation, and without abiding. One is attached to and desires any object, but one is not intoxicated or deluded by the objects of the senses as they are by reason. Since it is not one's own nature, there is no fear of not desiring anything, so one does not separate from anything, and because there is no joy or attachment to anything, one does not abide in any dharma. The four unobstructed equal awarenesses, the aspects and the perfections, are known there. The meaning of the nature of reality that is not stolen by the unfavorable aspects, the four wisdoms of equal awareness, the thirty-seven factors of enlightenment, the ten perfections, etc., are the extremely difficult aspects, and all the qualities of great fruit are gathered in the meaning of meditation as stated, and known by one's own intelligence. The mind's