Tibetan
མཁྱེན་ལ་སད་པའི་བདག་ནི་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའོ། །མན་ངག་ཏུ་སྣང་བ་སེམས་སུ་སད། སེམས་སྟོང་པར་སད། སྟོང་པ་བདེ་བར་སད་དོ། །ཀུན་གཞི་ཀུན་རིག་ནི་ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་ཤེས་ཤིང་རིག་པས་ཀུན་ཤེས། སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་ཤེས་པས་ཀུན་རིག་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་སྟེ་དམ་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་སམ། ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཚོགས་དྲུག །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད། ཀུན་གཞི་རྣམས་ཐ་དད་ལ། དོན་དམ་དུ་གཅིག་སྟེ་སྤྲེའུ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གཞིའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ནི་ཀུན་གཞི་ལ་བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་སྟེ་དེ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའོ། །དོན་དམ་དུ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཆོས་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་འདོད་ན་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་མ་བཟུང་མ་བཏང་བས་ འདས་ཤེའོ། །ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ཚུལ་འཆང་བ། །ཞེས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྟོང་པ་སྟེ། རང་བཞིན་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་དེ་རྐྱེན་གྱིས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་གཉིས་མེད་དོ། །ཚུལ་ལམ་རང་བཞིན་དེ་འཆང་བ་ནི་རྗེ་བཙུན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ནི་རྟོག་པ་དང་མི་རྟོག་པའི་རིགས་སུ་ཆད་པ་མེད་དེ། རྟོག་པའི་རང་བཞིན་མི་རྟོག་པར་འདུག་པས་རྟོག་པའི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་པ་མེད་དོ། །ལྷུན་གྲུབ་ནི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་དང་རྟོག་པ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཕྲིན་ལས་དང་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ནི་སྲི་ཀ་ཏི་ཞེས་པ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པར་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །རྟོག་པ་ནི་བླ་མའི་རྐྱེན་གྱིས་འཇུག་པ་དེ་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ཅོག་བཞག་ཏུ་གནས་སོ། །ལམ་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་ཏེ། དེར་ཡང་ཤེས་པ་ཉིད་ཅོག་བཞག་ཏུ་གནས་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཆོས་ལྔ་སྟེ་དེར་ཡང་ཤེས་པ་ཉིད་དེར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །ཕྲིན་ལས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཏེ། དེ་ཡང་དབང་པོ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལ་དེ་དང་དེར་སྣང་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་བཞིན་རྣམ་རྟོག་མེད་དོ། །ཆགས་པ་ཅན་པདྨོའི་རིགས་ཀྱིས་འདུལ་བ་བཞིན་གཞན་ཡང་ངོ༌། །དུས་གསུམ་ནི་མར་མེ་མཛད་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་འཇམ་དཔལ་གྱིས་བྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། །ཅེས་པ་ནི་ཚངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སངས་རྒྱས་འདོད་པའི་ལོག་རྟོགས་བསལ་བའམ། ཡང་ན་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་སྐྱེ་འགག་མེད་དོ་ཞེའོ། །དེ་ཡན་ཆད་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་མཚན་ང་ལྔའོ། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་མེ
Chinese
了知而觉醒的我，胜过声闻缘觉。显现于口诀中的，于心中觉醒。心于空性中觉醒。空性于安乐中觉醒。阿赖耶识，普知，是所知全部知晓，以智慧而普知。以知晓有情之念想与习气而普知。其即是极胜，即是殊胜。八识聚，世俗谛中为五根识，或为趣入对境之六聚。染污意，阿赖耶识诸者各异，然胜义谛中则一，如猿猴。其中，阿赖耶识是烦恼之基。染污意是对阿赖耶识执着为我的愚昧，即其面朝内而视。胜义谛中，彼等之自性为法性。若问，彼法性欲为何如？则是不取不舍显现与空性而超越。证悟二无别之行持。所谓法界空性，自性深广，彼以缘起而显现种种，彼二者无别。行持彼行持或自性者，乃是至尊。无分别，是于分别与无分别之范畴中无有断绝，以分别之自性安住于无分别中，故无有以分别之体性成立之自性。任运成就，是与自性任运成就、分别、道、果、事业相连。其中，自性任运成就，如sri ka ti（梵文音译），是无人造作而自性任运成就。分别，是以上师之缘起而趣入，彼于分别之状态中安住。道，是生起次第与圆满次第二者，于彼中，亦是觉性自身安住。果，是五法，于彼中，亦是觉性自身于彼任运成就。事业，是自性之义，彼亦于上中下根器显现彼与彼，如珍宝般无有分别。如以贪欲者以莲花部而调伏，其他亦然。三时，如燃灯佛等，一切佛之事业皆由文殊菩萨所作。无有初始与终结之佛。此乃是断除梵天与帝释天欲为佛之邪见，或无有初始与终结之生灭。以上乃莲花部之珍宝部之五十五名号。初始之佛无因。
English
The one awakened to knowledge is superior to the Shravakas and Pratyekabuddhas. What appears in the oral instructions is awakened in the mind. The mind is awakened in emptiness. Emptiness is awakened in bliss. The Alaya-jnana, the all-knowing, knows all knowable things and knows everything with wisdom. It knows all thoughts and latent tendencies of sentient beings. It is the most excellent, the most sacred. The eight aggregates of consciousness, in the relative truth, are the five sense consciousnesses, or the six aggregates that enter into objects. The afflicted mind, the Alaya, are all different, but in the ultimate truth, they are one, like a monkey. Among them, the Alaya is the basis of afflictions. The afflicted mind is the ignorance of clinging to the Alaya as self, it looks inward. In the ultimate truth, the nature of these is the Dharmata. If you ask, what is the nature of Dharmata like? It is beyond grasping or rejecting appearance and emptiness. Holding the manner of non-duality of wisdom. That is, the emptiness of the Dharmadhatu, its nature is profound and vast, and the various appearances due to conditions are non-dual. The one who holds that manner or nature is the Lord. Non-conceptualization is not cut off from the categories of conceptualization and non-conceptualization. Because the nature of conceptualization abides in non-conceptualization, there is no self-nature established by the essence of conceptualization. Spontaneous accomplishment is related to spontaneous accomplishment of nature, conceptualization, path, fruit, activity. Among them, spontaneous accomplishment of nature is like Sri Kati, which is spontaneously accomplished without being made by anyone. Conceptualization is entered by the condition of the Lama, and it remains in the state of conceptualization. The path is the two stages of generation and completion. There, too, awareness itself remains. The fruit is the five Dharmas, and there, too, awareness itself is spontaneously accomplished. Activity is the meaning of nature, and it appears to the superior, medium, and inferior faculties, like a jewel, without conceptualization. Just as those with attachment are subdued by the Lotus family, so are others. In the three times, all the activities of the Buddhas, such as Dipamkara, are performed by Manjushri. There is no first or last Buddha. This is to dispel the wrong view of Brahma and Indra wanting to be Buddhas, or there is no birth and death of beginning and end. Above that are the fifty-five names of the Jewel family of the Lotus family. The first Buddha has no cause.
Tibetan
ད་པ་ནི་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཡེ་ཤེས་ལྔར་སངས་རྒྱས་ལ་གཉིས་པ་མན་ཆད་སྤྲུལ་སྐུ་ཅིར་ཡང་སྣང་བའོ། །རྒྱུ་མེད་ནི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་རྒྱུ་དེ་ནི་རིམ་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུད་ཀྱིས་སྐྱེ་འགག་མེད་པའོ། །ཡེ་ཤེས་མིག་གཅིག་ནི་འཇམ་དཔལ་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གཉིས་མེད་ཡིན་པས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་མེད་དེ་ལོགས་སུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ལུས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེ་བཙུན་དེ་དང་ལྡན་པས་ཅན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་དོ། །ཚིག་གི་དབང་ཕྱུག་སྨྲ་བ་ཆེའོ། ། སྨྲ་བ་ཆེ་བ་ནི་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་མཆོག་ཡིན་པས་སོ། །སྐྱེས་མཆོག་ནི་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་ནི་དམ་པའོ། །དམ་པ་ནི་མཆོག་གི་གནས་སོ། །དེ་ནི་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་ཞེས་བྱ་སྟེ་གཞན་གྱིས་སྨྲ་བས་མཚུངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚུངས་པ་མེད་པས་སེང་གེ་ཞེས་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་ཡར་ཡང་བཟློག་གོ །ཀུན་དུ་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་དགའ། །ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐུགས་རྗེ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་གཉིས་ཀྱིས་འཁོར་འདས་ལ་གཟིགས་སོ། །ཡང་དོན་དམ་དུ་ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་བར་རིག་ལ་དེ་གཉིས་ལ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་རྗེ་བཙུན་ནོ། །གཟི་བརྗིད་ནི་འོད་ལ་བྱའོ། །ཕུང་པོ་ནི་དེའི་ཕྲེང་བ་ལ་བྱ། བལྟ་ན་སྡུག་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་བྱང་སེམས་དང་དྲུག་རོ་གཅིག་པའི་འོད་ཁ་དོག་དྲུག་ནི་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བས་སོ། །འོད་བཟང་པོ་ནི་ཐུགས་ཀའི་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་གསལ་བའམ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་སྣང་ཞིང་གསལ་བ་ནི་འབར་བའོ། །དཔལ་བེའུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་དེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ན་དཔལ་བེའུ་རྩེ་གསུམ་དུ་ཡོད་ཟེར་བ་དེ་གཞན་ལུགས་སོ། །འདིར་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔར་བཞེད་དོ། །ལག་ན་འོད་འབར་སྣང་བ་པོ། །ཞེས་བ་རྗེ་བཙུན་གྱི་ལག་ན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་མེ་འོད་འབར་བ་ཅན་མཚོན་ཆ་འམ། སྡིགས་ཆར་བསྣམས་བའོ། །སྨན་པ་ནི་གཉིས་ཏེ་ཆེན་པོ་དང་མཆོག་གོ །དེ་ལ་ཆེན་པོས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་དུག་གསུམ་འཇོམས་ལ་མཆོག་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ནད་གསོ་བ་ལ་མཁས་སོ། །གཙོ་བོ་ནི་དེས་འགྲོ་བ་འདྲེན་པ་སྟེ་ཅིས་འདུལ་ལོ། །འདིས་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་དུམ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟུག་རྡུ་འབྱིན་པ་ནི་བསྐྱེད་རིམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཟུག་རྡུ་འབྱིན
Chinese
现在是最初唯一以五种智慧成佛，从第二个开始，化身显现为任何事物。无因是自性不成立，因是次第，即刹那间的相续没有生灭。智慧之眼唯一是获得文殊菩萨，因为意义不二，所以称为一。其中没有贪欲等垢染，因为没有看到分离。智慧之身是因为一切法都成立为一切遍知之身。尊者具有它，所以称为具。如来是上面所说的。语自在是伟大的演说家。 伟大的演说家是演说者的殊胜者。殊胜者是演说之王，因此国王是神圣的。神圣的是至高之处。那是演说之狮，因为没有其他人能与之匹敌。因为无与伦比，所以称为狮子。同样，也可以反过来说。普遍观看，极度欢喜。意思是说，在世俗谛中，以慈悲和智慧的双眼观看轮回和涅槃。又在胜义谛中，清楚地认识到各个法，对这两者都极度欢喜的是尊者。光辉是指光芒。蕴是指它的串珠。观看悦意是指五种智慧和菩提心，六者成为一体的光，六种颜色美丽而令人愉快。好光是指心间的太阳之光照亮坛城中的本尊，或者照亮和照亮一切世间是燃烧。吉祥穗是佛陀独有的名称，它来自一切智，那是出生的因缘，据说在佛陀的心间有三个尖端的吉祥穗，那是其他宗派的说法。这里认为是智慧勇识。手持光芒闪耀者。意思是说，尊者的手中拿着阎罗死主，燃烧着火焰的武器，或者拿着恐吓手印。医生有两种，即伟大和殊胜。其中，伟大者摧毁烦恼的疾病和三种毒药，殊胜者擅长医治所知障的疾病。主尊是指他引导众生，即如何调伏。因为这是调伏众生的片段。拔出毒刺是指通过生起次第拔出烦恼的毒刺。
English
Now, it is only the first to become enlightened with the five wisdoms, and from the second onwards, the manifestation appears as anything. The causeless is the non-establishment of self-nature, the cause is the sequence, that is, the momentary continuum has no arising or ceasing. The single eye of wisdom is to obtain Manjushri, because the meaning is non-dual, it is called one. There is no impurity such as attachment in it, because it is not seen separately. The body of wisdom is because all dharmas are established as the body of all omniscience. The noble one possesses it, therefore it is called possessing. The Tathagata is what was said above. The Lord of Speech is a great speaker. The great speaker is the supreme of speakers. The supreme is the king of speech, therefore the king is sacred. The sacred is the supreme abode. That is called the Lion of Speech, because no one else can match it. Because it is unparalleled, it is called a lion. Similarly, it can also be reversed. Universally viewing, extremely joyful. It means that in the conventional truth, the two eyes of compassion and wisdom look at samsara and nirvana. Also, in the ultimate truth, clearly recognizing each dharma, the one who is extremely happy with both of these is the noble one. Glory refers to light. Skandha refers to its rosary. Pleasant to look at refers to the five wisdoms and bodhicitta, the light of the six becoming one, the six colors are beautiful and pleasant. Good light refers to the light of the sun in the heart illuminating the deity in the mandala, or illuminating and illuminating all worlds is burning. The auspicious spike is the unique name of the Buddha, it comes from all-knowingness, that is the cause of birth, it is said that there are three-pointed auspicious spikes in the heart of the Buddha, that is the saying of other sects. Here it is considered a wisdom hero. Holding a shining light in his hand. It means that the noble one holds Yama, the lord of death, a weapon burning with flames, or holds a threatening mudra. There are two doctors, namely great and supreme. Among them, the great one destroys the diseases of afflictions and the three poisons, and the supreme one is skilled in healing the diseases of the obscurations of knowledge. The main one refers to him guiding beings, that is, how to subdue. Because this is a fragment of subduing beings. Pulling out the thorn refers to pulling out the thorn of afflictions through the generation stage.