Tibetan
བ་པའི་ས་བཅུའོ། །ངོ་བོ་ནི་དངོས་གཞི་དང་རྗེས་ཐོབ་གཉིས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ས་དང་པོ་ནས་ས་བཅུའི་བར་དུ་དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁྱད་མེད་རྗེས་ཐོབ་མཐུ་ཆེ་ཆུང་ལ་ཁྱད་ཡོད་དེ། ས་དང་པོ་མཐོང་ལམ་པ་དང་གཉིས་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་ཁྱད་མེད་དེ། དེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་མོས་པ་ཙམ་དང་ནི་ཁྱད་ཡོད་དེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་མོས་པ་ཙམ་ས་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་དུ་མྱོང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས། དེས་འཁོར་བར་འཁོར། འོན་ས་རྣམས་ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་མྱོང་བ་ལ་ཁྱད་མེད་ན་དང་པོ་ནས་ས་བཅུའི་བར་དུ་ཁྱད་ཅི་སྟེ་ཞེ་ན། རྗེས་ཐོབ་མཐུ་ཆེ་ཆུང་ཡོད་དོ། །ས་དང་པོས་སངས་རྒྱས་བརྒྱ་མཐོང༌། སྤྲུལ་པ་བརྒྱ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བརྒྱར་གཡོ། སྦྱིན་པ་མི་མཐུན་བརྒྱ་འགྱེད། ཉིས་བརྒྱའམ། སྟོང་ངམ། ཁྲི་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་གོང་མ་མཐུ་ཆེའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ས་འོག་མ་འོག་མ་གོམས་པ་ཡུན་ ཐུང། གོང་མ་གོང་མ་ཡུན་རིང་སྟེ། སྙེ་མ་དང་ལྗང་བུ་ཡང་དང་པོ་པས་ཕྱིས་མཐུ་དང་ནུས་པ་ཆེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཀུན་རྫོགས་ཤིང་ཞེའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ས་བཅུ་གནས་པ་དེ་ཡང་རྗེ་བཙུན་ཉིད་དོ། །བཅུ་གཅིག་ཀུན་དུ་འོད་ནི་སའི་འབྲས་བུ་སྟེ་དབང་ཕྱུག་གོ །དེ་རྣམས་ནི་སའི་རྣམ་གཞག་གོ །ས་བཅུ་ལ་ནི་གནས་པ་པོ། །ཞེས་པ་གོང་མ་བཅུ་པོ་དེ་ལ་རྗེ་བཙུན་གནས་སོ། །ཤེས་བཅུ་རྣམ་དག་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ཤེས་བཅུ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་དང༌། ཟད་པ་མི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་བཅུ་པོ་དེ་ཤེས་པ་སྟེ། སྤང་བྱ་བཅུ་པོ་དེ་དག་པ་རྗེ་བཙུན་ནོ། །འཆང་བ་པོ་ཞེས་ཟློས་སྐྱོན་སྤོང་བ་སྟེ། དག་རྒྱུ་མི་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་བཅུ་པོ་དེ་དག་པ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་རང་སར་དག་ལུས་ཕུང་པོ་ལྔ་སྒྱུ་མར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་དེ་དག་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་འཆད་ཞེའོ། །དག་རྒྱུ་དེ་ཉིད་དག་པའི་ངོ་བོར་འདུག་སྟེ་རྟོགས་ཤིང་འཆང་བའོ། །རྣམ་པ་བཅུ་པོ་ཞེས་པ་བདག་འཛིན་རྣམ་པ་བཅུ་སྟེ། གཅིག་པུར་འཛིན་པ་དང། རྒྱུ་རུ་འཛིན་པ་དང༌། ཟ་བར་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། རང་དབང་དང༌། བདག་པོར་དང༌། རྟག་པར་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང༌། མ་གྲོལ་བ་དང༌། གྲོལ་བར་འཛིན་པ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བདག་འཛིན་བཅུར་ཡང་སྣང་བས་དེ་ལ་
Chinese
是圣者的十地。自性是正行和后得两种。从初地到十地，本体自性没有差别，后得的能力有大小的差别。初地见道者和二地见法性者没有差别，但与凡夫的信解有差别。凡夫的信解在各地之前体验，凡夫没有生起定解，因此在轮回中流转。如果各地显现法性没有差别，那从初地到十地有什么差别呢？后得的能力有大小的差别。初地能见到一百尊佛，化现一百个化身，震动一百个世界，布施一百种不同的布施。二百或一千或一万等等，越往上能力越大。为什么呢？因为越往下的地，串习的时间越短，越往上的地，串习的时间越长。就像禾苗和嫩芽，最初的力量和能力较小，后来就越大。这样也圆满了所有的波罗蜜多。安住于这样的十地，也是圣者本身。第十一普光地是地的果实，是自在。这些是地的分类。安住于十地者，上面所说的十地，圣者安住于此。具有清净十智的自性，十智是知法，如是而知，知他心，知世俗和苦，知集，知灭，知道，知尽不生等十种，是圣者清净这十种应断之法。持有者，是为了避免重复的过失。清净不共之智的十种，清净蕴等自性，清净五蕴如幻等，没有暂时的垢染，是清净，圣者如是宣说智慧。清净之因安住于清净的自性中，是证悟和持有者。十种相是指十种我执，执着为一，执着为因，执着为食，执着为作者，执着为自在，执着为所有者，执着为常，执着为一切烦恼，执着为清净，执着为未解脱，执着为解脱。圣者本身也显现为不共之品的十种我执。
English
These are the ten bhumis of the noble ones. Their nature is twofold: the actual and the subsequent. From the first bhumi to the tenth bhumi, there is no difference in the nature of the entity itself, but there are differences in the magnitude of subsequent abilities. There is no difference between the one on the first bhumi who sees the path and the one on the second bhumi who sees the nature of reality. However, there is a difference between them and the mere faith of ordinary beings. The mere faith of ordinary beings is experienced before the bhumis, and ordinary beings do not generate certainty. Therefore, they wander in samsara. However, if there is no difference in experiencing the nature of reality on all the bhumis, then what is the difference between the first and the tenth bhumi? There are differences in the magnitude of subsequent abilities. The first bhumi can see a hundred Buddhas, emanate a hundred emanations, shake a hundred world realms, and give a hundred different kinds of gifts. Two hundred, or a thousand, or ten thousand, and so on, the higher the bhumi, the greater the ability. Why is that? Because the lower the bhumi, the shorter the time of habituation, and the higher the bhumi, the longer the time of habituation. Just like a sprout and a shoot, the initial power and ability are small, and later they become greater. In this way, all the perfections are also completed. The one who abides in such ten bhumis is also the noble one himself. The eleventh, the All-Illuminating, is the fruit of the bhumis, it is mastery. These are the classifications of the bhumis. The one who abides in the ten bhumis, the noble one abides in those ten above. The one who possesses the nature of the ten pure knowledges, the ten knowledges are knowing the Dharma, knowing accordingly, knowing the minds of others, knowing the conventional and suffering, knowing the origin, knowing the cessation, knowing the path, and knowing the ten aspects such as exhaustion and non-arising. The noble one is the one who purifies these ten to be abandoned. The holder is to avoid the fault of repetition. The ten knowledges that purify the non-common cause, purify the self-nature such as the aggregates, purify the five aggregates as illusion, etc., without temporary stains, is purity. The noble one teaches such wisdom. The cause of purity abides in the nature of purity, it is realization and the holder. The ten aspects refer to the ten types of self-grasping: grasping as one, grasping as a cause, grasping as food, grasping as an agent, grasping as independent, grasping as an owner, grasping as permanent, grasping as all afflictions, grasping as purified, grasping as not liberated, and grasping as liberated. The noble one himself also appears as the ten types of self-grasping that are non-common.
Tibetan
དེ་སྐད་བྱ་ལ། དོན་བཅུ་ནི་རྩ་བའི་དེ་ཁོ་ཉིད་དང༌། མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང༌། འབྲས་བུ་དང༌། རྒྱུའི་དང༌། རགས་པའི་དང༌། ཕྲ་བའི་དང༌། གྲགས་པའི་དང༌། རྣམ་དག་དང༌། ཡུལ་གྱི་དང༌། བསྡུས་པའི་དང༌། དབྱེ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། མཁས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། བདག་འཛིན་བཅུའི་གཉེན་པོ་དང༌། དེ་ཡང་རྗེ་བཙུན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་མི་མཐུན་པ་དང༌། གཉེན་པོ་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་ན་དེས་དེ་ལ་གླགས་མི་རྙེད་དེ། ནམ་མཁས་ནམ་མཁའ་ལ་གླགས་མི་རྙེད་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་ལྡོག་གོ །ཐུབ་དབང་ཞེས་པ་ ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་ལྟོས་ན། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་དཀའ་བ་དེས་རྗེ་བཙུན་གྱིས་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་སྐད་བྱའོ། །སྟོབས་བཅུ་ནི་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང་རྗེ་བཙུན་ལྡན་ལ་ཁྱབ་བདག་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཡོངས་ལ་ཁྱབ་པ་དང༌། རྩིས་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བདག་ཉིད་རྗེ་བཙུན་ནོ། །ཀུན་གྱིས་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པ་འཇམ་དཔལ་ལོ། །རྣམ་བཅུ་དབང་ལྡན་ཞེས་པ་ཚེ་ལ་དབང་བ་དང༌། ལས་དང༌། ཡོ་བྱད་དང། མོས་པ་དང༌། སྨོན་ལམ་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། ཆོས་དང༌། སེམས་དང༌། ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བ་དང༌། བཅུ་ནི་རྣམ་བཅུའོ། །དེ་བཅུ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་བཅུ་ལ་དབང་ཐོབ་པས་གར་ཡང་བསྒྱུར་བའི་ཆོས་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ཆེན་པོའོ། །ཐོག་མ་ཞེས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སྤྲོ་བ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་དེ་མེད་དེ་ཉིད་མཉྫུའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་མི་འགྱུར་བ། འཇམ་དཔལ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་ལ་དེ་ལ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་པས་དག་པའོ། །བདེན་པར་སྨྲ་ཞེས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་སྟེ་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནི་སྟོང་པར་གོ །རྐྱེན་ནི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་རྟག་ཆད་ཙམ་དུ་གོ །དེས་སྟོང་པ་གོ་བ། དེས་རྐྱེན་དབང་དུ་མ་སོང༌། སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེ་བ་གོ །དེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་དེ་བདེན་ན་ནི་དེའི་དོན་ལ་མ་ཡེངས་པར་གྲོལ་ལོ། །དེ་ཡང་འཇམ་དཔལ་ལོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས། འདི་ལ་བསལ་བ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྗེ་བཙུན་དེ་ནི་དོན་དེ་སྨྲ་ཞིང་ཚིག་མི་འགྱུར་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་
Chinese
如是说。十义是根本之如是，体性的如是，不颠倒，果，因，粗大的，微细的，著名的，清净的，境的，总摄的，分别的如是，智者的如是，十种我执的对治，那也是至尊。如是不相符和对治无二地证悟，则其无法寻到空隙，犹如虚空无法在虚空中寻到空隙一般，蕴等自然遣除。所谓能胜王， 就声闻和独觉而言，难以获得圆满菩提，至尊能获得，因此对其如是说。十力是知晓处与非处等。如来十力和至尊具足，遍主如虚空一般，功德周遍一切，以及具有超出计数的功德，即是至尊。一切是指利益所有众生的文殊。所谓十自在，是指于寿命自在，业自在，受用自在，胜解自在，愿自在，神通自在，生自在，法自在，心自在，以及智慧自在，十即是十种。具有此十种，并且获得此十种自在，因此对于无论何处都能转变之法获得自在，故为大。所谓最初，是指对于无生欢喜，即是蕴和界等以自性空，因此无有，即是曼殊。如是性是不变的，安住于文殊之体性，并且没有突如其来的垢染，故为清净。所谓说真实语，是指痛苦等由缘起的因缘而显现为多种，显现为因缘之时即是了知为空性。缘是不以自性成立，仅理解为常断。由此了知空性，由此不为因缘所左右，由多种而广大。此二无别，即是若一切事物皆为真实，则不散乱于其义而解脱。那也是文殊。现观庄严论中说：此中无有丝毫当舍弃，无有丝毫当安立，于真实如实见，如实见已得解脱。如是说，至尊即是宣说此义，语不改变，即一切法
English
Thus it is said. The ten meanings are the suchness of the root, the suchness of the nature, the non-inverted, the fruit, the cause, the coarse, the subtle, the famous, the pure, the object, the summarized, the differentiated suchness, the suchness of the wise, the antidote to the ten self-grasps, and that is also the venerable one. If one realizes the incompatibility and the antidote as non-dual, then one cannot find a gap in it. Just as the sky cannot find a gap in the sky, the aggregates and so on are naturally eliminated. The so-called able king, In relation to the hearers and solitary Buddhas, it is difficult to attain perfect enlightenment, but the venerable one can attain it, so it is said to him. The ten powers are the knowledge of what is and is not, and so on. The Tathagata's ten powers and the venerable one are endowed with the lord of all-pervadingness like the sky, the qualities pervade all, and the venerable one is the possessor of qualities beyond calculation. All means Manjushri who benefits all beings. The so-called ten powers are the power over life, karma, resources, aspiration, prayer, miracles, birth, Dharma, mind, and wisdom, ten is ten kinds. Having these ten and having obtained these ten powers, one has mastery over the Dharma that can be transformed anywhere, hence it is great. The so-called beginning is the joy of being unborn, that is, the aggregates and elements are empty of their own nature, therefore there is none, that is Manju. Suchness is unchanging, abiding in the nature of Manjushri, and without sudden defilements, therefore it is pure. The so-called speaking truthfully means that suffering and so on appear in various ways due to the causes and conditions of dependent origination, and when they appear as causes and conditions, it is understood as emptiness. Condition is not established by its own nature, but is only understood as constant cessation. By this, emptiness is understood, and by this, it is not controlled by conditions, and it is vast by various means. These two are non-dual, that is, if all things are true, then one is liberated without being distracted from their meaning. That is also Manjushri. In the Ornament for Clear Realization it says: There is nothing to be abandoned here, there is nothing to be established, see reality as it is, and having seen reality, one is liberated. Thus it is said, the venerable one is the one who speaks this meaning, and the words do not change, that is, all Dharmas.