Tibetan
་ཀྱིས་ཚར་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དཔྱོད་པ་པ་རྣམས་བཟློག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ལ། སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པར་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འཇིག་ན་ནི་བྱས་ན་ཆུད་ཟ་བ་དང༌། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་བྱེད་པ་པོའི་རང་བཞིན་མི་འདོར་བས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཀུ་མར་རི་ལས། །དེ་བས་གཉི་ག་སྤངས་ནས་ནི། །བཟློག་དང་རྗེས་མཐུན་བདག་ཅན་དུ། །སྐྱེས་བུས་ཁས་ནི་བླང་བྱ་སྟེ། །ལུས་བསྐྱིལ་སོགས་པ་སྦྲུལ་དང་འདྲ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཉིད་ནི་བདག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡིན་པར་སོ་སོར་མངོན་པར་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་གོ །བདག་དེ་ཡང་ཤེས་པས་རྟོག་པར་བྱ་བ་དང༌། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་གྱི་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པས་རྟག་པ་ཡིན་པ་སྟེ། ངས་ཤེས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་སོ་ཞེས་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་ཟེར་བ་འདི་ནི་ཚད་མ་ལ་ཤིན་ཏུ་བཟོ་བས་ཁྱེད་བྲམ་ཟེ་ཁོ་ན་ལ་སྲིད་པར་ཟད་དོ། །དེ་ཡང་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་ པའི་དུས་ལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོ་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཤེས་སོ་ཞེས་ཟེར་བས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་སྐྱེ་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ཤེས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པར་འགྱུར་བས་ཞིག་ཟིན་པའི་འདས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པའི་མ་འོངས་པ་དག་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པས་ཡོད་པའི་བར་དུ་སྦྱོར་བའི་མདོར་བྱས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ནུས་པས་མ་འོངས་པའམ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནི་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཞེས་སྨོས་པ་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་ཡུལ་གཉིས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་ན་ནི། །རིག་བྱེད་ལས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ་པའི་ངལ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ད་ལྟར་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་སྔོན་སྡང༌། ཕྱི་མ་དང་བྲལ་བའི་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཙམ་གྱི་བདག་གི་རང་བཞིན་རང་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་སྔོན་དང༌། ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་སྐད་ཅིག་མར་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ཁས་བླངས་པ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བར་མིང་བཏགས་པར་གྱུར་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བདག་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་ན་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ལས་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མེད་ན་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་ང་རྒྱལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་སྒྲུབ་ན་བདག་ཏུ་ཤེས་པ་ནི་ལུས་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། ངའི་ཡན་ལག་ཕྲའོ། །སྦོམ་མོ། །དཀར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞི་མཉམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞི་མཉམ་པ་མེད་ན་དེ་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་སྤྱིར་བདག་གི་ལུས་ཙམ་དུ་དམིགས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བདག་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་ཡང་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ལོག་ པར་བསྒྲུབ་པ་མེད་དོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྐད་ཅིག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་བྱས་པ་ཆུང་ཟ་བ་དང་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་རྒོལ་བ་ཡང་རྒོལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དཔྱོད་པ་ཅན་གྱིས་བཏགས་པ་ནི་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གཅེར་བུ་པ་རྣམས་ཀྱང་རྨ་བྱའི་སྤུ་ཡང་སྦྲུག་ཅིང་གར་བྱེད་བཞིན་དུ་ལུས་ཕྱིའི་དྲི་མས་བསྒོས་པ་དང༌། བདག་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལངས་ཏེ་སྨྲས་པ་བདག་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་བཟློག་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་སོ། །དེ་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གནས་པ་པོ་གང་ཡིན། །དེ་ནི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་དང་ལྡན་པར་ཉེ་བར་དམིགས་སུ་རུང་སྟེ། བདག་དེ་ནི་རྫས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་སུ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་མངོན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་དབྱེ་བས་དབྱེ་བ་མེད་ལ། གྲངས་དང༌། མིང་དང༌། མིང་དང༌། བྱ་བའི་དབྱེ་བས་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་དང༌། དེའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཏེ། བུམ་པ་དང་གཟུགས་ལ་སོ
Chinese
将会被彻底制止。虽然如此，还是稍微阐述一下。对于那些进行分析的人来说，具有逆反和顺应本性的心之自性，以快乐和痛苦等方式是不同的，是逆反的；以具有心的方式是顺应的，因此承认具有我之自性。如果它完全毁灭，那么做了就浪费，会遇到没做的事情。即使补特伽罗是单一常恒的，也不会舍弃作者的本性，因此不会成为享受者。对此，鸠摩罗梨说：因此，舍弃两者之后，补特伽罗应承认为具有逆反和顺应的我，身体蜷缩等如同蛇一样。这样说的。作者本身和享受本身依赖于我，而不是依赖于状态。通过分别了知他是作者和享受者的力量来区分。那个我也应该通过知识来理解，并且由于将过去、未来和现在的对象视为一体，所以是常恒的。我已经知道了，将会知道，我正在知道，因为认识到对象是同一个。说这些话对于量来说非常粗糙，仅仅对你婆罗门来说才可能。也就是说，由于遍及过去和未来等时间的两种事物的自性，说“我知道”就变成了说“我知道过去和未来从一生传递到另一生”，因此说“我直接知道已经消失的过去和尚未出生的未来”就与将存在连接起来的经文相矛盾。凭借直接的能量，未来或稍微的东西也无法看到。这样说也相互矛盾。如果过去和未来的两个对象进入瑜伽现量，那么证明吠陀不是人造等努力将变得毫无意义。因此，应该承认现量仅仅抓住现在。因此，仅仅是先前和之后分离的现在产生的我的自性，仅仅是自证的。
English
It will be completely stopped. However, let me explain a little. For those who analyze, the nature of the mind that has the nature of reversal and conformity, is different in the way of happiness and suffering, etc., is reversal; in the way of having mind, it is conformity, so it is admitted to have the nature of self. If it is completely destroyed, then doing it is a waste, and you will encounter things that have not been done. Even if the person is single and constant, he will not abandon the nature of the author, so he will not become an enjoyer. In this regard, Kumarila said: Therefore, after abandoning both, the person should be recognized as having a self that is both reversing and conforming, and the body is curled up like a snake. That's what it says. The author himself and the enjoyment itself depend on me, not on the state. It is distinguished by the power of separately knowing that he is the author and the enjoyer. That self should also be understood through knowledge, and because it treats the past, future, and present objects as one, it is constant. I have known, I will know, I am knowing, because I recognize that the object is the same. Saying these words is very rough for measurement, and it is only possible for you Brahmins. That is, because of the nature of the two things that pervade the past and future and other times, saying "I know" becomes saying "I know the past and future passing from one life to another," so saying "I directly know the past that has disappeared and the future that has not yet been born" contradicts the scriptures that connect existence. With direct energy, the future or a little bit cannot be seen. Saying this is also contradictory. If the two objects of the past and the future enter into yoga manifestation, then the effort to prove that the Vedas are not man-made will become meaningless. Therefore, it should be admitted that the present manifestation only grasps the present. Therefore, the nature of the self that is only produced now, separated from the previous and the later, is only self-evident.
Chinese
因此，由于了知，识本身是先前的，并且对于不是后来的随行者的刹那识之自性，如果承认它，也只不过是安立了名为“我”而已。或者，如果以比量成立常我，那么这也必定是以现量为先导的。如果比量本身是以前导为先导的，那么就会变成没有穷尽了。如果没有现量的进入，那么以它为先导的比量又如何进入呢？如果以我慢的力量成立我，那么了知为我的对境就是身体，因为“我的肢体是细的”、“是粗的”、“是白的”等等，是因为有共同的基础的缘故。所谓我的我，如果没有共同的基础，那又会如何呢？如果以眼等总的只是以我的身体为对境的我慢的力量说有我，那么就会显示眼等总体的自性之身体就叫做我，因此对于它也只不过是安立了名称而已，所以没有错误的成立。作者和受用等也是刹那的识，而不是成为因和果的其他的差别法，因此对于反驳所作小而食和未作而遇，也是非反驳者。因此，有智慧者所安立的也只不过是安立而已。裸体派们也如孔雀的羽毛一样搅动着跳舞，身体被外面的污垢所浸染，为了成立有我而站立说道：我以现量本身作为随行和违逆的二者自性而亲近对境。那也是，即使安乐和痛苦等的不同状态已经结束，但是谁是存在者呢？那是在一切状态中都可以亲近对境而具有心，那个我就是实物。在类别上，就是以安乐等状态的差别而次第产生的，那是现量成立的。那也是，法和有法二者，以处所和时间的自性差别而没有差别，但是以数量和名称和名称和作用的差别而有差别，例如瓶子和它的颜色等一样，瓶子和颜色等
English
Therefore, since it is known, consciousness itself is prior, and if one acknowledges that momentary nature of awareness that is not a subsequent follower, it is merely that the name "self" has been established. Or, if one establishes a permanent self through inference, then that too must be preceded by direct perception. If inference itself is preceded by a prior, then it will become endless. If there is no entry of direct perception, then how can inference, which is preceded by it, enter? If one establishes the self through the power of pride, then the object of knowing as self is the body, because "my limbs are thin," "are thick," "are white," and so on, because there is a common basis. What is called my self, if there is no common basis, then how would that be? If one says that there is a self through the power of pride that generally only takes my body as its object, such as the eyes, then it will be shown that the nature of the body, which is the totality of the eyes and so on, is called the self, so for that too, it is merely the establishment of a name, so there is no erroneous establishment. The agent and enjoyment, etc., are also momentary consciousness, and not other distinct phenomena that become cause and effect, so the refutation of eating small and encountering what is not done is also a non-refutation. Therefore, what is established by the wise is merely an establishment. The naked ones also stir and dance like peacock feathers, their bodies are stained by external dirt, and they stand up to establish that there is a self, saying: I closely objectify the nature of both following and opposing as direct perception itself. That is, even though the different states of happiness and suffering, etc., have ended, who is the existent? That is, in all states, one can closely objectify and have mind, that self is a substance. In terms of categories, it is produced sequentially by the differences in states such as happiness, and that is established by direct perception. That is also, the two, the dharma and the possessor of dharma, are not different by the nature of place and time, but are different by the differences of number and name and name and function, just like a pot and its color, etc., the pot and color, etc.