Tibetan
ར་བྱེད་པ་ཡིན། སེམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ཞིང་དངོས་པོའི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དང༌། འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྡིག་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཚིག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་བདག་ལས་གོ་བཟློག་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ལ། སྤྱི་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ནི་ཡུལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཡུལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། །སྲོག་དང་ལྡན་པའི་འཚོ་བ་འདི་ནི་བདག་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་བདག་ཏུ་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འབྲེལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱེ་བ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་མི་འཐད་དེ། སྐྱེ་བ་པོ་ཉིད་དང་སྐྱེ་བ་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཀྱང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ལ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་ག་ལ་ཡོད་དེ། ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པས་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབུགས་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འཆི་བའམ། ཐམས་ཅད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ནི་ལྡོག་པར་བརྟགས་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། ཁྱབ་པ་ཉིད་ལས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། ཆོས་ཅན་མེད་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་བདག་མི་འགྲུབ་བོ། །འོན་ཏེ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ནས་དང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལས་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་སྐྱེའོ་ཞེས་སྒྲུབ་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས་འདི་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་ཡང་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མངོན་སུམ་
Chinese
是这样的。心刹那本身，是由于无始以来的无明，误以为与执着为一性相联结，实际上并非与事物相联结，也并非与事物的真实性相关联。因此，认为“我存在”的执着是极其罪恶的。因为词是一个，所以行为的论证也是与我相违背的论证。所谓词，是总相，而总相不是我，因为是从他者中分离出来的境，所以词不是无境的。因此，它显示了无境。说“具有生命的存活不是无我的”等等，也是没有关联的，因为生命等与我的关联没有成立。而且，也不是以它的自性相关联，因为已经承认了有差别。也不是从它产生的，因为常法在次第和同时的意义上做事情是相违背的。其中，暂且不应许次第产生，因为生者本身和非生者本身的两种自性，在一个时间存在于一个事物上是相违背的。对于不变的事物，即使有一千个同时作用的因，也不能产生卓越的果，这是不可能的。对于常法来说，哪里还需要依赖同时作用呢？因为是同时作用的缘故。因为一个刹那做一切事，所以第二个刹那没有事情可做。呼吸等不存在的相状的死亡，或者一切都不存在的相状将会成为过失。因此，反过来推断也是不合理的。如果为了从常法和遍在性中确定，而说了两个论证，那也是极不合理的，因为没有有法，有法的我无法成立。或者，如果以身体等作为一方，论证说从产生最初的识开始，之后产生的识也会产生，那也是不合理的，因为没有“从它产生了这个”的量。暂且说现量也不是，因为先前也不存在于后来的时间里。比量也不是现量
English
It is like this. The very moment of mind is mistaken to be connected with the imputation of oneness by beginningless ignorance, but it is not connected with things, nor is it related to the truth of things. Therefore, the thought that "I exist" is extremely sinful. Because the word is one, the proof of action is also a proof that contradicts the self. The so-called word is a generality, and the generality is not the self, because it is an object that is separated from others, so the word is not without an object. Therefore, it shows that there is no object. To say that "the life of a living being is not without self" and so on is also not related, because the relationship between life and so on and the self is not established. Moreover, it is not related to its own nature, because it has been admitted that there are differences. It is also not produced from it, because it is contradictory for the permanent dharma to do things in the sense of sequence and simultaneity. Among them, it is not permissible to produce in sequence, because the two natures of the producer itself and the non-producer itself are contradictory to exist in one thing at one time. For immutable things, even if there are a thousand simultaneous causes, it is impossible to produce an excellent result. For the permanent dharma, where is the need to rely on simultaneous action? Because it is simultaneous action. Because one moment does everything, there is nothing to do in the second moment. Death, which is characterized by the absence of breathing, or the characteristic of the absence of everything, will become a fault. Therefore, it is also unreasonable to infer in reverse. If two proofs are stated in order to establish from permanence and pervasiveness, it is also extremely unreasonable, because without the subject, the self of the subject cannot be established. Or, if the body and so on are taken as one side, and it is argued that from the production of the first consciousness, the consciousness that arises later will also arise, it is also unreasonable, because there is no valid cognition that "this is produced from it." For the time being, it is not direct perception, because it did not exist in the later time either. Inference is also not direct perception.
Tibetan
སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་ལ་ལུས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་ལུས་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཔེ་ཉིད་ཀྱང་བདག་དང་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བའི་ཁྱབ་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ། བྱིས་པའི་ཚིག་ལྟར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་བྱིས་པའི་ཚིག་སུན་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་ནི་འཇིག་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལ་ཡོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲའོ། །གཞན་དག་མངོན་པར་འདོད་པའི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་མར་མེ་དང་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དང་ལྕུག་མ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་དོན་གྱི་བྱ་བ་བསྐྱེད་ན་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། ཁྱབ་པ་ཉིད་དང༌། མེད་པ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཡོད་བ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་འགལ་བའི་ཁྱབ་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་དང༌། རུས་སྦལ་གྱི་སྤུ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ། །ཆོས་མི་མཐུན་པ་ནི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ། །བདག་རྟག་པ་ལས་ནི་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པས་རྟག་པ་ལས་ལྡོག་ན་རང་གི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་ཉིད་དང༌། ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། བྱས་པ་ཉིད་དང༌། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་ པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱིའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ། །ནང་གི་སྲོག་དང༌། ལུས་དང༌། ཡིད་དང༌། བློ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚི་གས་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་དང་འགལ་བར་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་རིམ་པ་འདི་ཉིད
Chinese
因为是具有先导性的缘故，所以不具备没有它的作用。对于比量来说，比量也不是具有先导性的，因为没有住留的缘故。对于第二个结合，因为具有身体的缘故，如同我的身体一样，这样的例子如果和我没有建立联系，那么怎么会有普遍周遍呢？如同小孩子的话一样没有联系。即使这样，为了驳斥小孩子的话，应该说出成立的回答：对于没有生起的事物来说，也没有坏灭，因为在那上面没有存在。例如如同兔子的角一样。其他人说，显现所希望的“我”并没有生起和坏灭，这是周遍作用不显现。同样，凡是次第或者同时做事情的，都不是常恒，也不是周遍，也不是没有。例如，灯、种子、幼芽、嫩枝等次第或者同时产生作用，那么就不是常恒性、周遍性、不存在性的相反。与不存在相违背的存在近处显现，是与相违背的周遍近处显现。或者，凡是不次第或者同时做事情的，那是不存在的，如同兔子的角、乌龟的毛等。不相同的法如同幼芽等。从常恒的我来说，不会次第或者同时做事情。因此，以次第或者同时的特征做事情，如果从常恒中脱离，那么从自己的周遍作用存在中脱离，这是周遍作用不显现。或者，凡是具有事物性、存在性、所作性、具有生起性等法的，都是无我，例如如同外面的瓶子等。内部的生命、身体、心、智慧、安乐、痛苦等具有事物性等法的，是自性的因。有智慧的人等说与现量等量相违背的我存在的人们，也是这个次第。
English
Because it is characterized by being precedent, it is not endowed with the function of being without it. For inference, inference is also not characterized by being precedent, because it does not abide. For the second connection, because it possesses a body, the example of 'like my body' would not have pervasive pervasion if a connection with the self is not established; it would be without connection like a child's words. Even so, in order to refute a child's words, a proof-statement should be stated: that which does not have arising also does not have ceasing, because there is no existence in it. For example, like a rabbit's horn. Others say that the self, which is manifestly desired, does not have arising and ceasing either; this is the non-apprehension of the pervader. Similarly, whatever performs a function gradually or simultaneously is not permanent, nor pervasive, nor non-existent. For example, if a lamp, seed, sprout, twig, and so forth, gradually or simultaneously produce a function, then it is not transformed from being the opposite of permanence, pervasiveness, and non-existence. The apprehension of existence, which is contrary to non-existence, is the apprehension of contrary pervasion. Or, whatever does not gradually or simultaneously perform a function is non-existent, like a rabbit's horn, a turtle's hair, and so forth. Dissimilar dharma is like a sprout and so forth. From a permanent self, the performance of a function gradually or simultaneously does not occur. Therefore, if performing a function by the characteristic of gradualness or simultaneity is the opposite of permanence, then being the opposite of the existence of its own pervasion is the non-apprehension of the pervader. Or, whatever possesses the qualities of being a thing, being existent, being made, being endowed with arising, and so forth, is all without a self, for example, like an external pot and so forth. The possession of the qualities of being a thing, and so forth, of internal life, body, mind, intellect, happiness, suffering, and so forth, is the reason of nature. Those who assert the existence of a self, which is contrary to perception and other valid cognitions, such as those with intelligence, also follow this order.