Tibetan
་བྱ་བ་དེ་གང་གི་ཚིག་དང་ལྡན་པ་ཡིན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་གཉིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་དག་ཉིད་རིགས་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་གཉིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ། ཅི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའམ། མེད་པ་མ་ཡིན་ཅི་ཡོད་པ་ཞིག་གམ། ཅི་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནམ། ཅི་དོན་དམ་པ་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཚིག་གིས་བཏགས་པས་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་ངོ་བོར་བསྟན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། ཆོས་ཉིད་དོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཉེ་བར་གནས་པས་ན་དག་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིན་པས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རིགས་མཐུན་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་སྒྲའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རྒྱུ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་སྟེ། རྒྱུ་ཡང་རྒྱུན་ཙམ་དུ་བྱ་བ་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་བྱ་བ་དང་བྲལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་གདུལ་བྱའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་མཛད་པར་སྣང་སྟེ། རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྡུད་པ་སྟེ། རང་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་དེ་སྟོན་པའི་སྒ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེན་པའོ། །དེའི་མཐའ་ནི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མེད་པས་ན་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། །དེ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མི་གཡོ་བའི་ངོ་བོས་བཞུགས་ན། ཡང་དག་མཐའ་ལ་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་བྱའོ། །དཔེ་ཁ་ཅིག་ལས། ཡང་དག་མཐའ་ནི་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེར་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཡིན་པས་དེས་ན་རྣམ་པར་གནས་པའོ་ཞེས་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་བཤད་དོ། །བདག་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲེགས་པ་སེལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན།
Chinese
那麼，這個行為與什麼樣的詞語相符呢？「一切事物既不是二，也不是一切事物」這些詞語，以理智來說，一切事物既不是二，也不是一。難道一切都不存在嗎？如果不存在，那又是什麼存在呢？難道一切都無法言說嗎？難道是要以勝義諦來證成嗎？還是以世俗諦的詞語來假立呢？或者應當說在世俗的自性中顯現？對此，事物的不存在並非世俗諦，因為也說了那是真如、真實的邊際、空性、無二、涅槃、法身和法性。因此，由於如此安住，清淨且無二的自性是薄伽梵，所以稱為無二。那麼，如何顯示無二呢？由於是無分別和無二的自性，因此不是與分別同類的，也不是與之相關聯的語詞的自性。然而，僅僅是原因和相關聯而已。原因也僅僅是作為持續的原因而起作用，並非由於業力的支配。即使已經脫離了作用，也像如意寶一樣，顯現為成辦所化眾生的顯現欲求之義。對於由因緣所生的事物，安立為顯示無二。所謂「第一」這個詞語是總括，不僅僅是自身是無二的自性，而且顯示它的語詞也是無二的自性，是這個意思。所謂「真實」就是真諦。它的邊際就是究竟，由於沒有其他比它更真實的，所以是真實的邊際。對此，以它的自性，在一切方面以法界不變的自性而安住，就稱為「安住於真實邊際」。有些範本說：「真實邊際是安住」。那裡是說，因為是真實的邊際，所以是安住，是闡述成為原因的道理。為了顯示遣除對我等顯著執著的眾生的傲慢的自性，具有無我獅子的聲音。
English
So, with what kind of words does this action correspond? The words "all things are neither two, nor are they all things," in terms of reason, all things are neither two nor one. Is it that everything does not exist at all? If it does not exist, then what exists? Is it that everything cannot be spoken of? Is it to be proven by the ultimate truth? Or is it nominally established by words in conventional truth? Or should it be said that it appears in the nature of conventional truth? To this, the non-existence of things is not conventional truth, because it is also said that it is suchness, the limit of truth, emptiness, non-duality, nirvana, the dharmakaya, and the dharmata. Therefore, because of abiding so closely, the pure and non-dual nature is the Bhagavan, so it is called non-dual. So, how does it show non-duality? Because it is the nature of non-discrimination and non-duality, it is not of the same kind as discrimination, nor is it the nature of words associated with it. However, it is merely a cause and associated with it. The cause also only acts as a continuous cause, not due to the power of karma. Even though it has already been separated from action, it appears to accomplish the desired meaning of those to be tamed, like a wish-fulfilling jewel. For things that arise from conditions, it is established as showing non-duality. The word "first" is a summary, not only is it itself the nature of non-duality, but also the word that shows it is the nature of non-duality, that is the meaning. The so-called "truth" is the true meaning. Its limit is the ultimate, because there is no other more real than it, so it is the limit of truth. To this, with its nature, abiding in all aspects with the unchanging nature of the dharmadhatu, it is called "abiding in the limit of truth." Some versions say, "The limit of truth is abiding." There it is said that because it is the limit of truth, therefore it is abiding, it is explaining the reason for becoming the cause. In order to show the nature of dispelling the arrogance of beings who are manifestly attached to self and so on, it possesses the sound of the lion of selflessness.
Tibetan
།མུ་སྟེགས་རི་དགས་ངན་འཇིགས་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བདག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་སྟེ། བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །སེང་གེ་དང་འདྲ་བར་འཇིགས་པ་མེད་ཅིང་ངེས་པའི་སྒྲ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ནི་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པའོ། །མུ་སྟེགས་ངན་པའི་ ལམ་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མུ་སྟེགས་དན་པའོ། །མུ་སྟེགས་ངན་པ་དེ་ཉིད་རི་དགས་དང་འདྲ་བས་ན་རི་དགས་ཏེ། དེ་རྣམས་འཇིགས་པར་མཛད་པས་ན། མུ་སྟེགས་རི་དགས་ངན་འཇིགས་བྱེད། །ཅེས་བྱའོ། །མུ་སྟེགས་དན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཚད་མ་དང་འགལ་བ་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་སྟེ། རིགས་པ་ཅན་དང༌། བྱེ་བྲག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། གྲངས་ཅན་དང་གཅེར་བུ་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པའི་གཏན་ཚོགས་སྨྲ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་རིགས་པ་ཅན་དག་སྨྲ་བ་ནི་གལ་ཏེ་བདག་མེད་ན་ལས་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་བྱེད་པོ་པོ་དང་དཔྱོད་པ་པོ་གདགས་པའི་སྐབས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་གཅིག་མེད་བས་བྱས་པ་འཇིག་ཅིང་མ་བྱས་པ་འཐོབ་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཡོད་པ་ཉིད་དང༌། རྟག་པ་ཉིད་དང༌། ཁྱབ་པ་ཉིད་དང༌། བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང༌། དཔྱོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་དག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་སྤོབས་པ་དང་བྲལ་བ་བཞིན་དུ་འཇལ་བར་བྱེད་དེ། ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེ་བྲག་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། འཇལ་བ་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། སོ་སོར་ཤེས་པ་དང༌། གྲུབ་པའི་ལྟ་བ་དང༌། དྲང་སྲོང་གི་ལུང་དང༌། སོམ་ཉི་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང༌། ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། རྨི་ལམ་གྱི་རྨི་ལམ་རྣམས་ནི་ཤེས་པ་སྟེ། བདག་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པ་པོས་རིག་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དང༌། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང༌། བྱེ་བྲག་དག་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དང༌། ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་འཛིན་པ་ཉིད་དང༌། འདུ་བྱེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང༌། རྒྱུ་རྣམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མི་མཐུན་པས་མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ནི་བྱེ་བྲག་མེད་པ་སྟེ། ཡོད་པ་དང་མི་རྟོག་པ་དང༌། རྫས་ཅན་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དང༌། སྤྱི་དང་བྱེ
Chinese
“摧伏外道邪慧鹿”这样说了。因为离开我的缘故，所以是无我，是无我的自性。如同狮子一样没有恐惧，具有决定的声音，就称之为那样。一切法无我，这就是狮子的声音，是与它相应的。凡是具有外道邪恶道路的，那就是外道邪慧。外道邪慧如同鹿一样，所以是鹿。因为使他们恐惧，所以称为“摧伏外道邪慧鹿”。外道邪慧本身又是怎样的呢？就是与量相违，承许有我。如顺世外道、胜论派、数论派和裸形外道等，都是思念有我的论师。其中，顺世外道说，如果无我，那么业和果的作者和受用者就无法安立，因为没有作者，就会导致已作之业坏灭，未作之业却获得。因此，应当宣说成立其存在的量、常有的量、周遍的量、作者的量和受用者的量。首先，存在本身就像没有骄慢一样可以衡量。存在等是胜论派的境和非境的所知境，称为我的现量、比量、衡量、声音、忆念、个别了知、成立的观点、仙人的教言、犹豫、颠倒、不可信、梦和梦中之梦都是知识。了知我与身体等不同的知识，依赖于自己的相续，具有生，具有差别，具有周遍，具有通达的自性，具有非常迅速的执持，具有产生积聚，因为有因，所以是其他士夫的知识。因为法不相同而不显现，如同瓶子等一样。其中，存在等六者是没有差别的，即存在和不分别，具有实物和因和果，总和别
English
"Destroying the Evil Wisdom Deer of the Outsiders." It is said thus. Because of being separate from self, it is non-self, the very nature of non-self. Like a lion, it is fearless and has a definite sound, so it is called that. The statement that all phenomena are without self is the sound of a lion, and it is in accordance with that. Whatever possesses the evil path of the outsiders is the evil wisdom of the outsiders. That evil wisdom of the outsiders is like a deer, so it is a deer. Because they are made to fear, it is called "Destroying the Evil Wisdom Deer of the Outsiders." What is the nature of that evil wisdom of the outsiders? It is to accept that there is a self, which contradicts valid cognition. Such as the Lokayata, Vaisheshika, Samkhya, and Nirgrantha, etc., are all teachers who contemplate the existence of a self. Among them, the Lokayata say that if there is no self, then the agent and enjoyer of actions and their results cannot be established, because without an agent, it would follow that actions that have been done would be destroyed and actions that have not been done would be obtained. Therefore, the valid cognitions that establish its existence, permanence, pervasiveness, agency, and enjoyership should be stated. First, existence itself is measured as if without pride. Existence and so forth are the objects of knowledge, both objects and non-objects, of the Vaisheshika, called the self, which are direct perception, inference, measurement, sound, memory, individual knowledge, established views, the teachings of sages, doubt, inversion, untrustworthiness, dreams, and dreams within dreams, all of which are knowledge. Knowing that the self is different from the body and so forth, knowledge depends on one's own continuum, has birth, has distinctions, has pervasiveness, has the nature of understanding, has very rapid grasping, has the production of accumulation, and because there are causes, it is the knowledge of other persons. Because the dharmas are dissimilar, they become invisible, like pots and so forth. Among them, the six, such as existence, are without distinction, namely existence and non-discrimination, having substance and cause and effect, generality and particularity.