Tibetan
ཞིན་ནོ། །ཡང་སྨྲས་པ། རྒྱུ་ཞིག་པ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ལ། མ་ཞིག་པ་ལས་ཀྱང་མི་རིགས་ཏེ། དངོས་ པོ་སྐྱེ་བ་རྣམས་ནི་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་འདོད་དོ། །མ་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་ན་ནི་དེའི་ཆོ་འབྲས་བུ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་ན་ཞིག་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་ན་ནི་དེའི་ཆོ་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ལས་འབྱུང༌། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རིགས་པ་བརྟགས་བཟོད་དོ། །དེ་བས་ན་ཚད་མ་དང་འགལ་བར་མ་གྱུར་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེའི་ངེས་པའི་ཐབས་གང་ཞིག་ཡོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབས་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེན། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། རྣམ་པ་མེད་པ་དག་བསྡུས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྣང་བ་དང་བྲལ་ན་དོན་དུ་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པས་འདིས་འདི་ཤེས་སོ་ཞེས་གཞག་པ་མི་རིགས་སོ། །རྣམ་པའི་དོན་ནི་མེད་པ་ལས་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་གྱུར་པས་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། ནམ་མཁའ་ལ་བྲིས་པའི་རི་མོ་དང་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པར་མཚུངས་པ་ཉིད་པས་མི་རིགས་སོ། །ཡང་སྨྲས་པ། རྣམ་པ་མེད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཤེས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཚན་མེད་པས་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་ཐབས་གཞན་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡང་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གསལ་བར་གསུངས་ཤིང་གཞན་གྱི་དབང་གིས་སྐད་ཅིག་མ་གཏོགས་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཤེས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་མཁས་པའི་ཚད་མར་སྨྲ་མ་བས་སྐྱེ་བ་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ཤིང་རྙོག་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་མེད་ཆོས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཐུགས་ལ་ཉེ་བར་གཞག་པ་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་ལ་གོམས་པ་ལས་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར་ བ་སོ་སོ
Chinese
甚矣。又说，从坏灭的因也不可能产生果，从不坏灭的因也不可能产生果，诸法生起都应如梦一般。若从不坏灭的因产生果，那么它的族类果什么也没有。或者坏灭产生果，那么它的族类果从何产生？因此，对于已生起的诸法，越是详细地观察，就越能经得起理智的推敲。因此，不要与量相违背。虽然如此，但有什么确定的方法呢？因为通过现量和比量来证实，才能被称为因和果的实物啊。现量和比量也包括有相和无相，如果认为它们是总括性的，那是不合理的。如果脱离了作为对境的显现，就没有执持为实物的存在，因此说“由此知此”是不合理的。相的意义，从无到有，又遍及梦等各种因缘而成为实物，这并不普遍，就像在虚空中绘画一样，与没有识别相同，因此是不合理的。又说，无相也是不合理的，因为识的对境执持没有相的成分，所以另一方面也是不合理的。这样，识通过现量和比量来成立因和果，其他各种分析方法也不是这样的。因此，一切智者清楚地宣说了因和果，而其他众生除了刹那之外，什么也无法知晓。如此，极其精通正量之士，将生都视为无生，远离一切烦恼过患，那就是如来。为什么这样说呢？因为这样说过：如来恒常无生法，一切诸法皆似善逝者，幼稚心者执取相，于世间中行于无有法。这样宣说了将不生之法性的偈颂铭记于心。应如此理解。习惯于修习智慧之轮，智慧将变得卓越超群。
English
Indeed. Furthermore, it is said that it is not reasonable for an effect to arise from a destroyed cause, nor is it reasonable from an undestroyed cause. All arising phenomena should be regarded as dreamlike. If an effect arises from an undestroyed cause, then its lineage has no effect whatsoever. Or, if destruction produces an effect, then from what does its lineage effect arise? Therefore, the more thoroughly one examines arisen phenomena, the more they can withstand rational scrutiny. Therefore, one should not contradict valid cognition. Although this is so, what definitive method is there? Because only by proving through direct perception and inference can something be called a real object of cause and effect. It is unreasonable to hold that direct perception and inference, both with and without aspects, are comprehensive. If one is separated from the appearance as an object, there is no entity to grasp as a real object, so it is unreasonable to assert, "This knows this." The meaning of aspect, from non-existence, becomes a real object through various conditions such as dreams, but this is not pervasive. It is like drawing a picture in the sky, being the same as without discrimination, so it is unreasonable. Furthermore, it is said that the absence of aspect is also unreasonable, because the object of consciousness does not have the component of aspect, so the other aspect is also unreasonable. Thus, the mind establishes cause and effect through direct perception and inference, but other methods of analysis are not like this. Therefore, the All-Knowing One clearly proclaimed cause and effect, while others cannot know anything except for a moment. Thus, those who speak of valid cognition with great expertise have made all births as unborn, and that which is free from all faults of affliction is the Thus-Gone One. Why is this said? Because it is said thus: The Thus-Gone One is always the unborn Dharma, all Dharmas are like the Sugata, those with childish minds grasp at signs, and in the world, they practice non-existent Dharmas. Thus, it is said that this verse of the nature of non-birth should be kept close to the heart. This should be understood accordingly. Through familiarity with meditating on the wheel of wisdom, wisdom will become supremely excellent.
Tibetan
འི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལའང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མངོན་པར་རྟོགས་ཤིང་དྲི་མ་མེད་པའི་ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨ་ཨཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དྲིས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་ན། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཞེས་ཚིག་གཅིག་པར་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། སྨྲས་པ། སྔགས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ནི་གཙོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དབྱངས་ཀྱི་ཡེ་གེ་ཉེ་པར་མཚོན་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། །གཙོ་བོར་གཟུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་དུ་གྱུར་པ་གཟུང་བ་བར་དུ་ཆོས་པ་མ་ཡིན་པས་ཚིག་གཅིག་པར་གསུངས་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དབྱངས་ཀྱི་ཡེ་གེ་བཅུ་གཉིས་ཁོ་ན་གསུངས་ཤེ་ན་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངེས་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཆེན་པོ་ལས་བཅུ་གཉིས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་གསུངས་ཏེ། ཡི་གེ་ཨ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་བར་དག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པས་རིན་ཆེན་པདྨའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཡི་གེ་ཨ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་སྟོན་པ་དང༌། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་དང་སངས་རྒྱས་ཉིད། །མྱ་ངན་འདས་དང་འདས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་རང་དགར་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་ཨ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །ཨཱ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ལྷག་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས་ན་ཨི་སྟེ། རྟོག་པ་ངན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོད་བྱེད་པའི་ས་ལ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་དང་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་ལ་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བས་པའི་སྟེ། འདི་ནི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་བཅད་པར་གྱུར་ཀྱང་འཁྲུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོད་འཕྲོ་བ་ལ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ལྷག་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡ
Chinese
的人们也会产生。同样，为了阐明通达所有佛法，领悟所有无垢知识的轮廓，从而显现一切智智的智慧之轮的修习次第，因此宣说了以“阿阿”等开头的两个偈颂。如果提问说，既然适合说“宣说了偈颂”，那为什么还要重复“偈颂”这个词呢？回答说，因为近乎象征真言是主要的，而近乎象征元音也成为它的分支。由于主要的部分本身就成为了功德，所以抓住功德并不是阻碍，因此重复一个词并没有矛盾。另外，为什么要只说十二个元音呢？这是为了说明地和波罗蜜多的确定性。因为在伟大的真言法中，确定地宣说了十二个地和十二个波罗蜜多。字母“阿”是无生之胜义菩提心的自性，它能很好地显示信解行地，由于能很好地显示清净的菩提心，所以也是显示珍宝莲花波罗蜜多。字母“阿”是显示极喜地，也是显示布施波罗蜜多。因为（经中）说“菩提行和佛陀本身，涅槃和非涅槃”，所以并不是随意臆测的，所以“阿”是菩提心。“阿”是布施等波罗蜜多的行为。对于菩萨的无垢地来说，特别要修习持戒波罗蜜多，所以是“伊”，因为远离了恶分别。在发光地上，特别要修习安忍波罗蜜多，因为会生起对痛苦之处和他人加害所生的，以及对法所缘的安忍，所以是“伊”。这是为了显示即使肢体被切割也不会动摇。在发光地上，特别要修习精进
English
will also arise in people. Similarly, in order to elucidate the stages of cultivating the wheel of wisdom that manifests the omniscient wisdom, from realizing all the Buddha's teachings and comprehending all the immaculate spheres of knowledge, two verses beginning with "A A" and so forth were spoken. If it is asked, since it is appropriate to say "the verses were spoken," why is the word "verses" repeated? The answer is that because the near symbol of mantra is the main thing, and the near symbol of vowels also becomes its branch. Since the main part itself becomes a merit, grasping the merit is not an obstacle, so there is no contradiction in repeating one word. Furthermore, why are only twelve vowels spoken? This is to show the certainty of the ground and the pāramitā. Because in the great mantra dharma, twelve grounds and twelve pāramitās are definitely spoken. The letter "A" is the essence of the unborn ultimate bodhicitta, which well shows the ground of faith and practice, and because it well shows the pure bodhicitta, it is also the display of the Ratna Padma pāramitā. The letter "A" is the display of the Joyful Ground, and also the display of the Dāna pāramitā. Because it is said (in the sutra), "Bodhicitta conduct and the Buddha himself, Nirvana and non-Nirvana," so it is not arbitrary speculation, so "A" is bodhicitta. "Ā" is the conduct of the pāramitās such as giving. For the immaculate ground of the Bodhisattva, it is especially necessary to practice the Śīla pāramitā, so it is "I," because it is free from evil discriminations. On the Radiant Ground, it is especially necessary to practice the Kṣānti pāramitā, because it arises from the place of suffering and harm done by others, and from the Kṣānti that focuses on the Dharma, so it is "Ī." This is to show that even if limbs are cut off, one will not be shaken. On the Radiant Ground, it is especially necessary to practice diligence.