Tibetan
ས་ཏེ། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ངེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དང༌། སྣ་ཚོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཅན་དང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞན་གྱི་དབང་ལས་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ལས་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཀུན་དུ་སྐྱེ་པར་འདོད་ན་ནི་རྒྱུ་དང་བྱ་བས་རྣམ་པར་ བསྒྲུབས་པ་རྣམས་འཚོལ་བར་འགྱུར་བས་རྒྱའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡུལ་ལས་དེ་མི་འབྱུང་ཞིང༌། དབང་པོ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོ་ལས་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སོ་སོར་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་གྱི། ཚུལ་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་བྱ་བ་དང་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ཉིད་ཀྱང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱེ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་ཉིད་ལས་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འདིར་ཐུབ་རྒྱལ་གྱི་གཞུང་ལ་བརྟེན་པ་དང་འདྲ་བར་ཁས་ལན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་རྣམས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་དུ་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཁོང་དུ་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་ལྡོག་བར་འགྱུར་ལ། དེ་བས་ན་ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་བར་ཁྱད་པར་གྱི་འབྲས་བུ་ལས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ལྟན་ཡང་རྒྱུ་དང་བྱ་བ་ལས་དེ་རྣམས་ཉིད་དང་ཉེ་བར་ལྡན་པས་ན་འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་མེད་པར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །བྱ་བ་ཐ་དད་ཉིད་མིན་ཡང༌། །བྱེ་བྲག་དག་ནི་གཉིས་སུ་འདོད། །དབྱེ་བ་གཞན་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་སྤྲུལ་གང༌། །ཤེས་པའི་ཚུལ་ལས་གཞན་མིན་པས། །དེ་ཡི་གཟུགས་ལས་བྱུང་མ་ཡིན། །དེ་དང་འདྲ་བ་གཞན་མིན་པས། །གཟུགས་ཀྱང་འདིར་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། །གང་གིས་འབྱུང་དང་མི་འབྱུང་བ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་བོ་སྐྱེད་པོ་མིན། །གཅིག་ཏུ་གྱུར་བ་འགལ་མེད་པ། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་དེ་ཉིད་སྨོས། །གལ་ཏེ་འདི་དག་གཞན་མ་ཡིན། །རྣ
Chinese
如是，分别的决定等等也不是因，因为会变成无因，以及变成多种差别和无差别。除了那以外的任何事物都不会存在，一切事物也会变成不从他生。如果认为从因的不同自性中会普遍产生果的不同自性，那么就要寻找以因和作用所成就的那些，因的自性的差别是如何从境、根、作意之力中产生的识，也不是从境中产生，也不是从根中产生，也不是从作意中产生。从根中会分别确定对境的执著，而不是从其他。同样，从作意本身会领会，而不是从其他方式。因和作用以及多种境本身，也不会从果的自性的差别的无差别的方式中被观察到。这如同在此承认依赖于能仁的教义一样，如何某些事物的果的差别，也与其无差别本身不会变成多种，多种和一本身是互相矛盾的。显现为境等等，也以与识无差别的方式，由境如何来做。同样，以与其无差别的领会方式等等，以及作意等等，也会从多种本身中返回，因此，不会有这个过失，而是认为与差别的果是不同的。即使那样，从因和作用中，因为与那些本身接近，所以那个果会显现为无因。作用不是不同的本身，差别则认为是二。因为差别是其他的缘故，你的自在天所化现的，不是知识的方式以外的，所以不是从它的色中产生。因为与它相似的不是其他的缘故，所以色也在此产生。以何者产生和不产生，同样生者不是生者。成为一体没有相违，同时说那就是。如果这些不是其他的。
English
Thus, ascertainment through discrimination, etc., are not causes, for they would become causeless, and would become diverse and undifferentiated. Apart from that, no entity would exist, and all entities would necessarily not arise from other. If it is asserted that diverse natures of effects universally arise from diverse natures of causes, then those accomplished by causes and actions must be sought. How do the distinctions of the nature of causes arise from the power of objects, faculties, and attention? Consciousness also does not arise from objects, nor from faculties, nor from the action of attention. From the faculties, the apprehension of objects will be separately determined, but not from others. Similarly, comprehension will occur from attention itself, but not from other means. Causes, actions, and the manifold of objects themselves will not be perceived from the undifferentiated mode of the distinctions of the nature of effects. This is like acknowledging here reliance on the doctrine of the Sage King. How can the distinctions of the effects of certain entities not become manifold with their non-difference, since manifoldness and oneness are mutually contradictory? Appearances in objects, etc., also act in accordance with how objects are, being non-different from consciousness. Similarly, comprehension of modes, etc., and attention, etc., which are non-different from it, will also revert from manifoldness itself. Therefore, this fault will not occur, but it is asserted that it is different from the effect of distinction. Even so, from causes and actions, since they are closely associated with those themselves, that effect will appear causeless. Actions are not different in themselves, but distinctions are considered twofold. Because the distinction is other, whatever is emanated by your Lord of Power is not other than the mode of knowledge, so it does not arise from its form. Because what is similar to it is not other, form also arises here. By whatever arises and does not arise, likewise, the born is not the progenitor. Becoming one, without contradiction, at once it is said to be that itself. If these are not other.
Tibetan
མ་པར་དབྱེ་བ་གང་གིས་བྱས། །སྨྲས་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་འགྱུར་བས། །གླང་པོའི་ཁྲུས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་གཅིག་འབྲས་བུ་གཅིག་བསྐྱེད་པར་འདོད་ན། །དེ་ལྟ་ནི་འོན་པ་དང་ལོང་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར། མིག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཅིག་འབྱུང་པའི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་པོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རང་གི་ཆ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་དང་མ་ཕྲད་པས་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་ནི་བཟློག་བར་དགའོ། །དེ་བས་ན་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་བ་དུ་མའམ་རྒྱུ་གཅིག་པུར་སྨྲ་བའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་སྟོན་པས་འབྲས་བུ་ཡང་གལ་ཏེ་རྒྱུ་འཇིག་པ་ལས་བྱུང་ན་ནི་དེ་ནི་འདིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་པདྨར་རྟོག་པ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་མ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་པོ་ཞེན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་བ་ལང་གི་རྭ་གཡས་གཡོན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔ་ན་མེད་པའི་ནུས་པ་དང་ནུས་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ནི་འགལ་བར་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སྐྱེས་པའི་འོག་ཏུ་འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེན། ལྷན་ཅིག་པ་ཉིད་འགལ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐྱེ་བའི་འོག་ཏུ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཤིན་ཏུ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱུང་བ་མི་རིགས་སོ། །ཡང་ན་རྒྱུ་འཇིག་པའི་དུས་སུ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་འདི་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་གནས་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་རྒྱུ་གང་ཞིག་འཇིག་པར་འགྱུར། ཅི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཉིད་དམ། ཡང་ན་དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇིག་གམ། ཡང་ན་རྒྱུ་འགགས་ནས་སམ། གལ་ཏེ་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རྒྱུ་ཞིག་ན་དེ་ཡང་གང་ལས་འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་པར་འགྱུར། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ནམ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། རྣམ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་འབྱུང་ན་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་བ
Chinese
以何种方式进行区分？由于言说的过失导致推论的错误，就像大象的沐浴一样。如果认为一个因产生一个果，那么就会导致变成瞎子和聋子等。具有眼睛等（感官）的产生，后一刹那所产生的识不产生。如果识产生，那么因为自己的部分没有与后一刹那相遇，所以在第二个刹那没有眼睛等，因此变成聋子等是可避免的。因此，所有声称有多个作用和作者以及自在天等，或者只有一个因的量，都被摧毁了。从集合中，果依次产生，如果果是从因毁灭后产生的，那么这就会导致这里变成无因，因为不可能认为虚空中的莲花是因。否则，如果认为从未毁灭的事物中产生，那么因和果就会变成同时。认为牛的左右角是因和果是不合理的，因为产生先前不存在的能力和没有能力的结果，以及因和果同时产生是明显矛盾的。或者，如果认为在产生之后与果同时，那么同时性本身就被认为是矛盾的。即使那样，在产生之后也会与集合相矛盾，因为不可能产生非常多的果。或者，如果认为在因毁灭时产生果没有过失，那么这只不过是停留在禅定中的假想而已。即使那样，也应该说，这个因是什么毁灭了？是因的自性本身吗？还是事物是刹那生灭的法性而毁灭？还是因停止了？如果因的自性本身毁灭，那么这就会导致因和果同时。或者，如果因毁灭了，那么它又从何处与果同时产生？不存在的事物永远不会在任何时候产生，如果以某种方式产生，那么它就是有因的，识变成事物
English
By what means is the distinction made? Because of the fault of speaking, it leads to logical fallacy, like an elephant's bath. If it is thought that one cause produces one effect, then it would lead to becoming blind and deaf, etc. The arising of something with eyes, etc., the consciousness produced by the later moment does not arise. If consciousness itself produces, then because its own part does not meet with the later moment, there is no eye, etc., in the second moment, so it is good to avoid becoming deaf, etc. Therefore, all valid cognitions that assert many actions and agents, and Ishvara, etc., or a single cause, are destroyed. From the collection, the results arise sequentially, so if the result arises from the destruction of the cause, then it would lead to being without a cause here, because it is impossible to conceive of a lotus in the sky as a cause. Otherwise, if it is thought to arise from something that has not been destroyed, then the cause and effect would become simultaneous. It is unreasonable to consider the left and right horns of a cow as cause and effect, because the arising of a previously non-existent power and a result without power, and the simultaneous arising of cause and effect, are clearly contradictory. Or, if it is thought to be simultaneous with the result after arising, then simultaneity itself is said to be contradictory. Even then, it would contradict becoming a collection after arising, because it is impossible to produce a very large number of results. Or, if it is thought that there is no fault in the result arising at the time of the destruction of the cause, then this is merely remaining in a state of contemplation. Even then, it should be said, what cause is destroyed? Is it the nature of the cause itself? Or do things, being of the nature of momentary existence, perish? Or does the cause cease? If it is the nature of the cause itself, then it would lead to the cause and effect being simultaneous. Or, if the cause is destroyed, then from where does it become simultaneous with the result? A non-existent thing never arises at any time, and if it arises in some way, then it is with a cause, and consciousness becomes a thing.