Tibetan
པ་ཞེས་བྱའོ། །རིག་པ་སྔོན་དུ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ཉིད་ཀྱིས་བལྟས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྐང་པ་དང་འདྲ་བས་འདི་དག་གིས་འགྲོ་ཞིང་བགྲོད་པར་བྱ་བས་མཐུན་པར་བསླབས་པས་ན་རིག་པ་དང༌། རྐང་པའི་སྒྲས་བསླབ་པ་གསུམ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས། རིག་པ་དང་ནི་རྐང་པར་ལྡན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བདེ་གཤེགས་ཞེས་བྱ་བ་དེས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བགྲོད་པར་བྱ་བ་དང༌། འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་འགྲོ་བས་བདེར་གཤེགས་ཏེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྟེ། དཔེར་ན་ཚ་བའི་ནད་ཤིན་ཏུ་བྱང་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་ལུས་པ་མེད་པར་གཤེགས་པས་ན་བདེར་གཤེགས་ཏེ། ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པར་ཤེས་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལེགས་པར་གང་བ་བཞིན་ནོ། །དོན་དེ་གཉིས་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་པ་ནི་མཐར་ཐུག་པར་གཤེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སྐལ་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་པར་སོང་བ་ཡིན་ཀྱང་མ་ལུས་པར་སོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཐོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་དང་རྐང་པར་ལྡན་པ་དང༌། ལེགས་པར་དང༌། མ་ལུས་པར་གཤེགས་པ་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པའོ། །སྟོན་པ་དེའི་ཕྲིན་ལས་ནི། འཇིག་རྟེན་རིག་པའི་མཆོག་ཅེས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་སྟོན་པའི་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྐལ་པ་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་པ་དང༌། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་འདུལ་བའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་རིག་པ་ཞེས་པ་དེས་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་པ་སྟོན་ཏོ། །འཇིག་རྟེན་རྟོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་རིག་པས་ཏེ། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་སྐལ་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ འཇིག་རྟེན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་འབྱོར། སུ་ནི་ངན་སོང་ལ་གཞོལ། གང་ཞིག་ངན་སོང་ལས་བཏོན་ཏེ་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་འདི་ལ་གཞག །གང་གིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་
Chinese
名为“具足”。智慧先被掌握。即是完全清净的戒律和完全清净的禅定。像这样，以智慧之眼观察，戒律和禅定如同双足，因此以这些行进和前进，通过一致地学习，因此是智慧。以“足”之声，必定显示了三种学习。因此，因为具有智慧等等，所以说“具有智慧和足”。如来之名也显示了如何前进和行走。因为非常善妙地行走，所以是善逝，因为具有不退转之义。例如，如同热病完全痊愈一般。或者，因为无余地逝去，所以是善逝，因为具有无余地知晓所知之义。例如，如同瓶子被良好地充满一般。这两个意义是与外道和声闻等不同的意义。为什么呢？因为外道不是最终逝去，因为会退转。声闻等虽然因为不具备各自众生的福分而最终逝去，但不是无余地逝去，因为对一切所知都有智慧的障碍。如是，显示具有智慧和足，以及善妙地和无余地逝去，是显示圆满的薄伽梵是智慧菩萨。导师的事业，以“世间知者胜”这两个词来显示。也就是导师的事业有两种：观察具有福分和不具有福分的世间，以及调伏具有福分者。其中，“世间知者”显示了观察具有福分和不具有福分的世间。通达世间是凭借世间知者，因为完全了知具有福分和不具有福分的世间，所以称为世间知者。例如，薄伽梵文殊菩萨日三次夜三次以智慧之眼观察：谁衰败？谁兴盛？谁倾向恶趣？将谁从恶趣中救出而安置于此高处和解脱？谁没有善根？
English
It is called "Possessing." Wisdom is grasped first. That is, completely pure discipline and completely pure samadhi. Like this, observing with the eye of wisdom, discipline and samadhi are like feet, so with these one goes and advances, through consistent learning, therefore it is wisdom. With the sound of "feet," the three learnings are definitely shown. Therefore, because one possesses wisdom and so on, it is said, "Possesses wisdom and feet." The name Tathagata also shows how to advance and walk. Because one walks very well, one is Sugata, because one has the meaning of non-retrogression. For example, like a fever completely cured. Or, because one departs without remainder, one is Sugata, because one has the meaning of knowing all knowable things without remainder. For example, like a vase filled well. These two meanings are different from those of outsiders and shravakas, etc. Why? Because outsiders do not ultimately depart, because they regress. Although shravakas and others ultimately depart because they do not possess the merit of individual beings, they do not depart without remainder, because there is an obstacle of wisdom to all knowable things. Thus, showing that one possesses wisdom and feet, and that one departs well and without remainder, shows that the perfect Bhagavan is a wisdom bodhisattva. The teacher's activity is shown by the two words "Supreme Knower of the World." That is, the teacher's activities are of two kinds: observing the world that has merit and the world that does not have merit, and subduing those who have merit. Among them, "Knower of the World" shows the observation of the world that has merit and the world that does not have merit. Understanding the world is through the Knower of the World, because one completely knows the world that has merit and the world that does not have merit, therefore it is called Knower of the World. For example, Bhagavan Manjushri observes three times during the day and three times during the night with the eye of wisdom: Who declines? Who prospers? Who inclines towards the lower realms? Who will be rescued from the lower realms and placed in this high place and liberation? Who does not have roots of virtue?
Tibetan
བསྐྲུན་པ་དེ་བསྐྲུན་པར་བྱ་བ་དང༌། གང་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང༌། གང་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་མཆོག་སྟེ། དམ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདིའོ། །བདག་གིར་མི་འཛིན་ངར་མི་འཛིན། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གནས། །ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་བདག་གིར་མི་འཛིན་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་དེས་ནི་གཟུང་བའི་ཕྱོགས་བཀག་པའོ། །ངར་མི་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་དེས་ཀྱང་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་བཀག་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱང་ལོག་པར་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོའི་ཞབས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལས་གསུངས་པ། བདག་དང་བདག་གི་གཉིས་ཀ་ཡང༌། །དོན་དམ་པར་ནི་འདི་དག་ལོག །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་པས། །གང་ཕྱིར་གཉི་ག་མེད་པས་སོ། །ཞེས་སོ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གནས། །ཞེས་པའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་མཐར་སོན་པ། །བྱ་བ་བྱས་པ་སྐམ་སར་གནས། །ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ། འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་མཐར་སོན་པ། །ཞེས་དེས་འདི་ལྟར་སྟོན་ཏེ། འཁོར་བ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ལས་ཀྱིས་འབྲེལ་ཞིང་འགྲོ་བ་དག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་སོང་ལ། འགྲོ་བར་བྱེད་པས་ན་འཁོར་བ་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཁོར་བ་ནི་ཚུ་རོལ། དེའི་ཕ་རོལ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེའང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོའོ། །འཁོར་བ་དང་ཕ་རོལ་ནི་འཁོར་བ་དང་ཕ་རོལ་གཉིས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ནི་འཁོར་བ་དང་ཕ་རོལ་གྱི་མཐའོ། །དེ་ལ་གནས་པས་ན་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་མཐར་སོན་པའོ། །དེས་འདི་གསུངས་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ གནས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཕྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་པ། མྱ་ངན་ལས་འདས་མཐའ་མ་གང༌། འཁོར་བའི་མཐའ་མ་དེ་ཉིད་དེ། །དེ་གཉིས་བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་ཀྱང༌། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །བྱ་བ་བྱས་ཞེས་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་ཡོངས་སུ་བསགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ན་བྱ་བ་བྱས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདོད་པ་ཆུང་བས་འཇུག་པ་
Chinese
应当创造那所创造的，应当圆满所有创造的善根，应当成熟所有未成熟的。因此才是殊胜的，殊胜者即是这位薄伽梵。不执著为我所，不执著为我，安住于二谛之理。如是说，其中“不执著为我所”的词句，遮止了所取的方面。“不执著为我”的词句，也遮止了能取的方面，因为这二者也颠倒地各自显现。如是圣者龙树心要的足下在《宝鬘论》中所说：我和我所二者，就胜义而言，这些是颠倒的，如实完全了知，因为任何二者都不存在。如是。“安住于二谛之理”的意义已经解说完毕。“已达轮回彼岸，所作已办，安住于干地。”如是说，其中“已达轮回彼岸”，如是显示，轮回是事物的自性，因为是近取五蕴的自性，所以近取五蕴与烦恼和业相连，趋入于诸行，趋入且已逝，因为是趋入者，所以称为轮回者。轮回是此岸，其彼岸是涅槃，那也是无事物的自性。轮回和彼岸是轮回和彼岸二者，那二者的边际是轮回和彼岸的边际。安住于此，所以是已达轮回彼岸。这将会说，对于事物和无事物的自性二者，薄伽梵文殊师利是世俗中安住者，就胜义而言则不是。为什么呢？因为那二者的极微细的法也不可得的缘故。如是所说：涅槃的边际是什么？轮回的边际就是它。这二者的任何差别，极其微细的也没有。如是。“所作已办”是指毫无疑问应当做的就是所作。其中以戒律、禅定和智慧完全积累，从一切痛苦中解脱出来是事业之主，因为那完全圆满，所以说是所作已办。因为欲望小而进入
English
That which is to be created should be created, all the roots of virtue that have been created should be perfected, and all that is not yet mature should be matured. Therefore, it is supreme, the holy one is this Bhagavan. Not grasping as mine, not grasping as I, abiding in the nature of the two truths. Thus it is said, wherein the phrase "not grasping as mine" prevents the aspect of the grasped. The phrase "not grasping as I" also prevents the aspect of the grasper, because these two also appear separately in a reversed manner. Thus, the venerable Nagarjuna's heart, in the Ratnavali, said: Both I and mine, in the ultimate sense, these are reversed, having fully understood as it is, because neither exists. Thus. The meaning of "abiding in the nature of the two truths" has already been explained. "Having reached the far shore of samsara, having done what is to be done, abiding on dry land." Thus it is said, wherein "having reached the far shore of samsara" shows thus: Samsara is the nature of things, because it is the very nature of the five aggregates of clinging, therefore the five aggregates of clinging are connected with afflictions and actions, going and having gone into beings, and because it is the one who goes, it is called samsara. Samsara is this shore, its far shore is nirvana, which is also the nature of non-things. Samsara and the far shore are the two of samsara and the far shore, the limit of those two is the limit of samsara and the far shore. Abiding in that, therefore it is having reached the far shore of samsara. This will be said, for the two natures of things and non-things, the Bhagavan Manjushri is the one who abides in the conventional, but not in the ultimate. Why? Because even the subtle dharma of those two is not perceived. Thus it is said: What is the end of nirvana? The end of samsara is the same. There is not even the slightest difference between these two. Thus. "Having done what is to be done" means that what should undoubtedly be done is what is to be done. Wherein, by fully accumulating discipline, samadhi, and wisdom, liberation from all suffering is the chief of activities, and because that is completely perfected, it is said to be having done what is to be done. Entering because of small desire