Tibetan
་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་བདག་གཞན་དུ་མི་འབྱེད་པར་རྟོགས་པའོ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡི་ཤེས་ནི་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་བའོ། །བྱ་བ་གྲུབ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་བདག་གཞན་དུ་མི་འབྱེད་པར་དོན་མཛད་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། དེ་དག་གི་ངང་དུ་ཡང་གནས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། །རྣམ་གཅིག་ཏུ་འདི་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་ལྟར་སྦྱར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མི་དམིགས་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ། སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པར་བསྒོམས་པས་ཕྱི་ནང་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའོ། །དབྱིངས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་མཉམ་ཞིང་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །མ་གཡོས་པ་དེ་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡུལ་རྣམ་ལྔར་ཡེ་ཤེས་ལྔར་རྟོགས་པ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་ པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཚིག་མི་མཐུན་བར་སྣང་ཡང་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དགུག་པ་ནི་མཆོད་ཅིང་སྤྱན་དྲངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ་འོག་མིན་གྱི་གནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕོ་དྲང་ནས་སྤྱན་དྲང་བ་དང༌། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ནས་དགུག་པའོ། །གཞུག་པ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པ་ལ། འཁོར་དུ་གཞུག་པ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱ་པ་དང༌། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ་བཅུག་ནས་སེམས་དཔའ་རྣམ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་དང༌། སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་སློབ་མ་ལ་བཅུ་གནས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པར་བྱ་བའོ། །བཅིང་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་བ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པར་བཅིང་བའོ། །དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་དགྱེས་པ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་མཉེས་པ་བྱ་བའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཚིག་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོ་དེ་དག་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་སྦྱར་ན་མི་སླུ་བར་དགོངས་པ་གྲུབ
Chinese
彼之智慧即是了悟一切皆无自性。如镜之智即是了悟显现而无自性。平等性智即是不分别自他的了悟。妙观察智即是了悟总相和自相之体性皆无自性。成所作智即是不分别自他而成办事业。法界清净智是安住于彼等之体性中，成为彼等之对境。若依此论之方式，则空性是修习无所缘，通过修习与名为萨瓦达玛（藏文，梵文天城体：सर्वधर्मा，梵文罗马拟音：sarva dharmā，汉语字面意思：一切法）之咒语的意义相应，从而使内外清净。了悟法界与法身平等且明晰，是为如镜之智。不动摇者即是平等性智。于五境了悟五智，是为妙观察智。彼等于法界中任运自成，是为成所作智。彼即是大涅槃，故为法界清净智。如是所说，虽语词不一致，然意义无差别，故无过失。勾招即是供养迎请，其中亦有二，即从色究竟天法界宫殿中迎请，以及从十方世界中勾招。安住亦有三，即安住于影像之坛城中，安住于坛城，使二种坛城合一，以及安住于誓言尊，使二尊合一，以及于成为法器之弟子，降注十地智慧。系缚即是能成与所成二者无别而系缚。作自在即是成办喜悦，即是令欢喜。其他认为，为何称此三十七法为真如？答曰：真如分为世俗和胜义二种，一切法之法性，自性不颠倒且不可言说的体性，是为胜义谛之真如。虽是如此，若与世俗名言相结合，则是不欺骗的意趣成就。
English
His wisdom is the realization that everything is without self-nature. Mirror-like wisdom is the realization that appearances are without self-nature. The wisdom of equality is the realization of not distinguishing self and others. Discriminating wisdom is the realization that the characteristics of general and individual aspects are without self-nature. Accomplishing wisdom is accomplishing activities without distinguishing self and others. The wisdom of the purity of the Dharmadhatu is abiding in their essence and becoming their object. If applied according to the principles of this treatise, emptiness is meditating on non-objectification. By meditating in accordance with the meaning of the mantra called Sarva Dharma (Tibetan, Sanskrit Devanagari: सर्वधर्मा, Sanskrit Romanization: sarva dharmā, Chinese literal meaning: all dharmas), one should purify the inner and outer aspects. Realizing the equality and clarity of the Dharmadhatu and Dharmakaya is mirror-like wisdom. That which is unmoving is the wisdom of equality. Realizing the five wisdoms in the five objects is discriminating wisdom. The spontaneous accomplishment of these in the Dharmadhatu is accomplishing wisdom. That itself is the great Nirvana, hence it is the wisdom of the purity of the Dharmadhatu. Although the words spoken in this way may seem inconsistent, there is no difference in meaning, so there is no fault. Summoning is offering and inviting. There are two aspects to this: inviting from the Dharmadhatu palace of Akanishta, and summoning from the ten directions of the world. Abiding also has three aspects: abiding in the mandala of the image, abiding in the mandala, uniting the two mandalas, abiding in the Samaya being, uniting the two beings, and bestowing the wisdom of the ten bhumis upon the disciple who has become a vessel. Binding is binding the accomplisher and the accomplished as non-dual. To make sovereign is to accomplish joy, which is to please. Others say, why are these thirty-seven dharmas called Suchness? The answer is that Suchness is divided into two types: conventional and ultimate. The nature of all dharmas, the essence that is inherently non-inverted and inexpressible, is the Suchness of ultimate truth. Although this is the case, if combined with conventional terms, the intention is accomplished without deception.
Tibetan
་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་སྟེ། སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་པོ་དེ་དག་གིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོའི་མགོ་མཇུག་གི་དོན་ཡང་གསལ་བར་སྟོན་ལ། དེའི་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ཡི་གེ་འདིའི་མགོ་མཇུག་གི་དོན་ཡང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན། འདི་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །རྒོལ་བ་པོ་ན་རེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོའི་གླང་ནས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་ན། དེ་དང་སྦྱར་ན་རྒྱུད་མགོ་མཇུག་གི་བར་དུ་འབྱུང་བ་ཀུན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དུ་ཡང་བགྲང་དུ་མེད་ལ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བགྲང་དུ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོར་ཚིག་གིས་ཚོགས་མང་ པོ་གསུངས་པ་དག་ཡོད་པས་དེ་དག་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དུ་ཡང་མི་ཆུད་པས་ཉུང་བའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་ཡོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་བསྟན་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་དེ་ཡང་བདེན་ཏེ། རྩ་བའི་རྒྱུ་བ་ཆེན་པོའི་གླང་ནས་དེ་སྐད་གསུངས་པས་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེ་བཀག་པ་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི། དེ་ལས་གསུངས་པའི་ཚིག་གི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་འདི་ལྟར་བསྟན་པ་འདི་དག་གི་ནང་དུ་འདུས་བའི་ཕྱིར་ན། འདིར་མ་འདུས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། འདི་ལྟར་བརྗོད་པའི་དབྱེ་བ་འདིས་རྒྱུད་འདིའི་མགོ་མཇུག་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་ནུས་བས་གྲངས་ཉུང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་རང་གཉེར་དུ་སྦྱར་ནས་དེ་ལྟར་བསྟན་པའོ། །རྒོལ་བ་པོ་ན་རེ་འོ་ན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་རུང་ན། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་དང༌། ལས་བཞིའི་སྒྲུབ་ཐབས་དང་བཅས་པར་བསྟན་པའི་རྒྱུད་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་མཇུག་གི་ཁ་བསྐངས་པ་དང་བཅས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ནི་འདི་དག་བསྟན་པར་རུང་ལ། སྒྲུབ་ཐམས་ཀྱི་ཡི་གེ་འཁོར་དུམ་བུ་བཞི་ལས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དུམ་བུ་འབའ་ཞིག་གི་སྒྲུབ་ཐམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཉུང་ཤོས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་དོན་ཚད་བར་སྟོན་པ་འགལ་ཏེ། དེ་ལྟན་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ནི་ཚིག་མང་ལ་དོན་ཉུང་སྒྲུབ་ཐམས་ཀྱི་ཡི་གེ་འདི་ནི་ཚིག་ཉུང་ལ་དོན་མང་བ་མི་མཚུངས་པ་མཚུངས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་པར་འགྱུ
Chinese
因为能做到，所以称为“彼性”（藏文：དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་སྟེ།）。因为这三十七者能以各自的方式成就意义，所以称为“彼性”（藏文：དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ།）。如此，这三十七彼性能清楚地显示根本大续的开头和结尾的意义。并且，因为此文字也清楚地显示了作为其修法的开头和结尾的意义，所以如此宣说。驳斥者说：根本大续中说，从牛（གླང་）中是所有如来佛的“彼性大集”（藏文：དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ཆེན་པོ་），如果与此结合，那么续的开头和结尾之间出现的一切都存在于彼性的自性中，因此只能说彼性，而不能数算为三十七。如果可以这样数算，那么根本大续中有很多用词语组成的集合，这些都不能包含在三十七中，因此会有减少的过失，那么为什么这样宣说呢？答：那也是真实的。虽然没有阻止根本大续的牛中那样说，但从那里所说的词语集合也包含在此处所宣说的这些之中。因此，也不会有不包含在此处的过失。如此宣说的分类能够遍及此续的开头和结尾，因此也不会减少，而是结合续的自身意愿而如此宣说的。驳斥者说：哦，如果是那样，那还可以。根本大续中，四坛城及其事业，以及四种事业的修法，以及所宣说的三种续，以及结尾的补充，都非常多且广阔，因此可以对那些宣说这些。但是，在修法文字的四个部分中，仅仅以金刚界坛城的部分的修法为主，宣说了最少的词语和文字，而要显示三十七彼性的意义的程度是矛盾的。如果那样，根本大续是词多而义少，而此修法文字是词少而义多，不相同就会陷入相同的过失。
English
Because it can be done, it is called "Thatness" (Tibetan: དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་སྟེ།). Because these thirty-seven can accomplish meaning in their respective ways, it is called "Suchness" (Tibetan: དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ།). Thus, these thirty-seven Suchnesses clearly show the meaning of the beginning and end of the great root tantra. And, because this text also clearly shows the meaning of the beginning and end of what has become its means of accomplishment, it is thus proclaimed. The objector says: In the great root tantra, it is said that from the bull (གླང་) is the great collection of the "Suchness of all Tathagatas" (Tibetan: དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ཆེན་པོ་), if combined with this, then everything that appears between the beginning and end of the tantra exists in the nature of Suchness, therefore only Suchness can be said, and it cannot be counted as thirty-seven. If it can be counted in this way, then there are many collections composed of words in the great root tantra, and these cannot be included in the thirty-seven, so there would be the fault of reduction, so why is it proclaimed in this way? Answer: That is also true. Although there is no prohibition against saying that in the bull of the great root tantra, the collections of words spoken from there are also included in these proclaimed here. Therefore, there will be no fault of not being included here. The classification proclaimed in this way can pervade the beginning and end of this tantra, so it will not be reduced, but it is proclaimed in this way by combining the tantra's own intention. The objector says: Oh, if that is the case, then that's okay. In the great root tantra, the four mandalas and their activities, and the means of accomplishing the four activities, and the three types of tantras proclaimed, and the supplements to the end, are very many and vast, so it is appropriate to proclaim these to those. However, in the four parts of the accomplishment text, only the accomplishment of the part of the Vajradhatu mandala is taken as the main focus, and the fewest words and letters are proclaimed, and it is contradictory to show the extent of the meaning of the thirty-seven Suchnesses. If that is the case, the great root tantra is many words and few meanings, while this accomplishment text is few words and many meanings, and the dissimilarity will fall into the fault of similarity.