Tibetan
ང་བ་ནི་རྐྱེན་བག་ཆགས་ལ་རག་ལུས། སེམས་ལ་སྟོང་བ་ནི་ལྟོས་པའི་ཆོས་ལ་རག་ལུས་སེམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་གཉིས་ལ་རག་ལུས་པས། སྣང་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པ། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཐོང༌། ཞི་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལམ་བྱས་པ་ཐུག་ཕྲད་དུ་རྟོགས་པས། རྟོགས་པར་གྱུར་ན་དེ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ལམ་བྱས་པ་བླ་ན་མེད་པས་བརྡ་དང་ཐབས་ཀྱིས་བསྟན་ཡང་རྟགས་དེ་མ་ཡིན། དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན་པ་བོས་ཤིག་བྱས་པས། གཞན་ནི་ངོས་བཟུང་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེས་གཞན་ཞིག་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས། དེ་ལས་གཞན་ཞིག་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། །དེ་ཡང་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། བསམས་པའི་ཤེས་རབ་དང་བསྒོམས་པའི་ཤེས་རབ་སྐུ་གསུམ་ཤེས་པས་ཀློག་པ་དེ་ཡིན་འཛིན་དང་བསྒོམ་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པ། སྲིད་པ་ཆགས་པ་དང་དེའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས། བསྟན་བཅོས་སྙིང་ལས་འཆང་བའང་དེ་ཡིན་ནོ། །བླ་མ་དམ་པས་བརྡ་དང་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ལྟ་བ་མཚོན་ན། གཞན་རྣམ་རྟོག་ཡིད་ལ་བྱས་པས་ལྟ་བ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་མ་རྟོགས་པས། དེ་མི་མཚོན་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། འོ་ན་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་ལྟ་བ་དེ་རྟོགས་སུ་རུང་བ་ཡིན་ན་ཤེས་བྱ་ཡིན་ལ། མ་རྟོགས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ ན་བརྒྱུད་པའི་བླ་མ་དང་དངོས་ཀྱི་བླ་མས་བརྡ་དང་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བསྟན་དུ་ཡོད་པས། འོན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་བླ་མའི་ཞལ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། བརྒྱུད་པའི་བླ་མས་བརྡས་པ་བསྟན་ལ། །དངོས་ཀྱི་བླ་མས་ནི་ཐབས་ཀྱིས་རྟོགས་པ། སྙིང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པས། བརྒྱུད་པའི་བླ་མས་སྨྲས་པ་དངོས་ཀྱི་བླ་མའི་གང་གི་སྙིང་ཞུགས་པ། དཔེ་ཅི་དང་འདྲ་ཞེ་ན། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའམ། ནོར་ལྷ་བསྒྲུབས་པའི་སྐྱེས་བུའི་ལག་པའི་མཐིལ་ནས་ཅི་བསམས་པ་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། ལྟ་བ་འགྱུར་བ་མེད་པ་རྟོགས་ན། ཟད་པ་མེད་ཅིང་འཕེལ་བ་མེད་པས། ལག་པའི་མཐིལ་དུ་གནས་པའི་གཏེར་མཐོང་འདྲ།། །།ད་ནི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྤྱོད་པ། ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་གི་དཔེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང༌། གཉུག་མའི་ངང་དུ་གཉིས་སུ་མེད་དོ། །བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་གཉུག་མ་རྣལ་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡོད་པ་དེ་མ་མཚོན་པའི་དུས་སུ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པ་རྟོགས་ན། གཉུག་མའི་རང་བཞིན་བྱས་པས་མ་མཚོན་པར། །གཉུག་མ་མ་བཅོས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག
Chinese
我执依赖于业习气。心之空性依赖于所待之法，心无生起依赖于此二者。显现、空性、无生，对于任何执着，也要放下。将寂止和摄集的诸法都作为意念，从而证悟相遇。如果证悟了，那就是了。由于意念是无上的，即使通过表征和方法来指示，那也不是真相。例如，如果叫一个不是婆罗门的人，就像无法识别其他人一样。因此，其他人不是可以被认识的对象，所以没有人能够认识到比这更进一步的东西。此外，听闻之智慧、思惟之智慧和禅修之智慧，通过了解三身来阅读，那就是执持和禅修。它从无始以来就没有改变。存在产生及其论典也与此无异。因此，将论典铭记于心也是如此。如果殊胜的上师通过表征和方法来象征不作意之见，那么，由于通过作意其他分别念而无法证悟不变之见，因此不存在不能象征的见。那么，如果作意之见是可以证悟的，那就是所知；如果不能证悟，那就是烦恼。因此，传承上师和真实上师可以通过特殊的表征和方法来指示。然而，唯一依赖于上师的容颜。传承上师通过表征来指示，真实上师则通过方法来证悟，安住在心之坛城中。传承上师所说的话融入真实上师的心中。这像什么呢？就像如意宝珠，或者修持财神的修行者，从手掌中就能实现任何愿望一样。如果证悟了不变之见，既不减少也不增加，就像看到安住在手掌中的宝藏一样。现在，将以水融入水的比喻来阐述证悟见之瑜伽士的行为。虽然显现为错觉和非错觉二者，但在本初状态中是无二的。对于每个凡夫来说，如果证悟了与生俱来的本初和真实同时存在，但在未被象征之时不作意，那么，本初的自性就不会被行为所象征。未被改造的本初自性自然清净。
English
Ego depends on karmic habits. The emptiness of mind depends on relative phenomena, and the non-arising of mind depends on these two. Appearance, emptiness, non-arising, and whatever you are attached to, let go of that too. By taking all the dharmas of pacification and gathering as thoughts, one realizes encounter. If realized, that is it. Since thought is supreme, even if indicated through signs and methods, that is not the truth. For example, if you call someone who is not a Brahmin, it is like not being able to identify anyone else. Therefore, others are not objects to be known, so no one can know anything further than that. Furthermore, the wisdom of hearing, the wisdom of contemplation, and the wisdom of meditation, by understanding the three bodies, reading is holding and meditating. It has not changed from the beginning. The arising of existence and its treatises are also no different from this. Therefore, holding the treatises in one's heart is also the same. If the supreme guru symbolizes the view of non-mentation through signs and methods, then, since the unchanging view cannot be realized by thinking about other discriminations, there is no view that cannot be symbolized. Then, if the view of mentation can be realized, it is knowable; if it cannot be realized, it is affliction. Therefore, the lineage guru and the actual guru can indicate through special signs and methods. However, one solely relies on the face of the guru. The lineage guru indicates through signs, while the actual guru realizes through methods, residing in the mandala of the heart. The words spoken by the lineage guru enter the heart of the actual guru. What is this like? It is like a wish-fulfilling jewel, or a practitioner who practices the wealth deity, from the palm of his hand, any wish is fulfilled. If the unchanging view is realized, it neither decreases nor increases, like seeing a treasure residing in the palm of one's hand. Now, the conduct of the yogi who realizes the view will be explained with the example of water merging into water. Although appearing as illusion and non-illusion, in the primordial state, they are non-dual. For each ordinary person, if one realizes the co-emergent primordial and authentic that exists simultaneously, but does not think about it when it is not symbolized, then the nature of the primordial will not be symbolized by actions. The unmodified primordial nature is naturally pure.
Tibetan
་པའི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་བརྡ་ཡིས་མ་མཚོན་པར་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་མཚོན་པ་ཙམ་འཁྲུལ་པས། འདི་གཙང་འདི་མི་གཙང་འདི་དགེ་འདི་མི་དགེ་ལ་སོགས་པ་བསླབས་ཤིང་བཅོས་པས་བུས་པ་བསླུས་པས་ན། འཁྲུལ་པས་བུས་པ་བསླུས་ཞེས་མདའ་བསྣུན་སྨྲ། །དོན་དམ་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་བསྒོམ་དུ་ཡང་མེད་ལ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡང་མེད་པས། བསམ་གཏན་མེད་ཅིང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའང་མེད། །འོ་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་གྱི་དགའ་བ་སྤང་དགོས་སམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་གྱི། དྲན་པའི་ཁྱིམ་ན་གནས་ཤིང་དྲན་མེད་ཀྱི་ཆུང་མ་ཤེས་རབ་མ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་མ་བྲལ་བར། ཁྱིམ་ན་གནས་ཤིང་ཆུང་མ་དག་དང་།ལྷན་ཅིག་ཏུ། །འོ་ན་ཕྱིའི་ཡུལ་ནི་འདོད་ཡོན་ལྔ། ནང་གི་ཡུལ་ནི་དྲན་པས་མི་འཆིང་ངམ་ཟེར་བ་ལ་རྟོགས་ན་གྲོལ་བས། གང་ཞིག་ཡུལ་གྱི་དགའ་བས་བཅིངས་པས་མི་གྲོལ་ན། དེ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱས་ ནས་འབད་པ་བྱས་པས། མདའ་བསྣུན་ངས་ནི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན། །ཞེས་སྨྲ། གལ་ཏེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་རྟོགས་ན། ཡིད་ལ་བྱས་པའི་བསམ་གཏན་བྱ་མི་དགོས་པས། གལ་ཏེ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་བསམ་གཏན་ཅི། །ཡང་ན་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་བསམ་གཏན་བླ་མ་དམ་པས་བསྟན་པས་མ་རྟོགས་ན། ཡིད་ལ་བྱས་པ་ཡལ་བས། གལ་ཏེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་མུན་པ་འཇལ། །དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ས་དང༌། གནས་ས་དང༌། འགག་ས་ནི་དོན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ན། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བའི་རང་བཞིན་དྲན་པ་དང་བཅས་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། དྲན་པ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཞེན་མ་ཡིན་གྱི། དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་བསམ་གཏན་སེམས་མ་ལུས་པ་ཡོད་པ་ངོ་མ་ཤེས་པས། མདའ་བསྣུན་འོ་དོད་རྟག་ཏུ་འབད་པར་བྱེད། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་རིག་ལ་དེས་སྐྱེ་རྒན་འཆིར་འགྱུར་བས་གང་ཞིག་བླངས་ནས་སྐྱེ་ཤིའི་གནས་གྱུར་པ། མ་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཡལ་བའི་དུས་སུ་མ་རིག་པ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་བློས་མ་རེག་པས་དོན་དམ་པ་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་བླངས་ནས་བདེ་ཆེན་མཆོག་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས། དེ་ཡང་འདམ་གྱིས་མ་གོས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་བརྡའི་སྐད་དུ་སྐད་སྤྲུལ་སྐུའི་སང་བ་ལོངས་སྐུ། མཐོན་པོའི་ཆོས་སྐུ། མ་རྟོགས་པས། སྐད་གསང་མཐོན་པོས་མདའ་བསྣུན་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང༌། །ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རང་ལ་ཡོད་པ་ངོ་མ་ཤེས་པས། བྱོལ་སོང་འཇིག་རྟེན་མི་གོ་ཇི་ལྟར་བྱ། གོ་ཞིང་རྟོགས་ན་བསམ་དུ་ཡོད་དམ་ཞེ་
Chinese
之界，若不以符号表示，仅以声音和词语表示则为错谬。因此，若教导和改造“此为清净，此为不清净，此为善，此为不善”等，则如以糠秕欺骗幼童。故箭击云：错谬即是以糠秕欺骗幼童。胜义俱生本无须修习，亦无胜彼之法，故无禅定亦无出家。若问是否应舍弃境与境之乐，答曰：非也。安住于正念之家，不离失念之妻——智慧母之三种形态，则可安住于家，与妻等同在。 若问外境乃五妙欲，内境岂非为正念所缚？答曰：若能了悟，即可解脱。若有人为境之乐所缚而不得解脱，则应于彼作意并精进。箭击云：我知是也。若能了悟无间之四禅定，则无需修习作意之禅定。若已现前，何须禅定？又若未了悟上师所传之无间禅定，则作意亦将消失。若已隐没，则如测量黑暗。如是，若能了悟一切法之生处、住处、灭处，即是了悟实义之俱生自性。然俱生之自性，是有忆念之俱生自性耶？抑或无忆念之俱生自性耶？非也。非有非无。以未识无间禅定之心之全貌，故箭击恒常精进哀号。一切有情因无明而有生老死，故若取彼而转为生死之境，则当无明消融于法性界时，无明即是法身，以心不可触及故为胜义谛。故取彼而修大乐之胜。如是，不为泥垢所染之大乐，即是符号之语，化身之语，报身，高位之法身。以未了悟故，箭击虽以高声言说，然三界有情以未识自心本具之故，于畜生世间亦不能领悟，当如何行？若能领悟，则可思议耶？
English
The realm of, if not represented by symbols, but only by sounds and words, is a mistake. Therefore, if teaching and transforming "this is pure, this is impure, this is good, this is not good," etc., is like deceiving a child with chaff. Therefore, Arrow Strike says: Mistake is deceiving a child with chaff. The truly existent co-emergent is not to be meditated upon, nor is there anything superior to it, so there is no meditation and no renunciation. If asked whether one should abandon the joy of objects and objects, the answer is: No. Abiding in the house of mindfulness, without separating from the three forms of the wife of non-mindfulness—the mother of wisdom, one can abide in the house, together with the wives. If asked whether the external objects are the five desires, and the internal objects are not bound by mindfulness, the answer is: If one can understand, one can be liberated. If someone is bound by the joy of objects and cannot be liberated, then one should focus on that and strive. Arrow Strike says: I know that. If one can understand the four continuous meditations, then there is no need to practice the meditation of attention. If it is already manifest, what need is there for meditation? Furthermore, if one has not understood the continuous meditation taught by the venerable lama, then attention will also disappear. If it is hidden, it is like measuring darkness. Thus, if one can understand the place of birth, the place of dwelling, and the place of cessation of all phenomena, then one has understood the co-emergent nature of true meaning. But is the nature of co-emergence a co-emergent nature with memory? Or is it a co-emergent nature without memory? No. It is neither existent nor non-existent. Because one does not know the whole appearance of the mind of continuous meditation, Arrow Strike constantly strives and cries out. All sentient beings have birth, old age, and death because of ignorance, so if one takes that and transforms it into the realm of birth and death, then when ignorance dissolves into the realm of dharmata, ignorance itself is the dharmakaya, because it cannot be touched by the mind, it is the ultimate truth. Therefore, take that and practice the supreme great bliss. Thus, the great bliss that is not stained by mud is the speech of symbols, the speech of the nirmanakaya, the sambhogakaya, and the dharmakaya of high position. Because of not understanding, although Arrow Strike speaks in a loud voice, the sentient beings of the three realms do not know that they have it in themselves, so how can they understand in the animal world? If one can understand, is it conceivable?