Tibetan
་བ་ཡིན་པས། གང་ཞིག་གང་ལ་གནས་པ་ནི། །ཡང་ན་རང་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་གནས་པ་ནི། གཟུགས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ངོ༌། །བླ་མ་དམ་པས་བསྟན་གྱི་བར་དུ་དཔེར་ན་ལུས་དང་གྲིབ་མ་དང་འདྲ་སྟེ། མུན་ནག་གི་དང་ན་མི་མཐོང༌། དེ་ཡང་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་མར་མེས་བསྟན་ནས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བསམ་དུ་མེད་པ་དེ་ཡང་མ་མཐོང་བས། དེ་ནི་དེ་རུ་མ་མཐོང་སྟེ། དེ་མཐོང་བ་ནི་དོན་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ལ། དེ་མ་མཐོང་ན་ལུང་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དང་ཐ་སྙད་ལ། མཁས་པ་ཐམས་ཅད་བསྟན་བཅོས་འཆད་པ་ཡིས། །ལུས་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཉིད་མ་མཐོང་ལ། །སེམས་ཉིད་ལ་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པ་ནི། དཔེར་ན་དབུལ་མོའི་ལྟོ་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་མ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྱེད་པོའམ། གྱད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་སྟོང་བ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་དུ་རང་ལ་ཡོད་པའི་སེམས་ཉིད་བསམ་དུ་མེད་པ་ནི་མ་རྟོགས། བསམ་བསྒོམས་བྱས་ནས་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ལ་འབད་པ་བྱས་པས་ལུས་ལ་སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་མ་རྟོགས་སོ། །རྟོགས་ན་ནི་མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་ནི་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཁྱད་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་བློ་སེམས་བདེ་བ་ནི། །དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་རྒན་པོ་གླང་པོ་ཆེ་དང༌། གླང་པོ་ཆེ་ཐུབ་པའི་སྐྱེས་བུ་དང༌། ལྕགས་ཀྱུ་བ་ལོམ་པའི་སྒྲུང་བརྒྱུད་བཞིན་དུ། དྲན་པའི་རྣམ་རྟོག་གླང་ཆེན་དང་འདྲ་ལ། །དྲན་མེད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྐྱེས་བུ་དང་འདྲ་ལ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་འདྲ་ལ། དེ་དག་ལོམ་པའི་ནོར་དང་འདྲ་བ་བློ་ལས་འདས་པ་ཟད་པ་མེད་ཅིང་འཕེལ་བ་མེད་པ་རྟོགས་ན། གླང་ཆེན་ལོས་ནས་སེམས་ཚགས་ཆུད་པས་ན། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི། དཔེར་ན་རང་ཐག་ཆུ་ཆད་པ་བཞིན་དུ། རྣམ་རྟོག་དྲན་པ་དེ་ཉིད་དབྱིངས་སུ་ངག་ཏུ་བཅུག་ལ། དེ་ལ་ཡང་རེ་དོགས་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་གང་ནས་ཀྱང་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་མེད་པས། དེ་ནི་འགྲོ་འོང་བཅད་ནས་དལ་བ་སྟེ། །འདི་ལྟར་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་བསམ་གཏན་རང་ལ་གནས་པ་རྟོགས་ན་གཞན་དུ་བཙལ་མི་དགོས་པས། འདི་ལྟར་རྟོགས་ནས་གང་དུའང་དྲིས་ས་མེད། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ལུང་དང་བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་པ་ལ་མཁས་ཀྱང༌། དྲན་པའི་ང་རྒྱལ་ལས་བོགས་མ་ཐོན་པས། ཚིག་ལ་ནན་ཏན་བྱས་ཀྱང་དོན་ལ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བས། མཁས་པ་ངོ་ཚ་མེད་པས་དེ་མ་རྟོགས། །རྟོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལས་འདས་པ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལུས་པས་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསོན་པོ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་མ་གྱུར་པ། །ཐོག་མ་མེད་པ་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་བླ་དགས་དང་བྲལ་བས། དེ་ནི་རྒས་ཤིང་འཆི་བར་འགྱུར་རམ་ཅི། དེ་ཡང་བླ་མ་དམ་པས་བསྟན་པས། མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་དབྱེར་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གནོད་པས་ན། བླ་མས་བསྟན་པས་དྲི་མེད་བློ་གྲོས་ནི། །དེ་ཉིད་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང༌། དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པ་ལ་སྤྱོད་ཀྱང༌། ཟད་པ་མེད་ཅིང་འཕེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གླང་པོ་ཆེ་ལོམ་པའི་ནོར་དང་འདྲ་བས། དེ་ཉིད་གཏེར་ཡིན་གཞན་པོ་གང་ཡིན་ལོ།། །།ད་ནི་རྫིངས་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་གི་དཔེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །ཕྱིའི་ཡུལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པས་སེམས་ཀྱིས་བསྟེན་པར་མི་བྱ། ནང་གི་ཡུལ་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པ་ན། དྲན་པ་ལ་ཡང་བསྟེན་པར་མི་བྱའོ། །དྲན་པ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་ལ། ནང་གི་ཡུལ་ལ་ཡང་ཡུལ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་སྟེ་བསྟན་བྱ་མིན། ། མཚན་མ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི། དྲན་པ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཡད་ལ་བྱས་པའི་ཚུལ་གྱིས། སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་སྤྱད་པར་བྱ། །ཤེས་བྱ་མ་གྲུབ་པས་ཤེས་པ་ལ་གནས་མེད་དོ། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་མ་གྲུབ་པས་སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་མ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལས་དྲན་པ་བྱུང་ཡང་དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པས། དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་ཚོང་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྫིང་ལ་བྱ་རོག་གཞག་པ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་ན། དྲན་པའི་བྱ་རོག་གིས་བྱ་ར་བ་བྱས་ལ། ཇི་ལྟར་རྫིངས་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་ནི། །ཇི་ལྟར་བྱ་རོག་གིས་ཡུལ་མ་མཐོང་བས་རྫིང་ལ་བབ་པ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟར་དྲན་པའི་བྱ་རོག་ཀྱང་དྲན་མེད་སྐྱེ་མེད་བློ་ལས་འདས་པ་ལ། བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་ཞིང་སླར་ཡང་དེ་རུ་འབབ།། །། ད་ནི་ཐག་པ་ལ་སྤྲུལ་དུ་མཐོང་བའི་དཔེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བཅོས་མའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་ནས་སྤངས་ཏེ། ནང་གི་དྲན་རིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཞེན་པ་ནི། རིག་པ་གཉིས་བསྒྲིལ་བ་ཐག་པ་ནག་པོ་དང་འདྲ་ལ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའོ། །ཡུལ་མི་སྡུག་པར་བསྒོམ་པ་ནི། སྤྲུལ་ནག་པོ་དང་འདྲ་ལ། འ
Chinese
是故，何者住于何处耶？抑或自心住于平等性中耶？实未见诸色之真实也。于上师圣者所示之间，譬如身与影，于黑暗中不见。彼亦如日月与灯火所示而得见，如是法界不可思议者亦未见。是故彼于彼处未见也。见彼者，乃精通义理之人也。若不见彼，则于经论之词句与名相上，一切智者皆以诠释经论，未见住于身中之心性。未证住于心性中之佛之身语意功德无量者，譬如贫女腹中之转轮圣王之母之宝珠或巨人之宝珠空无一物般，未证自性中本有之不可思议心性。思维修习后，于身色与手印等勤奋，未证身中具佛也。若证悟，则于等持后得如是者，尘许差别亦无也。如是证悟，则心意安乐者，譬如婆罗门老者与大象，及能胜大象之士夫，与铁钩者之故事般。念之分别念如大象，无念之不分别念如士夫，无生之界如铁钩，彼等如夺取之财般，证悟超越心智、无尽无增者，以大象调伏而心满意足故，如是证悟之瑜伽士者， 譬如自绳断水般，分别念之念诵彼者融入界中，于彼亦无希冀与疑虑。名为佛者，仅是名号，从何处亦无去来，是故彼乃断绝去来而寂静者。如是若证悟常不断绝之禅定住于自心，则无需于他处寻觅，如是证悟后，于何处亦无疑问。虽精通外道之经论等，然未从念之我慢中获得利益，故虽于词句上努力，然于意义上未得证悟，是故智者无惭愧故，未证悟彼。非证悟之境也。
English
Therefore, where does one reside? Or does one's own mind reside in equanimity? Indeed, the true form of things is not seen. In the interval taught by the holy guru, it is like the body and its shadow; it is not seen in the darkness. Just as it becomes visible when shown by the sun, moon, and lamp, so too, the inconceivable realm of Dharma is not seen. Therefore, it is not seen there. Seeing it is being skilled in meaning. If one does not see it, then in the words and terms of scriptures and treatises, all the wise ones explain the treatises, but they do not see the mind itself that dwells in the body. Not realizing the immeasurable qualities of the Buddha's body, speech, and mind that dwell in the mind itself is like the jewel of a universal monarch's mother or the empty jewel of a giant in the womb of a poor woman. The inconceivable mind itself that is inherently present within oneself is not realized. By thinking and meditating and striving for bodily color and hand gestures, one does not realize that the Buddha is present in the body. If one realizes it, then there is not even a particle of difference between meditative equipoise and subsequent attainment. If one realizes it in this way, then the mind is at ease. It is like the story of the old Brahmin and the elephant, and the man who can subdue the elephant, and the hook-wielder. The conceptual thoughts of memory are like an elephant. The non-conceptual non-thought is like a man. The unborn realm is like a hook. Realizing that these are like stolen wealth, beyond the mind, without end or increase, because the elephant is tamed and the mind is satisfied, the yogi who realizes in this way, Is like cutting water with one's own rope. The memory of conceptual thought is absorbed into the realm. There is no hope or doubt in that. What is called Buddha is just a name. There is no going or coming from anywhere. Therefore, it is peaceful, having cut off going and coming. If one realizes that the continuous meditation that never ceases dwells within oneself, then there is no need to seek it elsewhere. Having realized it in this way, there is no place to ask about anything. Although one is skilled in external scriptures and treatises, one does not gain benefit from the pride of memory. Therefore, although one strives for words, one does not realize the meaning. Therefore, the wise do not realize it because they are shameless. It is not an object of realization.
Chinese
其本性已超越生老病死，不依赖任何因缘，故无所依。任何未被转变的鲜活之物，既无始，又脱离了有无等概念的束缚，它又怎会衰老和死亡呢？正如至尊上师所教导的那样，证悟等持与后得无别，不受业、烦恼和所知障的损害。上师所教导的无垢智慧，对三界众生以及三世诸佛的真如本性皆平等运用，既不减少也不增加。犹如大象鼻端的宝物，它才是真正的宝藏，其他又算得了什么呢？现在将以乌鸦从池塘飞起的例子来阐述。这里有两种境界：外境，即色等，因其并非实有，故不应为心所依赖；内境，依赖于因缘，故亦不应依赖于忆念。忆念应被理解为带有相状的空性，而对于内境，境本身即是清净，不可被指示。无相之空性，应以无忆念的唯一方式来实践。应以唯一的空性来行事。所知不存在，故知亦无所住。知与所知皆不存在，故“心”之名亦不成立。即使从中生起忆念，彼时亦不应执着于相状。譬如，想要渡过大海的商人们，会将乌鸦放在池塘边；同样，瑜伽士们若想渡过轮回的彼岸，应以忆念之乌鸦作为守望者。正如乌鸦从池塘飞起，正如乌鸦因未见任何陆地而返回池塘，同样，忆念之乌鸦亦在无忆、无生、超离心智的境界中，盘旋往复，最终回归于此。现在将以绳索被误认为蛇的例子来阐述。虚假的瑜伽士们，通过观修外境的不净，从而舍弃外境，执着于体验内心的觉性，这就像两股绳索绞在一起，如同黑色的绳索，但并非真实存在。观修不净之境，如同黑色的蛇。
English
Its very nature transcends birth, aging, sickness, and death, not relying on any causes and conditions, hence being without dependence. Any living thing that has not been transformed, being without beginning and free from the bondage of concepts such as existence and non-existence, how could it age and die? As taught by the venerable Guru, realizing the inseparability of equipoise and post-equipoise is unharmed by karma, afflictions, and the obscurations of knowledge. The stainless wisdom taught by the Guru equally applies to the suchness of all sentient beings in the three realms and all Sugatas of the three times, without diminishing or increasing. Like the treasure at the tip of an elephant's trunk, it is the true treasure; what else could it be? Now, I shall illustrate with the example of a crow flying from a pond. There are two kinds of realms: external realms, such as forms, which are not established as real, should not be relied upon by the mind; internal realms, which depend on conditions, should not be relied upon by memory. Memory should be understood as emptiness with characteristics, and for the internal realm, the realm itself is pure and cannot be indicated. Non-conceptual emptiness should be practiced in the manner of focusing solely on the absence of memory. One should act with emptiness alone. Since the knowable is not established, there is no dwelling for knowledge. Since knowledge and the knowable are not established, the name "mind" is also not established. Even if memory arises from it, one should not cling to characteristics at that time. For example, just as merchants who wish to cross the ocean place a crow by the pond, so too, if yogis wish to cross to the other shore of samsara, they should use the crow of memory as a watchman. Just as a crow flies from a pond, just as a crow returns to the pond because it does not see any land, so too, the crow of memory circles and circles in the realm of no-memory, no-birth, beyond mind, and eventually returns to it. Now, I shall illustrate with the example of a rope being mistaken for a snake. False yogis, by meditating on the impurity of external objects, abandon them and cling to experiencing inner awareness, which is like two strands of rope twisted together, like a black rope, but not truly existent. Meditating on impure objects is like a black snake.