Tibetan
དམས་ངག་གིས་རྟོག་པར་བྱས་ལ། སེམས་ཉིད་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་ལས་བརྒལ་བར་འགྱུར་གྱིས། དེ་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་བརྒལ་བས་གཉུག་མའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་བརྒལ་མི་ནུས། འོ་ན་གཉུག་མའི་རང་བཞིན་དེ་སངས་རྒྱས་དངོས་ཡིན་ཡང་འགྲོ་དོན་མཛད་པས། མཆོད་པ་མི་དགོས་སམ་ཟེར་ན་མ་ཡིན་གྱིས། མཆོད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ཉིད་ན་བུན་ནམ་མེ་ལོང་གི་ཁ་རླངས་བཞིན་དུ་ཡལ་ནས། དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་གཞན་འབྱུང་བ་མེད་པས་སྣ་ཚོགས་དྲན་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དཔའ་རླབས་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཤར་ཞིང༌། དེ་ཉིད་དུ་ནུབ་པར་ཤེས་ན་སྣང་བ་མི་འགོག་ལ་མི་སྣང་མི་བསྒྲུབ་པས། མིག་ནི་མི་འཛུམས་སེམས་འགོག་དང༌། །རླུང་ཁྱབ་བྱེད་དང༌། རྟོགས་ བྱེད་དེ་གཉིས་ཀ་དྲན་པ་ཙམ་ལ་བསྡུས་ལ། དེ་ཡང་རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལུས་པ་ཡིན་པས་རིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འགག་ལ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་བརྒྱུད་པའི་བླ་མས་བསྟན་པས། རླུང་འགག་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་བླ་མས་རྟོགས། རྣམ་རྟོག་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུ་བའི་དུས་སུ། དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་ན་དེ་ལས་མི་གཡོ་བས། གང་ཚེ་རླུང་རྒྱུ་དེ་ནི་མི་གཡོ་སྟེ། དེ་ལྟར་དོན་རྟོགས་པའི་གཏིང་ལ་འཆི་བ་བསླུ་བར་མི་བྱའོ། །སྐྱེ་བ་བསླུ་ན་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཐར་པ་ཡིན་ཏེ་འཆི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་ཡལ་བ་ཡིན་པས་འཆི་ཀ་མའི་གདམས་ངག་འདིར་མ་གསུངས་སོ། །གཞན་ན་ར་བར་མདོའི་དུས་སུ་བཞེད་དེ། འབྱུང་བ་རིམ་གྱིས་ཐིམ་པར་གོམས་པའི་ཡི་དམ་ལྷ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་པའི་མན་ངག་གིས་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་ལས་ཐར་པར་བཞེད་དེ། དོན་དམ་པར་ན་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་མ་གྲུབ་པས། ཐར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལ་ན་རེ་རླུང་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དྲན་པས་བསྡུས་ལ་དེ་ཡང་འོག་སྒོ་ངན་སོང་དུ་ལྷུང་གིས་དོགས་པས་རིམ་གྱིས་ཏེ་སྒོ་ཁ་ཕྱེ་ལ། རླུང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚངས་པའི་གནས་ན་ཧཾ་གི་དབྱིངས་སུ་རླུང་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡལ་བའི་མན་ངག་གིས་སྒྲོལ་བར་འདོད་དེ་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལ་ན་རེ་བདག་གི་ལུས་གཞན་ཡི་དམ་ལྷ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་པ་ཅིག་མངའ་བ་བསྒོམས་ལ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་སེམས་མེད་པས་ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ཙམ་ཞིག་ཤེས་ལ། བདག་རང་གི་སྐྱེ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིད་གཟུགས་བརྙན་དུ་སེམས་ལ་ཤར་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པས། དེ་ཉིད་ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། འགྲོ་བ་རིས་དྲུག་གི་གྲོང་ཁྱེར་མཐོང་བ་ལ་གོམས་ན། བར་མདོ་ན་ལྷའི་སྐུ་བསྒོམ་པར་འདོ
Chinese
以低劣之语进行思辨，若能证悟自心本性，则能超越轮回。对于未能证悟之人，以超越之心，若未证悟本初之自性，则无法超越。那么，本初之自性虽是真实之佛，然亦行利生之事，是否无需供养耶？非也。应知二十五种供养，彼等如雾气或镜面之水汽般消散。唯有彼等，无有他者生起，虽忆念种种，然乃法性之威德，自彼等之中显现，复于彼等之中隐没。若能知晓，则不遮止显现，亦不修持不显现。眼不闭合，心不遮止，风之遍行与觉知二者，皆摄于忆念之中。然彼等亦依赖于他缘，故觉性自性止息。由通达法性之界之上师所开示，风之止息，乃由具德上师所证悟。当念头以忆念之方式流转之时，彼时，若能证悟无有分别念，即是无生无死之义，则不为所动。何时风息流转，彼时即不动摇。如是于证悟之深处，不应欺骗死亡。若能欺骗生，即是从轮回与涅槃中解脱，所谓死亡，乃是忆念之消逝，故此处未宣说临终之诀窍。另有主张，于中阴之时，习惯于诸蕴次第融入，以将意识交付于本尊之口诀，而从所知与能知中解脱。然究竟而言，所知与能知未成立，故非解脱。另有人说，以忆念摄持气与菩提心，又因担忧下门堕入恶趣，故次第开启下门，气与意识于梵天之境，以含（haṃ，梵文种子字，హం，haṃ， ㄏㄤ）之界中气与菩提心消逝之口诀而得解脱，此非善妙。另有人说，观想自身为本尊，具足相好，了知彼二皆无心，仅知是意之形象，了知自身之生老病死，如意之影像般显现于心中，如是知晓彼乃是本尊之影像，习惯于见六道众生之城，则于中阴时欲修本尊之身。
English
Having contemplated with inferior words, if one realizes the nature of mind, one will transcend samsara. For those who have not realized it, by transcending, if one does not realize the primordial nature, one cannot transcend. Then, although the primordial nature is the actual Buddha, it still performs the benefit of beings, so is offering not necessary? No. One should know the twenty-five offerings, and they will vanish like mist or the breath on a mirror. Only those, without others arising, although various things are remembered, are the prowess of the dharma nature, arising from those themselves, and knowing that they subside into those themselves, one does not obstruct appearances and does not cultivate non-appearances. The eyes do not close, the mind does not obstruct, and both the pervasive wind and the knowing are gathered into mere remembrance. However, since they also depend on other conditions, awareness naturally ceases. As taught by the lama who has transmitted the sphere of dharma nature, the cessation of wind is realized by the glorious lama. When conceptual thoughts flow in the manner of remembrance, at that time, if one realizes that the absence of conceptual thought is the meaning of no birth and no death, then one will not be moved by it. When the wind flows, it does not waver. Thus, in the depths of realization, one should not deceive death. If one can deceive birth, it is liberation from samsara and nirvana, and what is called death is the disappearance of remembrance, so the instructions for the moment of death are not taught here. Others assert that during the bardo, one becomes accustomed to the gradual dissolution of the elements, and with the instruction of entrusting consciousness to the yidam deity, one is liberated from the knower and the known. However, ultimately, since the knower and the known are not established, it is not liberation. Some say that one gathers wind and bodhicitta with remembrance, and also because of the fear of falling into the lower realms through the lower gate, one gradually opens the lower gate, and in the realm of Brahma, the wind and consciousness are liberated by the instruction of the wind and bodhicitta vanishing into the sphere of haṃ (haṃ，梵文种子字，హం，haṃ， ㄏㄤ). This is not good. Some say that one contemplates one's own body as another yidam deity, possessing marks and signs, and knowing that both of them are without mind, one only knows it as a mental image, and one knows that one's own birth, aging, and death appear in the mind like a mental image. Thus, one knows that it is an image of the deity, and if one becomes accustomed to seeing the cities of the six realms of beings, then in the bardo, one wants to meditate on the body of the deity.
Tibetan
ད་པ་དེ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། སེམས་ལས་འབྱུང་བའི་འབྱུང་བ་བཞི་ལུས་ལ་གནས་པ་དང༌། སེམས་ལ་གནས་པའི་འབྱུང་བ་བཞི་ནི་སེམས་དྲན་པ་སྲ་བ་ཉིད་ས། སེམས་ཉིད་དེ་དྲན་མེད་དབྱིངས་སུ་གནས་པ་རྒྱ་མཚོ་ ལྟར་ཤེས་པ་ཆུ། །སེམས་དེ་ཉིད་བསྐལ་བའི་མེ་ལྟར་སྲེག་པ་ཚ་བ་མེ། སེམས་དེ་ཉིད་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་ནས་གཟུང་དུ་མེད་པར་དག་པ་རླུང་དེ་དག་དབྱིངས་སུ་དག་པར་བྱས་ནས། སྙན་ནས་སྙན་དུ་ཞལ་ནས་ཞལ་དུ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་གིས་ཤེས་པར་བྱས་ལ། རིག་པས་ཉམས་སུ་བླང་བར་མི་བྱའོ། །ཉམས་སུ་བླངས་ན་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལས་མ་རྟོགས་པ་འཁོར་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཐར་བ་མེད་དོ། །དོན་དམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའམ། བློའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྟོགས་ན། བདེ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ཉིད་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུམ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་མ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དེ་རག་མི་ལུས་པ་དང༌། འཆི་ཀ་མའི་གདམས་ངག་ལོགས་ནས་མི་ཚོལ་བས། འཆི་བའི་ཚེ་ན་རྣལ་འབྱོར་མས་ཅི་བྱ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡུལ་ལ་ཡེངས་པའི་དུས་སུ་འདྲེ་བ་མེད་པ་དང༌། འདའ་ཀའི་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གྲོང་ལ་ལྷུང་བའི་དུས་སུ་འདྲེ་བ་མེད་རྟོགས་པ་ནི། ཇི་སྲིད་དབང་པོའི་ཡུལ་གྱི་གྲོང་ལ་ལྷུང་བ་ན། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་མ་གཡོས་པས། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྒྱས་པས། ཇི་སྲིད་རང་ཉིད་ལས་མེད་རབ་ཏུ་རྒྱས། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་ན། ཕྱི་མའི་ཚེ་གར་འགྲོ་མི་ཤེས། ད་ལྟར་ཅི་བྱེད་མི་ཤེས་པས་ཁྱེད་ཅག་ད་ལྟར་ཅི་བྱེད་གར་འགྲོ་སོམས་དང་ཀྱེ། སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་བསྟན་དུ་མ་བཏུབ་པ་ནི་དྲན་མེད་སྐྱེ་མེད་བློ་ལས་འདས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་དྲན་མེད་མ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་མེད་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཟེར། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་བློ་ལས་འདས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་ཤིན་དུ་དཀའ་བའི་དགོངས་པས་འཇུག །རང་ལ་གནས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི་མ་མཐོང༌། རྣམ་རྟོག་འབའ་ཞིག་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲུང་དང་ལད་མོ་བྱས་པས་ཐར་བ་ ཐོབ་ཏུ་རེ་བ་ནི་དཔེར་ན་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ནི་མ་མཐོང་ལྟད་མོ་བྱས་པས་ཐོག་ཏུ་མ་ཕེབ་བཞིན་དུ། སངས་རྒྱས་ནི་རང་ལ་གནས་པ་མ་མཐོང
Chinese
這個說法也不合理。那麼是什麼呢？從心產生的四大元素存在於身體中，而存在於心中的四大元素是：心之念堅固即是地，心性本身處於無念之境，如海般了知即是水，心性本身如劫末之火般燃燒即是熱力火，心性本身超越了意識的範疇，無可執取而清淨即是風，這些在法界中清淨之後，通過口耳相傳的口訣來了解，而不能用理智去修持。如果用理智去修持，就會因為所知障而無法證悟，也無法從輪迴的煩惱中解脫。如果證悟了勝義般若波羅蜜多，或者超越意識的般若波羅蜜多，就會明白安樂的波羅蜜多本身就是三世諸佛之母。因此，不要貪求從外在明妃而來的安樂，也不要另外尋找臨終的訣竅，臨終之時瑜伽母該怎麼做呢？為了闡明這個道理，在心神散亂之時不被迷惑，以及在臨終時，意識的感官墮入六道輪迴之城時，不被迷惑的證悟是：只要感官墮入感官的對境之城，無生之性本身就不會被業力的成熟所動搖，三時平等性得以擴展，只要自己沒有消失，就會極度擴展。如果證悟了無生之義，就不知道來世會去哪裡，也不知道現在該做什麼，所以你們現在想想該做什麼，該去哪裡吧！證悟了無生無死之義的人們，無法向他人展示，因為體驗到的無念無生超越了意識，如果體驗到了，就不是無念，如果沒有念頭，就不是體驗。同樣，無生和超越意識是佛陀的密意，因為無法言說。這是通過極其困難的密意才能進入的。自己內在的佛陀密意沒有見到，只憑藉分別念，就講述和模仿佛陀的十二事業，希望獲得解脫，就像孩子們沒有見到殊勝的宮殿，只是模仿，卻無法到達頂端一樣。沒有見到內在的佛陀。
English
This statement is also not valid. So what is it? The four elements arising from the mind reside in the body, and the four elements residing in the mind are: the mind's memory being firm is earth, the mind itself abiding in the realm of non-thought, knowing like the ocean is water, the mind itself burning like the fire at the end of an eon is heat fire, the mind itself transcending the realm of consciousness, being unobtainable and pure is wind, after these are purified in the realm of reality, they are understood through the oral instructions passed down from ear to ear, and should not be practiced with intellect. If practiced with intellect, one will not be enlightened due to the obscuration of knowledge, and there will be no liberation from the afflictions of samsara. If one realizes the ultimate Prajnaparamita, or the Prajnaparamita that transcends consciousness, one will understand that the Paramita of bliss itself is the mother of the Buddhas of the three times. Therefore, do not crave the bliss that comes from external consorts, and do not seek separate instructions for the time of death. What should a yogini do at the time of death? To clarify this meaning, the realization of not being confused when the mind is distracted, and not being confused when the senses of consciousness fall into the city of the six realms at the time of death is: as long as the senses fall into the city of sensory objects, the unborn nature itself will not be shaken by the ripening of karma, the equality of the three times will expand, and as long as oneself does not disappear, it will expand greatly. If one realizes the meaning of unborn, one does not know where one will go in the next life, and one does not know what to do now, so you should now think about what to do and where to go! Those who have realized the meaning of no birth and no death cannot show it to others, because the experienced non-thought and unborn transcends consciousness. If it is experienced, it is not non-thought, and if there is no thought, it is not experience. Similarly, unborn and transcendence of consciousness are the Buddha's intention, because they cannot be spoken. This is entered through an extremely difficult intention. One has not seen the Buddha's intention residing within oneself, and only relying on conceptual thoughts, one tells and imitates the twelve deeds of the Buddha, hoping to obtain liberation, just like children who have not seen the supreme palace, but only imitate it, and cannot reach the top. One has not seen the Buddha residing within oneself.