Tibetan
ལ་བ་སྤྲུལ་སྐུ་བླ་ན་མེད་པའི་ལུས་དང། དེ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ལུས་དང༌། དེ་ཉིད་གང་གིས་ཀྱང་བློས་གཞག་ཏུ་མི་བཏུབ་པ། ཆོས་སྐུ་བླ་མེད་ལུས་ཐོབ་པས། །དེ་ཚེ་བླ་མེད་ལུས་ནི་ཐོབ་སྤར་འགྱུར།། །།ད་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འདམ་གྱིས་མ་གོས་བ་ཨུཏྤལའི་འདབ་མའི་དཔེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། བླ་མ་དམ་པས་བརྡས་བསྟན་པའི་དུས་དང༌། བརྡས་མ་མཚོ་པའི་དུས་སུ་ཤེས་པར་ཤེས་བྱ་ལས་འདས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཟུག་རྡུ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་ པས། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་མ་འཁྲུལ་པར། དེ་ཡང་གཞན་ལ་རག་མ་ལུས་པར། རང་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་བསམ་གཏན་དེ། ཐབས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དེ་ཉིད་དྲན་པས་མ་གོས་པའི་སྐུ་གསུམ་རང་ལ་ཡོད་པ་དེ། རང་གིས་རང་ལ་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ནི། ཕྱིའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་རྫས་སུ་ཤེས་པ་མ་གྲུབ་པས་ན། རྡུལ་དང་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པས་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྡུས་པས་སམ། ཡི་གེའི་ཐིག་ལེ་ནཱ་ད་ལ་སེམས་བསྡུ་བ་ནི་རྡུལ་ཕྲན་ནམ་སྟོན་ཀའི་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་དག་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་སེམས་ཙམ་མམ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཇི་བཞིན་པའི་དགོངས་པ་མ་རྟོགས་པས། རྡུལ་མན་རྡུལ་བྲལ་མ་ཡིན་སེམས་ཀྱང་མིན།། ཡང་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དགོངས་པ་ནི། སྣང་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་འདས་པ་ནི་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་མེད། མ་འོངས་པ་ནི་མ་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་མེད། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་ནི་རྐྱེན་ལ་རག་ལུས་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་མེད་པས། དངོས་པོ་དེ་དག་གདོད་ནས་རྟག་ཏུ་ཞེན་པ་མེད། དེ་ཡང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་གྱིས་ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཡིད་ལ་མ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་ཙམ་དུ་བཏགས་མོད་ཀྱི། བྱས་པ་ནི་མི་རྟག་ལ། མ་བྱས་པ་ནེ་མིང་མེད་ལ། དཔེར་ན་མདང་གི་རྨི་ལམ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་ལ། དོ་ནུབ་ཀྱི་རྨི་ལམ་ནི་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། དྲན་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པ་མེད། མ་དྲན་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་ཡིད་ལམ་བྱས་ཞེས་བསམ་པ་དང་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་དེ་ནི་མདའ་བསྣུན་གྱིས་སྨྲས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད། འོ་ན་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པའི་བསམ་གཏན་ནི་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ཅིག་ཡིན་ནམ་ཟེར་ན། མ་རྟོགས་ ན་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་ལ། ཤེས་བྱས་བྱས་ཀྱང་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་རོ། །རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དཔེ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་ལ། གནམ་སྟོང་གི་ཉིན་པར་ནི་ཟླ་བ་དེ་ཉི་མའི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པས་བསིལ་བར་མི་འགྱུར། ཉི་མ་དེ་ཉིད་ཉའི་ཉིན་པར་ཟླ་བ་དང་རྒྱང་རིང་པས་ལྷག་པར་དྲོ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་བའི་དགོངས་པ་དེ་ཡང་གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བྱ་དྲན་པ་མེད་པའི་དྲི་མ་གཉིས་མེད་པས། ཀྱེ་ཧོ་བུ་མ་ལུས་དྲི་མེད་དོན་དམ་ཤེས་པར་བྱོས། དེ་ལྟར་ན་མི་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་གྲངས་ལ་ཡིད་ཆེས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་མ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པས་འབད་པ་བྱས་ན། རང་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་བསམ་གཏན་རྟོགས་པའི་ངང་ལས་འབད་པ་དང༌། རྩོལ་སྒྲུབ་ལས་འདས་པ་དེ་ངོམ་ཤེས་པས། ཁྱིམ་ན་ཡོད་པ་ཕྱི་རོལ་སོང་ནས་ཚོལ། །ཆོས་ཉིད་རང་ལ་ཡོད་པ་ངོ་མ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དྲན་པ་ལ་དྲིས་བས་སམ། ནང་གི་ཁྱིམ་ནི་དྲན་པ་དྲན་མེད་ཀྱི་བདག་པོ་སྐྱེ་མེད་ཡིན་པར་ངོ་མ་ཤེས་པས། གློ་བུར་དུ་འོངས་པའི་ཁྱིམ་ཚེས་དང་འདྲ་བའི་དྲན་པའི་རྣམ་རྟོག་ལ་དྲིས་པས། ཁྱིམ་བདག་མཐོང་ནས་ཁྱིམ་ཚེས་དག་ལ་འདྲི། །དེ་ལྟ་བུའི་བློས་རེག་པར་བྱ་བའམ། ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བླ་མ་དམ་པའི་བརྡའི་གདམས་ངག་དྲན་པའི་སྒྲོན་མ་དེས་མཚོན་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་དེ་མདའ་བསྣུན་གྱིས་སྨྲས་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱོས། ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་བྱ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། བཟླས་བྱ་དང༌། བཟླས་པ་དང༌། བརྗོད་བྱ་དང༌། བརྫོད་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། བླུན་པོའི་བསམ་གཏན་བསམ་བྱ་བ་ཟླས་བརྗོད་མིན། །དེ་ཡང་བླ་མ་དམ་པས་བསྟན་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པ་མེད་ཅང་བརྗེད་པ་མེད་པ་རྙེད་པ་མེད་ཅིང་སྟོར་བ་མེད་པ། སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད་པ། བསྒོམ་དུ་མེད་ཅིང་མི་བསྒོམ་པའི་དབང་མེད་པ་དེ། རྒྱུན་དུ་གནས་པར་ཞེས་ བསྟན་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་མ་ཆོད་ན། གང་ཚེ་བླ་མས་བསྟན་ཅིང་བདེན་པར་ཐམས་ཅད་ཤེས་བྱས་ཀྱང༌། བདག་གིས་འདི་ལྟས་བལྟ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱའོ། །རྐྱེན་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་དྲན་དུ་བཅུག་ལ། མན་ངག་གིས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དུས་སུ་འདི་ལྟ་བུ་དྲན་པ
Chinese
拉瓦祖古无上的身，以及其无生无灭圆满受用无上的身，以及其任何都无法以分别念安立的，获得法身无上身，那时便能获得无上身。现在将以莲花花瓣为例，说明未被心及心所生之垢染污。那是什么呢？上师以手势指示之时，以及未以手势指示之时，了知超越所知境，自性光明，毫无错乱之尘埃。如此指示之时，务必不迷惑。而且不依赖他者，常住于自之禅定。依靠任何方便，忆念此义，自身具有未被沾污之三身。自己对自己善为了知之后，外在一切事物未成立为实有，微尘及内外一切事物未成立为实有，将此欲求收摄于坛城，或者将心收摄于字之明点（bindu， बिंदु）那达（nada，नाद）。说微尘或秋日半日之阳光，如无垢虚空般远离戏论之心，是唯识宗吗？即使是这些，瑜伽士也未能如实证悟其意。非微尘，非离微尘，亦非心。真实瑜伽士之意是，显现、空性、无生，以及非心之行境，因此对于彼等事物，过去因遗忘故无执着，未来因未忆念故无执着，现在之觉知因依赖因缘故无执着。因此，彼等事物从本以来恒常无执着。又，以业、烦恼及生之相续，称为意，以及作意，以及非作意，仅仅是安立名称而已。已作是无常，未作是无名。例如，昨夜之梦虽已体验，然未成立为实有，今夜之梦虽未体验，然未成立为实无。如是，忆念而体验，然无未作意，未忆念而体验，然超越作意之思与言说，此乃以箭射击而说之。
English
The unsurpassed body of Laba Tulku, and its unsurpassed body of perfect enjoyment without birth and death, and its Dharma body unsurpassed body, which cannot be established by any conceptual mind. Then, the unsurpassed body will be obtained. Now, let us illustrate with the example of a lotus petal that is not stained by the mud of mind and mental events. What is that? When the lama indicates with gestures, and when he does not indicate with gestures, knowing that which transcends the knowable, the self-luminous nature, without even a speck of delusion. When thus indicated, be sure not to be confused. Moreover, without depending on others, the meditation that constantly abides in oneself. Relying on any means, remembering that meaning, one has the three bodies unstained in oneself. After one has thoroughly understood oneself, since all external objects have not been established as real, and all dust and internal and external objects have not been established as real, one either gathers this desire into the mandala, or gathers the mind into the bindu (bindu, बिंदु) nada (nada, नाद) of the letter. Is it Mind-Only that speaks of the mind that is free from elaboration like a particle of dust or the clear sky of half a day's sun in autumn? Even with these, the yogi has not realized the true intention. Not dust, not without dust, and not mind. The intention of the true yogi is appearance, emptiness, unborn, and not the object of mind, therefore, for those things, there is no attachment to the past because of forgetting, no attachment to the future because of not remembering, and no attachment to the present awareness because it depends on conditions. Therefore, those things have always been without attachment from the beginning. Furthermore, by the continuum of karma, afflictions, and birth, it is called mind, and attention, and non-attention, but it is merely an established name. What is done is impermanent, and what is not done is nameless. For example, although last night's dream was experienced, it was not established as real, and although tonight's dream has not been experienced, it has not been established as unreal. Thus, remembering and experiencing, yet there is no non-attention. Not remembering and experiencing, yet transcending the thought and speech of attention, this is spoken by shooting an arrow.
Chinese
仅仅是这样而已。那么，不作意的禅定是有垢染的吗？如果说：不证悟，也会被烦恼所染污，即使了知了也会变成障碍。证悟瑜伽士的比喻就像太阳的轮，晴朗的天空中，月亮融入太阳的光芒中不会变得凉爽。太阳在鱼日（藏历中的一个日子）里远离月亮不会变得更热一样。瑜伽士的意境也是如此，没有突如其来的烦恼，没有忆念和所知忆念的两种垢染。唉！孩子们，要了知无垢染的究竟意义。如果这样，不相信不证悟的各种分别，认为体验从外道明妃那里产生的快乐才是究竟的，并执着地努力，那么，对于自己恒常存在的禅定证悟之境，就会炫耀自己超越努力和勤作。家里有的东西跑到外面去寻找。法性本来就在自己身上，却因为不认识而询问外面的念头。因为不认识内心的家是念头和无念的主人，是无生的。所以询问像突然到来的邻居一样的念头分别。见到家主却向邻居询问。这样的心是无法触及或用语言表达的。而是通过上师殊胜的表示和口诀，用忆念的明灯来指示，证悟那无法证悟的，要像箭一样射中目标一样认识自己。如何认识呢？像普通人一样，因为超越了所思、禅定、所念、念诵、所说和言说。愚人的禅定不是所思所念所说。即使上师殊胜地指示，当下没有忆念也没有遗忘，没有得到也没有失去，没有生也没有灭，没有修也没有不修的无为法。即使说这是恒常存在的，如果仍然没有断除疑惑，那么，无论何时上师指示并且真实地了知一切，我都要这样观察和审视。让任何因缘进入忆念，用口诀在无忆念和体验的时候忆念
English
It is only like that. Then, is the meditation without intention tainted? If it is said: If one does not realize, one will also be defiled by afflictions, and even if one knows, it will become an obstacle. The analogy of a realized yogi is like the wheel of the sun. In the clear sky, the moon merges into the sun's rays and does not become cool. Just as the sun does not become hotter in the day of Pisces (a day in the Tibetan calendar) because it is far away from the moon. The yogi's intention is also like that, without sudden afflictions, without the two defilements of remembering and remembering what is to be known. Alas! Children, know the ultimate meaning of being without defilements. If so, do not believe in the various distinctions of non-realization, thinking that experiencing the happiness arising from external vidyādharīs is the ultimate, and striving with attachment, then, for the constantly existing state of meditation realization within oneself, one will boast of surpassing effort and diligence. Things that are in the house go outside to look for. The Dharma nature is originally in oneself, but because one does not recognize it, one asks external thoughts. Because one does not recognize that the inner home is the master of thought and non-thought, is unborn. Therefore, one asks the thoughts that arise suddenly like neighbors. Seeing the householder, one asks the neighbors. Such a mind cannot be touched or expressed in words. Rather, it is through the supreme indication and oral instructions of the guru, using the lamp of mindfulness to indicate, realizing that which cannot be realized, one must know oneself like an arrow hitting the target. How to know? Like ordinary people, because it transcends what is to be thought, meditation, what is to be recited, recitation, what is to be said, and speaking. The meditation of fools is not what is to be thought, recited, or said. Even if the supreme guru indicates, immediately there is no memory and no forgetting, no gain and no loss, no birth and no death, the unconditioned that is neither meditated nor not meditated. Even if it is said that this is constant, if doubts are still not cut off, then, whenever the guru indicates and truly knows everything, I must observe and examine it in this way. Let any condition enter into memory, and use the oral instructions to remember this kind of memory at the time of non-memory and experience.