Tibetan
་གི་བླང་བྱ་ཉིད་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀས་ཀྱང་རང་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དཔྱད་མི་བཟོད་པས་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་དག་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གནས་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པར་མཛད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ངེས་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དྲང་བའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཙོ་བོའི་ངེས་དོན་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དག་གིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བས་ངེས་པར་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །བདེ་གཤེགས་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད། །སླར་ཡང་གང་ཟག་སེམས་ཅན་སྐྱེས་བུ་རྣམས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཆོས་བདག་མེད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད། །སོ་སོར་རྟོགས་པས་གལ་ཏེ་སྒོམ་པར་བྱེད། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ཡིས་མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་འགྱུར། །གང་ཡང་གཞན་དག་ཞི་བའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །ཆོས་ ཀུན་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད། །རྒྱལ་སྲས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནི། །ཀུན་གྱིས་ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་འགྱུར། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་ཉིད་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་གང་ཕྱིར་ཤིན་དུ་ཟབ་མོའི་དངོས་པོ་ནི། །གང་གིས་མི་ཤེས་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བརྟེན་བྱ་བ། །ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་སྟོང་ཉིད་ཡོད། །ཕུང་པོ་འདི་དག་གིས་ནི་འབའ་ཞིག་དང༌། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །ང་དང་བདག་ཅེས་ཇི་ལྟར་སྟོན་པ་ལྟར། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས། །མེད་པ་དྲང་བའི་དོན་ནི་སྟོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའོ། །ཡང་ན། རྣམ་བཅས་མ་ཡིན་རྣམ་མེད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དག་གིས་འདོད་པའི་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པའོ། །དེ་དག་གིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པས་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དྲང་བའི་དོན་དུ་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང༌། འདི་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙོམ་ཞེས། །ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་བསྟན་པ་ཡིན། །འཇིག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཕྱིར་ཏེ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་མིན། །ཞེས་པའོ། །ཡང་ན། རྣམ་བཅས་མ་ཡིན་རྣམ་མེད་མིན། །ཞེས
Chinese
的不应取舍的自性，因为两者都承许了自性。那也是因为不可堪忍观察，所以远离了唯独的体性。如何为了真实的缘故，为了众生进入大乘的缘故，而作了安住的差别显示呢？即使那样，也不是大乘的究竟义，因为是引导义的缘故。主要的究竟义是无自性，那由听闻和思惟来修习，必定会产生结果。如《三摩地王经》中说：了知究竟义的经的差别，善逝所说的空性，再次人、有情、士夫们，一切法都知为引导义。于法无我中个别分别，个别分别如果修习，以那因会获得寂灭，其他任何都不会成为寂灭之因。一切法自性恒时空，王子修习事物，一切由一切都变成空。世俗的空性是外道徒的。这样说了。《入中论》中说：因此极为甚深的对境，谁不了解，那应极度依止。阿赖耶识存在，人无我存在，仅由这些蕴，以及断除坏聚见之佛陀，如何示现我与补特伽罗，如是所有事物以自性，不存在是引导义所宣说。这样说了。或者，有相非有相，这被称为瑜伽行者们所欲求的不应取舍的，那是接近取舍。因为他们承许了远离所取和能取的事物的自性，所以承许自性空性，因为无自性的体性，所以没有如实性，所以在引导义中显示为唯识。如龙树的尊颜也说：所有这些都是唯识，大能仁所宣说，因为完全断除了毁灭，所以不是自己的体性。这样说了。或者，有相非有相，这
English
That which should not be taken or abandoned as its very nature, because both affirm self-nature. That is also because it is unbearable to examine, so it is devoid of the characteristic of being unique. How, for the sake of truth, for the sake of beings entering the Great Vehicle, did he show the distinction of abiding? Even so, it is not the definitive meaning of the Great Vehicle, because it is the guiding meaning. The main definitive meaning is selflessness, which, when meditated upon through hearing and thinking, will surely produce results. As it is said in the King of Samadhi Sutra: Know the distinction of the sutras of definitive meaning, the emptiness taught by the Sugata, again, persons, sentient beings, and individuals, know all dharmas as guiding meanings. In the selflessness of dharmas, they individually discriminate, if they individually discriminate and meditate, by that cause, they will attain nirvana, nothing else will become a cause of peace. All dharmas are always empty of self-nature, the prince meditates on objects, everything becomes empty by everything. The emptiness of everyday life is for the heretics. Thus it is said. It is said in the Entering the Middle Way: Therefore, the object that is extremely profound, whoever does not understand it, that should be greatly relied upon. The alaya exists, the selflessness of persons exists, only by these aggregates, and the Buddha who has abandoned the view of the destructible collection, how does he show "I" and "person," thus all things by their nature, non-existence is what the guiding meaning proclaims. Thus it is said. Or, with form, not without form, this is called what the Yogacharas desire, what should not be taken or abandoned, that is close to taking and abandoning. Because they affirm the nature of being empty of the objects of grasping and grasper, therefore they affirm self-nature emptiness, because of the nature of selflessness, therefore there is no suchness, so in the guiding meaning it is shown as only mind. As the venerable Nagarjuna also said: All these are only mind, taught by the Great Sage, because it completely cuts off destruction, so it is not its own nature. Thus it is said. Or, with form, not without form, this
Tibetan
་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་དབུ་མ་དང༌། རྣམ་པ་མེད་པའི་དབུ་མ་གསལ་བར་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་འདི་དག་གོ །གང་གི་ཕྱིར་ཞི་བ་འཚོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་དབུ་མ་ཉིད་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དེ། དེ་སྐད་དུ། བདག་དང་གཞན་སྨྲས་དངོས་པོ་ཡིས། །ཆོས་འདི་དག་ནི་རང་བཞིན་མེད། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད། །བྲལ་བའི་ཕྱིར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། །དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་དཔྱད་ན། དེ་དང་དེ་ཡི་གཅིག་ཉིད་མིན། །གང་ལ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་པ། དེ་ལ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །གཅིག་དང་དུ་མ་རྣམ་སྤངས་པའི། །རྣམ་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡི། །དངོས་པོ་མི་རུང་དེ་གཉིས་ནི། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་ནི། །ཀུན་རྫོབ་ པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་འཛིན། །གལ་ཏེ་འདི་དག་དོན་འདོད་ན། །དེ་ལ་བདག་གིས་ཅི་བྱར་ཡོད། །མ་བརྟགས་གཅིག་པུ་ཉམས་དགའ་བའི། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ལ། །རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡིན་རིགས། །རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་རྗེས་འབྲངས་ནས། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི། །གཞན་དག་འདོད་པ་འགོག་པ་ཡིན། །རྩོད་པ་ངན་པའི་གནས་མེད་དོ། །མ་བརྟགས་པ་ན་ཉམས་དགའ་བའི། །བདག་རྒྱུ་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ། །བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །འབྲས་བུ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ་མེད་ན། །རུང་མིན་ཞེས་པ་རུང་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འདི་ཡི་ཉེར་ལེན་པ། །ཡང་དག་ཡིན་ན་དེར་སྨྲོས་ཤིག །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཉིད་དུ་ན། །དངོས་པོ་གང་ཡང་གྲུབ་པ་མེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་གསུངས། །དམ་པའི་དོན་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་དམ་པའི་དོན་ཞེས་བྱ། །ཡང་དག་ཏུ་ནི་སྤྲོས་པ་ཡི། །ཚོགས་རྣམས་ཀུན་ལས་དེ་གྲོལ་ཡིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་མི་བཟློག་པས། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་སོགས། །རྣམ་པར་གཞག་པ་འཁྲུལ་པ་མེད།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ཡང༌། །ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་སྟེ། རང་གིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཤེས་པར་ནུས་མ་ཡིན། །རང་ཉིད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡང༌། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་ངོ་བོ་བཞིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་གཟུགས་སོགས་སེམས། །ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་འདོད་པ་མིན། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དངོས་མེད་ཤེས་པར་བྱ། །ཚུལ་འདིར་བརྟེན་ནས་དེ་ལ་ཡང༌། །ཤིན་ཏུ་བདག་མེད་ཤེས་པར་བྱ། །ཚུལ་གཉིས་ཤིང་རྟ་ཞོན་ནས་སུ། །རིགས་པའི་སྲབ་སྐྱོགས་འཛིན་བྱེད་པ། །དེ་དག་དེ་ཕྱི
Chinese
कार्य是闡明有相中觀和無相中觀的要點。因為寂護尊者等主張有相中觀。如是說：我和他人所說的事物，這些法沒有自性。因為遠離一和多的自性，就像影像。如果分析任何事物，它和它的本質不是一。如果沒有一的本質，那麼也沒有多的本質。遠離一和多，具有其他形式的事物，這兩者是不允許的，因為它們互相排斥而存在。因此，這些事物具有世俗的特徵。如果他們想要這些事物的意義，我對此有什麼辦法呢？對於未經分析、令人愉悅、具有生滅之法的事物，本性是世俗的。遵循理性的道路，一切事物的本性，是為了阻止他人的慾望。沒有爭論的餘地。未經分析時令人愉悅的，依賴於先前的因，後來的果與之相似。因此，如果世俗沒有原因，說允許或不允許是不允許的。如果這是正確的近取因，請在那裡說明。因此，在真實中，沒有任何事物成立。因此，如來宣說一切法不生。因為符合勝義諦，這被稱為勝義諦。在真實中，它從一切戲論的集合中解脫。這個因果的事物，因為在世俗中不可逆轉，所以從普遍的煩惱到完全的清淨等等，安置是不錯誤的。成為因和果的，也只是知識而已。凡是自己成立的，那是不可能被知道的。自己成立的自性，也如夢幻泡影的本質。因此，色等心，也不希望存在於外境。僅僅依賴於心，才能知道外境的無實。依賴於這種方式，也能知道它的極度無我。乘坐這兩種方式的車，掌握理性的韁繩，他們因此
English
The task is to clarify the key points of Madhyamaka with aspects and Madhyamaka without aspects. Because Śāntarakṣita and others assert Madhyamaka with aspects. As it is said: The things spoken of by myself and others, these dharmas have no self-nature. Because they are devoid of the nature of one and many, like reflections. If any object is analyzed, it and its essence are not one. If there is no essence of one, then there is also no essence of many. Devoid of one and many, objects with other forms, these two are not allowed, because they exist mutually exclusive. Therefore, these objects possess the characteristics of conventionality. If they want the meaning of these objects, what can I do about it? For objects that are unanalyzed, pleasing, and have the nature of arising and ceasing, the nature is conventional. Following the path of reason, the nature of all objects is to prevent the desires of others. There is no room for argument. Pleasing when unanalyzed, relying on the previous cause, the later effect is similar to it. Therefore, if conventionality has no cause, saying permissible or not permissible is not permissible. If this is the correct immediate cause, please state it there. Therefore, in reality, no object is established. Therefore, the Tathāgatas declared that all dharmas are unborn. Because it is in accordance with the ultimate truth, this is called the ultimate truth. In reality, it is liberated from all collections of elaboration. This object of cause and effect, because it is irreversible in conventionality, from universal affliction to complete purification, etc., the placement is not mistaken. That which has become cause and effect is also only knowledge. Whatever is established by itself, that cannot be known. The self-nature that is established by itself is also like the essence of dreams and illusions. Therefore, form, etc., the mind, also does not desire to exist in external objects. Relying only on the mind, one can know the unreality of external objects. Relying on this method, one can also know its extreme selflessness. Riding the chariot of these two methods, holding the reins of reason, they therefore