Tibetan
མཐའ་བཞི་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མི་གནས་ཤིང༌། །དེ་ཉིད་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པས། །གང་གི་འང་འབྲས་བུ་མི་འདོད་པས། །དེ་ཡིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཤེས། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སོ། །འདིར་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་སྟེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །ཡང་དཔྱད་པ་གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་སྟེ། མཐའ་བཞི་ལ་ནི་མཉམ་བརྟེན་ནས། །མཐའ་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་པར་དབ། །ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་པས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་དང་བྲལ་བ་ནི་གཉིས་མེད་པའོ། །རློམ་སེམས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དཔྱོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ཡང་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལས་མེད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡང་འདིར་རྒྱུ་མཚན་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་མིག་བཙུམས་པ་ལྟར་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཡང་མི་མཐོང་བ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མེད་དོ། །ཡང་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པའམ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་སྐད་དུ། འགྲོ་དང་གནས་དང་འདུག་པ་དང༌། །ཉལ་བ་ན་ཡང་མཉམ་པར་གཞག །ཉན་དང་ལྟ་དང་དེ་བཞིན་བསྒོམ། །རེག་པ་དང་ནི་མྱང་བ་དང༌། །ཤེས་རབ་ཉིད་ནི་དག་པ་ཡིས། །རྣམ་པར་དཔྱད་དང་མན་ངག་ལས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་ཕྱིར། །མཐོང་བ་ཡང་ནི་མི་མཐོང་འགྱུར། །ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ལ། །རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ དོ། །ཡང་ནི་རྒྱུ་མཚན་ལ་དཔྱོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་པ་མཚན་མར་འཇོན་པའི་རྣམ་པར་དཔྱད་པའོ། །དེ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དེ་རྣམ་པར་དག་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡང་དག་ཤེས་ཕྱིར་མཆན་མར་འཛིན། །ཉེ་བར་འཛིན་པར་ངེས་པར་བསྟན། །མཚན་མར་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡང༌། །རྣམ་པར་ངེས་ན་བསྟན་པ་ཡིན། །མཚན་མའི་རང་བཞིན་ཤེས་ན་ཡང༌། །དེ་ལྟར་མཚན་མ་འབྱུང་མེད་འགྱུར། །མཚན་མ་འདི་ནི་སྤང་བར་བྱ། །མཚན་མེད་མཐོང་པ་ལ་འཇུག་འགྱུར། །མཚན་མ་སྤྲོས་པ་ལ་སྤྱོད་པས། །མཚན་མ་ལས་ནི་གྲོལ་བ་མེད། །གང་འདི་མཚན་མ་སྐྱེས་པ་ན། །གང་གིས་མཚན་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན། །མཚན་མ་གང་ལ་གང་གིས་རེག །གང་གིས་མཚན་མ
Chinese
就像完全舍弃四边一样。不住于对治的一方，也不执着于那本身，因为不希求任何果实，所以他了知大手印。这是用这些词句表达的。这里所说的大手印，就是大手印的真实性之口诀，是完全了知事物的真实性。还有这三个观察，也就是，从四边平等依靠，从四边完全解脱。因为不是其真实性本身，所以不是矛盾。远离二者就是无二。傲慢心是观察真实性的分别念。这也没有离开光明的自性，因此自性是完全清净的缘故。因此，所要成就的和能成就的，也要了悟为光明的自性。还有，这里所说的因为完全舍弃理由，所以不作意，就像这里闭上眼睛一样，什么也看不见，比如瓶子和毛料等等，这就是没有作意。还有，通过分别观察或者上师的口诀，事物不可得，这本身就是不作意。如是说：行走、安住和坐卧时，也要安住于平等中。听闻、观看和如是禅修，触碰和体验，智慧本身是清净的，从分别观察和口诀中，因为一切法不生，所以看见也是看不见。因此，不以理由作意，而完全了知没有理由本身。还有，观察理由的分别念，是指擅长于相的分别观察。那也是不生本身，世尊已经开示为完全清净。如世尊在《三昧王经》中所说：为了真实了知而执持相，确定开示了接近执持。没有执持相，如果确定了知，就是开示。如果了知相的自性，那样相就不会产生。这个相应该舍弃，将会进入无相之见。以相的戏论而行事，就无法从相中解脱。当这个相产生时，由谁产生了这个相？相在何处被谁触及？由谁触及相
English
It is like completely abandoning the four extremes. Not dwelling on the side of the antidote, nor clinging to that itself, because one does not desire any fruit, therefore he knows the Great Seal. This is expressed in these words. Here, the Great Seal is the oral instruction of the very nature of the Great Seal, which is the complete knowledge of the very nature of things. Also, these three contemplations, that is, relying equally on the four extremes, and completely liberating from the four extremes. Because it is not its very nature itself, it is not contradictory. Being separated from two is being non-dual. Arrogance is the discriminating thought that contemplates reality. This also does not depart from the nature of luminosity, therefore, the nature is completely pure. Thus, what is to be accomplished and what accomplishes should also be realized as the nature of luminosity. Furthermore, here, it is said that because reasons are completely abandoned, there is no mental activity, just as here, when the eyes are closed, nothing is seen, such as a vase and woolen cloth, etc., this is the absence of mental activity. Also, the very non-apprehension of things through discriminating observation or the guru's oral instruction is non-mentation. As it is said: In going, staying, sitting, and lying down, one should remain in equanimity. Listening, seeing, and likewise meditating, touching and experiencing, wisdom itself is pure, from discriminating observation and oral instruction, because all dharmas are unborn, seeing is also not seeing. Therefore, one does not mentally engage with reasons, but completely knowing the absence of reasons itself. Also, the discriminating thought that contemplates reasons refers to the discriminating observation that is skilled in characteristics. That too is unborn itself, which the Bhagavan has taught as being completely pure. As the Bhagavan said in the Samadhiraja Sutra: To truly know, hold onto the sign, it is definitely taught to hold closely. Even the absence of holding onto the sign, if it is definitely known, it is taught. Even if the nature of the sign is known, in that way, the sign will not arise. This sign should be abandoned, and one will enter the sight of the signless. By acting with the elaboration of signs, there is no liberation from signs. When this sign arises, by whom is this sign produced? Where is the sign touched by whom? By whom is the sign touched?
Tibetan
་འགོག་པར་བྱེད། །གང་གིས་མཚན་མ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །བློ་ཡིས་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པ་མེད། །སེམས་འདི་ཡིས་ནི་དེ་བཞིན་སེམས། །དེ་ཕྱིར་མཚན་མ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །གང་ལ་མཚན་མ་མ་སྐྱེས་པ། །ཇི་ལྟར་མཚན་མ་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་སེམས་མེད་པ་དང༌། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཉིད་དག་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་དག་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ། ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དབུ་མ་ལས། །སེམས་པའི་རྣམ་རྟོག་སྦྱོར་བ་ཡང༌། །དེ་ནི་བསམ་མེད་རྟོག་པ་མེད། །རྣམ་པ་ཀུན་མཆོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དབང་པོ་ལས་འདས་རྣམ་པ་མེད། །དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་དེ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། །མཐའ་བཞི་དང་ནི་མཉམ་ལྡན་པས། །མཐའ་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། །སྣ་ཚོགས་གཞག་པའི་སྣ་ཚོགས་མེད། །དོགས་པ་མེད་པས་བདེ་བ་ཆེ། །འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་རྣམ་རྟོག་རྣམས། །དཔྱོད་པ་ཉིད་ནི་དཔྱད་པ་མེད། །དེ་དང་དེ་སྐྱེས་ཐོབ་པ་རྣམས། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་རང་རིག་མ་སྐྱེས་ཕྱིར། །རང་གི་མ་སྐྱེས་འདོད་པ་ཡིན། །དཔྱོད་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་སོ། །རྟོག་པའི་མཐའ་ལས་འགྱུར་བ་མེད། །ཅེས་པའོ། །ཡང་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་གསུངས་པ། རྣམ་རྟོག་འདི་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྱུང༌། །འབྲེལ་པ་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། །སེམས་ནི་འཁྲུལ་པར་མ་བྱེད་ཅིག །ཅེས་པའོ། །ཡང༌། ཀུན་རྟོག་དོགས་པ་ཀུན་བྲལ་ནས། །ཇི་ ལྟར་བདེ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། གང་གིས་དེ་ཉིད་འདོད་པ་ཡིས། །སེམས་པ་ཀུན་ལ་མི་སེམས་པ། །གང་སེམས་གང་གིས་བསམ་དུ་མེད། །དེ་ནི་བསམ་དུ་མེད་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་དེ་བཞིན་སེམས། །ཇི་ལྟར་སེམས་པ་དེ་བཞིན་རྒྱལ། །གང་གི་བློ་ཡིས་བསམ་དུ་མེད། །སེམས་འདི་ཉིད་ནི་རབ་ཏུ་བརྟན། །གང་གི་རྒྱུད་འདིར་སེམས་པ་ནི། །ནམ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མེད། །གང་ལ་སེམས་པ་བསམ་མེད་པ། །སེམས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བྲལ། །སེམས་པ་ཉིད་ནི་བཀུག་ནས་སེམས། །རིང་པོའི་དུས་སུ་རྣམ་སེམས་ན། །སེམས་པ་ཉིད་ནི་ཡིད་བྱེད་པ། །སེམས་པ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་མེད། །སེམས་པ་འདི་ནི་སེམས་པ་ཆེ། །ཆོས་ཀྱི་སེམས་པ་བླ་ན་མེད། །ཆོས་ཀྱི་སེམས་པ་འདི་ཡིས་ནི། །ཡང་དག་སེམས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། །འདི་དག་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བླ་མ་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ། ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག་འབད་མེད་པར། །བསམ་དུ་མེད་ཅེས
Chinese
能遮止。以何而生起相？以智慧不能获得诸法。此心即如是思。是故相不生起。于何者相不生起？如何相能止息？如是说。如是转化的无心，以及无分别，名为心与分别，此等自性空性的智慧，并非没有。如是说。《双运中观》中说：心之分别的结合，彼乃无思无分别，一切殊胜的一切，超越诸根无有相，有与无有自性，舍弃有与无有，与四边相等，从四边解脱，安立种种无种种，无有疑惑故大乐，果即是彼分别等，分析即是无分析，彼与彼生获得者，乃未生之自性。是故自证未生故，欲求自之未生，不住于分析之边，不从分别之边转变。如是说。又上师尊前所说：此分别乃缘起，非是修习关联，彼即是涅槃，心勿迷乱。如是说。又，远离一切遍计疑惑后，如如何安乐一般而行。如是说。如是世尊亦说：以何欲求彼性，不思一切心，何心以何无思，彼即成无思。如众生如是思，如思如是胜，以何智慧无思，此心即极稳固。于何者相续此心，永不生起，于何者心无思，一切心皆远离。心即是勾引而思，长时如是思，心即是作意，心无尽灭。此心乃大心，法之心无上，以此法之心，将入于真实心。念及此等，上师金刚说：何者智慧无勤，说为无思
English
That which prevents. By what does the mark arise? With wisdom, one does not attain all dharmas. This mind thinks thus. Therefore, marks do not arise. For whom marks do not arise, how can marks cease? Thus it is said. Such a transformed mindlessness, and non-discrimination, called mind and discrimination, these self-empty wisdoms are not non-existent. Thus it is said. In the Madhyamaka of Union, it says: The combination of thoughts of the mind, that is without thought, without discrimination, all supreme of all, beyond the senses, without form, the nature of existence and non-existence, abandoning existence and non-existence, equal to the four extremes, liberated from the four extremes, establishing various kinds without variety, without doubt, therefore great bliss, the fruit itself is those discriminations, analysis itself is without analysis, those who are born from that and that, are the nature of the unborn. Therefore, since self-awareness is unborn, one desires the unborn of oneself, not abiding on the edge of analysis, not changing from the edge of discrimination. Thus it is said. Also, as the Lama said: This discrimination arises dependently, it is not the practice of connection, that itself is Nirvana, do not be confused in mind. Thus it is said. Again, having abandoned all pervasive doubts, one goes as if in such happiness. Thus it is said. Thus also the Bhagavan said: By what desire for that nature, not thinking of all minds, what mind by what is without thought, that becomes without thought. As sentient beings think thus, as thought thus is victorious, by what wisdom is without thought, this mind is extremely stable. In whose continuum this mind, will never arise, for whom the mind is without thought, all minds are separated. The mind itself is drawn and thought, for a long time thinking thus, the mind itself is attention, the mind is inexhaustible. This mind is a great mind, the mind of Dharma is supreme, by this mind of Dharma, one will enter into the true mind. Considering these, the Vajra Master said: What wisdom is effortless, said to be without thought.