Tibetan
ཡོངས་སུ་རིག་པ་ལས། དེས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །འོ་ན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དེས། དེ་རྟོགས་པས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། རེ་ཞིག་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་སྟེ། དེ་བས་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་ཤེས་པ་གྲགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བས། སེམས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་དེ་ལ་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱང་འདིར་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང༌། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་གྲགས་པ་ཉིད་དོ། ། དོན་དམ་པར་ནི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལྟ་བུའི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་དེའི་རིག་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བར་རིག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་བརྗོད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་གོམས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་རྨོངས་པའི་སྐྱོན་གྱིས། གང་ཡང་དང་ཡང་སྐྱེ་བར་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་རྒྱས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ན་འཆིང་བས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཤིན་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་གིས་བྱས་པའི་བརྫུན་གྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རེད་དེ་འཆིང་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་དོན་དམ་པར་ན་བརྫུན་གྱི་དངོས་པོའི་འཆིང་བས། སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། འཆིང་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྫུན་གྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བཟོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྫུན་ཞེས་བྱ། འདི་ལྟ་བུ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས་བདེན་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན། གལ་ཏེ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུད་དག་ཀྱང་བརྫུན་དུ་འགྱུར་ན་བདེན་པ་ཅི་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་བརྫུན་པ་དང་བདེན་པ་དག་ནི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་དང་མི་སྒྲུབ་པ་ལས་གཞན་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་དབྱེ་བར་འགྱུར། དབྱེར་མེད་པའི་སྐྱོན་ནི་གྲགས་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་བདེན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་གང་ཅི་ཡང་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དེས་བརྫུན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འཆིང་བ་བརྫུན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་བ་མེད་པས། དེ་མེད་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་མཛད་པས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འཆིང་བ་བརྫུན་གྱིས་བདེན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ ལྟ་བུའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་འཁོར་བའི་བཅིང་བ་འབའ་ཞིག་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐར་པ་ཡང་བརྫུན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་ཉིད་ན་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ལེན་ཏེ། རིག་པ་དེ་ལས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་བླངས་པ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །འོ་ན་བདེན་པ་གཟིགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མངའ་ན་ཡང༌། བརྫུན་གྱི་རྣམ་པ་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་དུ་སྲིད་པ་ཅིའི་ཕྱིར། བདེན་པའི་ལམ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མངའ་བ་ཉིད་དེ། གཞན་དུ་ན་དམ་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་མི་འགྲུབ་པོ། །ལོང་བ་ཡང་དམིགས་བུས་བཟུང་སྟེ། འབད་པས་དྲངས་ན་གཡང་དུ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ལོག་པའི་བག་ཆགས་རྒྱས་པས་སྐྱེ་བ་གྲུབ་བམ་ཡིན་ནོ། །གང་བརྫུན་པའི་དབང་གིས་ཀྱང་འཆིང་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བདེན་པའི་ལམ་མཁྱེན་པ་དང༌། དམ་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གདམས་ངག་བསྟན་པར་མཛད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མངའ་མོད་ཀྱི། སེམས་ཅན་དེ་དག་རང་གི་ལས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུས་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདིས་འཁོར་བའི་ཕན་པ་དང༌། ཕན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་དོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་གི་བག་ཆགས་རིམ་པར་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཆིང་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྫུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དཔེར་ན་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཟླ་བ་གཅིག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། རང་གི་རབ་རབ་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་ལ་ལ་ལ་དུ་མར་སྣར་བར
Chinese
从完全的觉知来说，它使体验轮回的痛苦。然而，自性为识的，了悟它本身就是过失。暂时来说，执着于识的自性为二元，是自然而然产生的。因此，依赖于所知，识才得以显现。它因此被称为能取和所取的自性。这并非成立，因为如果结合能取和所取的自性，就无法确定心本身是否体验心。因此，心也在此体验到与心的形象分离。所谓的心，只是被称为清晰体验的本质。 究竟而言，所谓的心，不具有能取等行为过失的觉知。因此，心也应被理解为与心的形象分离，觉知如同虚空般不可言说。如此，通过习惯于那如实之物，才能获得如来之果位。那是说，即使实相存在，由于自身的愚痴过失，也无法消除那连接一次又一次出生的增长的习气。如果不是真实的，束缚会使众生体验极度的痛苦，自己所造的虚假也会成为果实，束缚就是如此。此外，究竟而言，虚假之物的束缚，如何使众生痛苦呢？束缚就是那样被描述的。虚假无法忍受产生自己的果实，因为它没有真实的自性。如果它能实现果实，那怎么能被称为虚假呢？仅仅从这样的特征来看，真实又是什么样的呢？如果果实和因也变成虚假的，那么什么真实也不会成立。因为虚假和真实，要知道，除了成就和不成就行为之外，没有其他的特征。又，通过不同特征的差异来区分，无别的过
English
From complete awareness, it causes the experience of suffering in samsara. However, the very nature of consciousness, realizing it, becomes a fault. For the time being, grasping the nature of consciousness as dualistic arises naturally. Therefore, consciousness becomes known in dependence on the knowable. It is thus said to be the nature of grasper and grasped. This is not established, because if the nature of grasper and grasped is combined, it is not certain that mind itself experiences mind. Therefore, mind also experiences here as separate from the image of mind. What is called mind is only said to be the essence of clear experience. Ultimately, what is called mind does not have the awareness of the faults of actions such as grasping. Therefore, mind should also be understood as separate from the image of mind, and awareness is understood to be inexpressible like the sky. In this way, by becoming accustomed to the reality of suchness, one will attain the state of the Tathagata. That is to say, even if reality exists, due to one's own fault of ignorance, one cannot eliminate the growing habits that connect birth after birth. If it is not true, bondage will cause sentient beings to experience extreme suffering, and the falsehood created by oneself will also become the fruit, such is bondage. Furthermore, ultimately, how can the bondage of false things cause sentient beings to suffer? Bondage is described in that way. Falsehood cannot bear to produce its own fruit, because it does not have a true nature. If it can accomplish a fruit, how can it be called false? From just such a characteristic, what kind of truth is it? If the fruit and cause also become false, then no truth is established. Because falsehood and truth, know that there is no other characteristic than accomplishing and not accomplishing actions. Also, it is distinguished by the difference of different characteristics, the fault of non-difference
Chinese
因此，（对真理的）误解会被名声所消除。因为，真实的差别并不能成就任何事物，但那件事也不会因此变成虚假的。这是因为它们是互相排斥而存在的。既然这样，虚假的束缚根本无法与任何事物结合。如果没有虚假的束缚，那么世尊的教导又有什么用呢？虽然真实是存在的，但虚假的束缚并不能产生真实的果报。我们应该理解，如同自我的习气本质会变成那样的果报。因此，仅仅轮回的束缚不是虚假的，解脱也是虚假的。虽然一切都是虚假的，但通过习气的显现，人们会承受其果报。从这种认知中体验到的快乐和痛苦也会变成真实的，并且从这样的承受中也能实现果报。如果证悟真理的如来们也具有（真知），为什么看到虚假的一面还会存在于众生之中呢？如来们确实具有展示通往真理的道路的能力。否则，他们就无法以神圣的大慈悲心成就为世尊。即使是盲人，如果抓住目标并努力引导，也不会坠入悬崖。因此，错误的习气增长会导致生命的形成。如果因为虚假的力量而被束缚，那么这种习气会变成痛苦的果报吗？对于这个问题，我们必须这样回答：虽然世尊具有通晓真理之道和以神圣的大慈悲心传授教诲的能力，但众生们并没有因为自己业力所显现的习气而体验到对真理的证悟。既然如此，轮回的利益、非利益和完全舍弃的特征就是这样，业力的习气并没有被舍弃。因此，由于自我的习气逐渐产生，这些束缚等等，即使是虚假本质的分别念，也会被体验到，从而产生痛苦等等。例如，虽然月亮本身只有一个，但由于自身眼花的缺陷，有些人会看到多个月亮。
English
Therefore, misunderstanding (of the truth) is dispelled by fame. Because, the distinction of truth does not accomplish anything, but that thing does not become false because of it. This is because they exist in mutual exclusion. Since this is the case, false bondage cannot be combined with anything at all. If there is no false bondage, then what is the use of the teachings of the Bhagavan? Although truth exists, false bondage does not produce the fruit of truth. We should understand that, like the nature of one's own habits, it will become such a fruit. Therefore, it is not only the bondage of samsara that is false, liberation is also false. Although everything is false, through the manifestation of habits, people will bear its fruit. The happiness and suffering experienced from this cognition will also become true, and the fruit will be realized from such bearing. If the Tathagatas who have realized the truth also possess (true knowledge), why does the existence of seeing the false aspect still exist in sentient beings? The Tathagatas do possess the ability to show the path to the truth. Otherwise, they would not be able to achieve the state of Bhagavan with the nature of divine great compassion. Even a blind person, if he grasps the target and is guided with effort, will not fall into the abyss. Therefore, the increase of wrong habits leads to the formation of life. If one is bound by the power of falsehood, will this habit become the fruit of suffering? To this question, we must answer in this way: Although the Bhagavan has the ability to know the path of truth and to teach with divine great compassion, sentient beings do not experience the realization of truth because of the habits manifested by their own karma. Since this is the case, the characteristics of the benefit, non-benefit, and complete abandonment of samsara are such that the habits of karma have not been abandoned. Therefore, due to the gradual arising of one's own habits, these bondages, etc., even the distinctions of false nature, will be experienced, thus producing suffering, etc. For example, although the moon itself is only one, some people will see multiple moons due to their own defects of blurred vision.