Tibetan
དུས་སུ་སྡོམ་པ་སེམས་ཀྱིས་ཐོབ་པས་ཤེས་པ་དུས་གསུམ་རྗེས་སུ་གནས་པ་ལ་སྔོམ་པའི་རྫས་གནས་པ་ནི། རྩིག་པ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན་ཏེ། རྟེན་གང་གི་མཐུ་ཉམས་པས་བརྟེན་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐེག་པ་གཉིས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྡོམ་པ་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩིའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྕགས་གསེར་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དུས་ཁས་འཆེ་བ་ཅིག་གིས་ནི་སྟོང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དང་པོར་དུས་དེ་སྙེད་ཀྱི་བསམ་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ཞིག་གིས་ཁྲུས་བྱས་པས་ལུས་ཀྱི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་མདོག་ཏུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན། སོ་སོར་ཐར་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རིག་འཛིན་རང་གི་སྡོམ་པའོ། །སྔོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་ནས་ནི། །གསང་སྔགས་རྒྱལ་བོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་གྱུར་པས་སོ། །གལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པས་རིགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུར་མི་རུང་སྟེ་རྟ་དང་བ་ལང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་རྟོག་མེད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་བ་རྙེད་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྟེན་མེད་པས་ཞི་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཉིད་དེར་ཐམས་ཅད་རིག་པ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་གཅིག་ན་སྔོན་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ངེས་འབྱུང་ལ། །ཐེག་བ་གཅིག་གི་འབྲས་བུར་གནས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བདེན་པས་མི་འགེགས་ལ། རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་སོ། །མི་རིགས་ན་སེམས་ཅན་བག་དང་ལྡན་པ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ལས་དྲག་གང་གིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས། །གང་དང་གང་གིས་འཆིང་འགྱུར་བ། །ཐབས་དང་བཅས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །སྲིད་བའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །དེ་བས་ན་མི་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁྲུལ་བ་ཞིག་པ་ཙམ་གྱིས་བདེན་པར་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་སྤུན་ལ་ཁྲོ་བ་དང༌། །ཉེས་པ་བསྒྲགས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཏུ་རིགས་མཐུན་པར་བསྡུས་པས་ན་དེ་བཞིན་ནོ། །སྐྱེས་ནས་གཅིག་པས་ན་སྤུན་ནོ། །དེ་ཡང་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་མང་ལ་ན་གནས་པ་རྣམས་སྤུན་ཏེ་
Chinese
以誓言于适当时机用心获得，知晓三时安住后，誓言之物安住，犹如墙上绘画。所依仗之物，何者威力衰退，则所依之物亦将毁坏。又以善知识之力，生起二乘之心后，该誓言之自性即转变为大乘，譬如炼金术之药力使铁变为金。又有时会因自诩而空虚，因如来之语不虚妄，且最初以彼时之念获得之故，譬如一人沐浴后，身体之污垢皆得清净，如月色般显现。因此，别解脱与菩提心，乃持明者自身之誓言。安住于三誓言后，应修持密咒之王。如是说，此等一切具足誓言者皆应守护。若谓因特征不符，不可归为一类，如马与牛，则不然，一切誓言皆为智慧差别之说，且该差别即为分别念，即于无分别之禅定寂静中获得，分别念无所依而寂静，如来即于彼处，一切皆为一识。若谓非一，则先前成佛者亦不应理。是故，于三乘之解脱中，安住于一乘之果。如是说故，解脱之门不以思念之差别而为真实所阻碍，清净乃是自性之故，是理所当然。若不应理，则为取悦具足烦恼之众生，佛陀薄伽梵云：何者以猛烈之业，众生以何者束缚，若具足方便，则以彼者，从有之束缚中解脱。如是说亦不应理。是故，一切不真实仅以消除错觉即转变为真实之一味。如是，不应对同胞发怒，亦不应宣扬过失。如是说，乃因于誓言中归为同类，故如是。生来一体故为同胞。又安住于殊胜智慧之众，皆为同胞。
English
Having obtained the vows with the mind at the appropriate time, knowing that the three times abide, the substance of the vows abides, like a painting on a wall. Whatever support's power diminishes, the supported will also be destroyed. Moreover, by the power of a virtuous friend, after generating the mind of the Two Vehicles, the very nature of that vow transforms into the Great Vehicle, just as the power of alchemical medicine transforms iron into gold. Also, sometimes it becomes empty due to boasting, because the words of the Tathagata are not false, and because it was initially obtained with the thought of that time, just as when a person bathes, all the impurities of the body are purified, appearing like moonlight. Therefore, individual liberation and the mind of enlightenment are the vows of the vidyadhara himself. Having abided in the three vows, one should practice the king of secret mantras. Thus it is said, all those who possess these vows should be protected. If it is said that because the characteristics do not match, they cannot be classified as one kind, like a horse and an ox, it is not so, because all vows are explanations of the differences in wisdom, and that very difference is conceptual thought, that is, when one finds peace in non-conceptual samadhi, conceptual thought is pacified without support, and the Tathagata himself is there, where all is one knowledge. If it is said to be not one, then those who attained Buddhahood in the past would also be unreasonable. Therefore, in the renunciation of the three vehicles, one abides in the fruit of one vehicle. Because it is said, the gate of renunciation is not obstructed by the truth of the difference in thought, and because purity is one's own nature, it is reasonable. If it is unreasonable, then for the sake of pleasing sentient beings who possess afflictions, the Buddha, the Bhagavan, said: By whatever fierce karma beings are bound, if one possesses the means, then by that very means, one is liberated from the bonds of existence. It is also unreasonable to say so. Therefore, all that is untrue is transformed into the one taste of truth merely by dispelling illusion. Likewise, one should not be angry with one's siblings, nor should one proclaim their faults. As it is said, because it is classified as the same kind in vows, it is so. Because they are one from birth, they are siblings. Moreover, all those who abide in the multitude of supreme wisdom are siblings.
Tibetan
ཁྱད་པར་གྱི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་དང་བྱེད་བྲག་དང་ཉེ་བའི་སྤུན་ནོ། །དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སློབ་དཔོན་དང་རིགས་པ་གཅིག་པ་ལས་དམ་ཚིག་ཐོབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ཐོབ་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉེ་བའི་སྤུན་ནོ། །དེ་ཡང་གཉིས་ཀ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་གཞག་ལ། གཞན་ལ་ནི་ཆ་མཐུན་པའོ། །ཁྲོ་བོ་ནི་ཉིད་འཁྲུག་པའོ། །ཉེས་པ་བསྒྲགས་པ་ནི་མཚང་འབྲུ་བ་ལ་སོགས་བ་མི་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་གཏང་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཀྱང་ནི་འདུད་པར་བྱེད་པའོ། །གཏང་བར་མི་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་དམ་བཅས་པ་ལ་ཉམས་པར་མི་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བདག་གཞན་ཆོས་ལ་སྨད་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ལ་བདག་ནི་སངས་རྒྱས་པའོ། །གཞན་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་ནོ། །ཆོས་ནི་མངོན་པར་ཐོབ་པའི་ལམ་དུ་མཐོང་བའོ། །སྨད་པར་བྱ་བ་ཡང་ཐེག་པའི་རིམ་པས་ཉེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སྨད་བྱས་ན། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིང་བའི་རྒྱུ། །ཞེས་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་པ་དང་ལམ་ཚོལ་ཞུགས། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ སྨད་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། སྨོད་པ་ནི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་སྟེ་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་ཕྲག་དོག་པ་ཡང་རྩ་བ་ང་རྒྱལ་ཉིད་དོ། །རང་ཉིད་ལ་མཆོག་ཏུ་མཐོང་བས་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐུ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་གཞན་ཁྱད་དུ་གསོད་པས་ཕ་རོལ་པོའི་སེམས་འཕྲོག་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་རང་གི་དོན་དུ་ཡང་ཆེར་མི་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་ལ་ནི་བྱམས་པ་དག །ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་བཞིན་བསམ་པར་བྱ་ཞིང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏང་བར་མི་བྱའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ཞིང་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་མིང་ཙམ་སྟེ། སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་ཉི་མའི་འོད་ལྡན་པ། །ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཁྱད་མེད་དོ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དངོས་གཞི་ཡིན་ལ། འདི་ནི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་སེམས་ཅན་ལ། །གསང་བ་དག་ནི་བསྟན་མི་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པའི་སེམས་ཅན་ནི་ལྔ་སྟེ་སྣོད་ཀྱིས་མ་སྨིན་པ་ནི་ལོག་སྲེད་ཅན་ནོ། །ཆོགས་མ་སྨིན་པ་ནི་བུམ་པའི་དབང་མ་ཐོབ་པའོ། །ཆོ་ག་རྫོགས་པས་མ་སྨིན་པ་ནི་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་
Chinese
有特殊的金刚兄弟、个别的兄弟和亲近的兄弟。其中，从坛城、上师和种姓相同之处获得誓言的，是特殊的金刚兄弟。个别获得的，是个别的金刚兄弟。进入大乘的所有人，是亲近的兄弟。对于这两种人，可以施加堕罪，对其他人则应和睦相处。忿怒是自身冲突。宣扬过失，如揭露隐私等不应做。菩提心也不应舍弃。其中，菩提心之前已经说过了。“也”是顶礼的意思。不应舍弃，是指不要违背最初的誓言。不应诽谤自他之法。其中，自是指佛。他指外道。法是指被视为证悟之道。应诽谤之事，也因乘的次第，罪过也同样会改变。如果诽谤外道，是远离遍照佛的原因。如云：“外道与寻道者，因此不应诽谤彼。”既然如此，更何况是诽谤他人呢？诽谤是由傲慢引起的，嫉妒他人的功德，其根源也是傲慢。认为自己至高无上，会巩固所有习气的力量，轻视他人会夺走对方的心。菩萨不会为了他人，也不会太为了自己。对于众生，应有慈爱。任何时候都不应舍弃。意思是说，大乘行者应像对待独子一样对待所有众生，任何时候都不应舍弃。脱离众生之田的大乘，只是空名而已。就像萤火虫拥有太阳的光芒一样，只是徒有虚名。如果说与之前的菩提心没有区别，那么菩提心是根本，而这是所有行为的前行。对于尚未成熟的众生，不应展示秘密。意思是说，未成熟的众生有五种，器未成熟的是邪见者。聚未成熟的是未获得瓶灌顶者。仪轨未完成的是秘密和智慧
English
There are special Vajra brothers, individual brothers, and close brothers. Among them, those who receive vows from the same mandala, teacher, and lineage are special Vajra brothers. Those who receive them individually are individual Vajra brothers. All who have entered the Mahayana are close brothers. For both of these, transgressions can be imposed, but for others, harmony should be maintained. Wrath is self-conflict. Proclaiming faults, such as revealing secrets, should not be done. Bodhicitta should also not be abandoned. Among these, Bodhicitta has been explained before. "Also" means to prostrate. Not to be abandoned means not to violate the initial vow. One should not slander one's own or others' Dharma. Among these, "self" refers to the Buddha. "Other" refers to non-Buddhists. "Dharma" refers to what is seen as the path to enlightenment. What should be slandered also changes according to the order of the vehicle, and the faults also change accordingly. If one slanders non-Buddhists, it is a cause for being far from Vairochana. As it is said, "Non-Buddhists and those who seek the path, therefore one should not slander them." Since this is the case, what need is there to mention slandering others? Slander is caused by arrogance, and jealousy of others' virtues also has its root in arrogance. Thinking oneself to be supreme strengthens the power of all habits, and belittling others will steal their minds. A Bodhisattva will not be for others, nor will they be too much for themselves. For sentient beings, there should be love. One should never abandon it. This means that Mahayana practitioners should regard all sentient beings as if they were their only child, and should never abandon them. The Mahayana that is separated from the field of sentient beings is just an empty name. It is like a firefly possessing the light of the sun, it is just a name. If it is said that there is no difference from the previous Bodhicitta, then Bodhicitta is the basis, and this is the preliminary to all actions. Secret things should not be shown to sentient beings who are not yet mature. This means that there are five kinds of immature sentient beings: those whose vessels are immature are those with wrong views. Those whose gatherings are immature are those who have not received the vase empowerment. Those whose rituals are incomplete are secrets and wisdom.