English
Because even you are attached to its essence, you will fall into the mind with the attachment of non-difference, saying that everything is me. They say that this is because they particularly believe that all things are equality, because they are all the same, free from the appearance of clinging and so on. Otherwise, from the perspective of its appearance, the so-called "everything" that becomes the basis of nomenclature does not exist in other things, because they are also the nature of simultaneous realization, so they cannot be distinguished. That is to say, one's characteristics do not show the existence of another. Therefore, liberation from truly distinguishing each self-nature will lead to saying "everything is me" to this mere conventional truth. It is not possible to make any object an object that is not different at all, because all knowledge only reaches its own nature, so it does not completely cling to other natures. Each thing that arises from the yogi's own mind must also be naturally examined separately, because they are the mandala deities of the nature of eliminating all incompatible aspects. For example, one's own samadhi shows that one does not cling to inversion, which is what is said. Therefore, "The true Buddha is the Buddha," etc., is to guide those children who especially combine their minds.
Tibetan
་གནས་ཏེ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། ཧཱུཾ་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པ། །གཟི་བརྗིད་ལྡན་པ་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི། །གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ཞེས་རྣམ་གྲགས་པ། །བསྐལ་པ་མེ་ལྟར་འབར་བ་སྟེ།། ཞེས་གསུངས་ལ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ནས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ནི། །ཁྲོ་བོའི་མིང་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད། །དྲག་ལ་མཐུ་རྩལ་དྲག་ལྡན་པ། །མཚོན་ཆ་མེ་ལྕེ་འབར་བས་འཁྲིགས།། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཤིན་རྗེའི་དགྲ་འདི་ནི་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཁྲོ་བོར་གསུངས་ན། རྒྱུད་འདི་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཁྲོ་བོར་འདི་གསུངས་ཤེ་ན། རྒྱུད་དེ་དག་ལས་འཇམ་དཔལ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཁྲོ་བོ་མེད་དོ་ཞེས་བཀག་བ་ནི་མེད་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་སུ་ཞིག་འགོག་པར་བྱེད་ན། རྩོད་པ་འདི་སྨྲ་བ་དེ་བས་ན་དེ་དག་གིས་འདི་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡོད། གཞན་ཡང་འཇམ་དཔལ་ཞེས་ བྱ་བ་ཉིད་དཔྱད་དེ་བསྐལ་པ་མཐའ་ཡས་པའི་གོང་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པས། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དགེ་སློང་རྒྱལ་བའི་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་བ་ན། ཆོས་སྨྲ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐུལ་བས་བློ་གྲོས་མཆོག་ཐོབ་པ། དེ་ཡང་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་བསྐལ་བ་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་དུ་གཟིགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ལུང་བསྟན་པ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་ར་གྱུར་པའོ། །གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཆེན་པོར་འདི་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ནི་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཏེ་དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་འདུས་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་གྱི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་བར་ཞུགས་ནས། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་སྙིང་པོ་འདི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་ངོ༌། །བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་གྱུར་མ་ཐག་པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ཤེས་ར
Chinese
存在于幻化网中，由吽（藏文：ཧཱུཾ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）的智慧所成就，具光辉的文殊，名为阎魔敌，如劫火般燃烧。如是说。又于《超胜三界仪轨》详释中亦云：其后文殊之忿怒名号为阎魔敌，威猛且具大力，兵器为燃烧之火焰。如是说。此阎魔敌既说是文殊之忿怒，何以在此续中说是世尊释迦牟尼佛之忿怒？答：彼等续中并未遮止文殊之外无有阎魔敌之忿怒，以是之故，谁能阻止将世尊安立为阎魔敌？说此争论者，彼等对此有何损害？又，文殊之名，应作分析，于无量劫之前，由如来龙声王转轮王虚空而生，发菩提心，成为比丘胜慧，由说法者行净所劝请，得胜妙智慧。彼亦成为十地自在，于不可说劫中，由如来普观所授记，此乃波罗蜜多之文殊童子。于秘密真言之大理中，此乃毗卢遮那佛心间之金刚萨埜，由大毗卢遮那佛之手印所生之菩提萨埜金刚利剑即是文殊，如是于彼《真实摄经》中亦云：其后，世尊入于由大菩萨文殊之三昧耶所生之法加持金刚之定，其后，从诸如来之智慧大智慧三昧耶，即诸如来之自性心，从心间生出。瓦日ra 谛（藏文：བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ།，梵文天城体：वज्रतीक्ष्ण，梵文罗马拟音：vajratīkṣṇa，汉语字面意思：金刚利剑）。此乃诸如来心间所生，即是世尊金刚持，是智
English
Existing in the net of illusion, accomplished from the wisdom of Hūṃ (Tibetan: ཧཱུཾ།, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hūṃ), the glorious Mañjuśrī, known as Yamāntaka, burning like the fire of an eon. Thus it is said. Moreover, in the detailed explanation of the ritual of "Transcending the Three Realms," it is also said: Thereafter, the wrathful name of Mañjuśrī is Yamāntaka, fierce and possessing great power, adorned with weapons of burning flames. Thus it is said. Since this Yamāntaka is said to be the wrathful form of Mañjuśrī, how is it said in this tantra that it is the wrathful form of the Blessed One Śākyamuni? Answer: In those tantras, there is no prohibition against the existence of a wrathful Yamāntaka other than Mañjuśrī. Therefore, who can prevent the establishment of the Blessed One as Yamāntaka? Those who argue this, what harm do they cause to this? Furthermore, the name Mañjuśrī should be analyzed. In immeasurable eons past, from the Tathāgata Dragon Sound King, he was born as the wheel-turning king Sky. Generating the mind of enlightenment, he became the monk Victorious Intellect. Urged by the Dharma speaker Pure Conduct, he obtained supreme wisdom. He also became the master of the ten bhūmis, and in inexpressible eons, he was prophesied by the Tathāgata All-Seeing. This is the Mañjuśrī Youth of the Pāramitās. In the great principle of secret mantra, this is Vajrasattva in the heart of Vairocana, the Bodhisattva Vajra Sharp Sword born from the mudrā of the great Vairocana, which is Mañjuśrī. Thus, in that "Compendium of Truth," it is also said: Thereafter, the Blessed One entered the samādhi of the Dharma-blessing Vajra, which arose from the samaya of the great Bodhisattva Mañjuśrī. Thereafter, from the wisdom of all the Tathāgatas, the samaya of great wisdom, that is, the self-nature heart of all the Tathāgatas, arises from the heart. Vajratīkṣṇa (Tibetan: བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ།, Sanskrit Devanagari: वज्रतीक्ष्ण, Sanskrit Romanization: vajratīkṣṇa, Literal Chinese meaning: Vajra Sharp Sword). This is born from the hearts of all the Tathāgatas, and is the Blessed One Vajradhara himself, is wisdom.