Tibetan
ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དེ། རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཉིད་འཁོར་བར་འགྱུར་ཏེ་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །ལན་ནི་དེས་ན་འདི་རྣམས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ཡང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཏེ། བདེ་བའི་ངོ་བོ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དྲི་མ་མེད་པ་ཡི། །ཏིང་འཛིན་ལས་བྱུང་དམ་པའི་བདེས་གང་བར། །འཁོར་ལོ་བསམས་ནས་ཞེས་པ་དང༌། རྟོག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་མཆོག །བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཞེས་ཀྱང་ངོ༌། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་འབྱུང་ནས་གནས་པ། །ཇི་ལྟར་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྗོད་པར། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་དབང་ཕྱུག །ཡིད་འོང་གནས་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །བསྒོམས་ཏེ་རྒྱལ་བའི་སྙོམས་འཇུག་འདོད། །དགའ་བས་ཟབ་མོའི་ལས་གནས་པ། །དེ་ཡི་རྗེས་ལ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དགོད་པ་ལ་འདོད། །འཇིག་ཆགས་ཆེན་པོ་དང་ནི་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་དག་དེ་རུ་རྟོག་མེད་པ་དེ་ཐབས་དང་བློ། །ཏིང་འཛིན་ཡང་དག་བྱུང་བས་རབ་ཏུ་བདེ་བས་གང༌། །གང་ཞིག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེས། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རང་བཞིན། །བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བ་ནི། །ཉིན་དང་མཚན་དུ་རྒྱུན་མི་ཆད། །དེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །གསལ་བར་སྣང་བ་རྟོག་པ་མེད། །མ་དཔྱད་ཉམས་དགྲ་ཡོད་པ་སྟེ། །འདིར་ནི་བརྗོད་མེད་རྟོག་བྲལ་བས། །སྔར་གྱི་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང༌། །སྙིང་རྗེས་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་ཡིན། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་སེམས་ཅན་དོན། །དེ་ཕྱིར་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན། །འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། །དབང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློགས་ཏེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རིགས་པ་ལས་སོ། །དེ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། །བུད་མེད་སྐྱེས་པའི་རྟོག་སྤངས་པ། །དེ་ནི་མ་ནིང་བཟླས་པ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་དགའ་བ་སྐད་ཅིག་སྟེ། །དཔེ་དང་བྲལ་བས་བརྗོད་པར་བྱ། །རྡོ་རྗེ་པདྨ་འདུས་པ་ལས། །ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ། །གང་ཞིག་འདི་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་སོ། །བདེན་པ་གསུངས་པས་མངོན་སུམ་བརྗོད། །དེ་ནི་ལས་དང་སེམས་ཅན་གྱི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྟན་པ་ལ། །གང་ལ་ལས་ཀྱི
Chinese
说是本体，因为是随持等的本体的缘故。一切都变成轮回，因为想要安乐和想要脱离痛苦的缘故。回答是，因此这些都变成最极欢喜的自性唯一的殊胜之相，而且那也由修习的力量而变得明朗。安乐的本体变成蓝色等的相，就是那唯一真实。如是智慧足所说：智慧方便自性无垢染，从三摩地所生圣妙乐充满，思惟轮等。从一切分别中决定解脱胜，成为安乐之因的那些。这里变成偈颂：吉祥法生中安住，如何说宫殿，以五欲自在，悦意处所圆满。修习而欲求胜者的等至，以欢喜安住于甚深之业，随其之后而欲求变成大者，与大坏灭相似而成为。彼等在那里无分别，那是方便和智慧。由正等持生起而极度充满安乐。何者生起大乐，五欲自性，由修习力而明朗，日夜不断绝。那是了知觉悟的自性之故，显现明朗而无分别。未观察有损害之敌，此乃不可说离分别，由往昔串习力，以悲悯而舒卷。自然成就故为有情义利，因此如如意宝般，无害和真实义，于本体自性以颠倒，虽已摄持亦不退转，因为智慧执持彼方的缘故。如是出自理路。那是无分别之法，舍弃妇女男士之分别，那是中性念诵。外境之乐为刹那，以离比喻而述说。从金刚莲花结合中，具有业之手印，谁修习此等。以说谛实而明显说，那是业和有情的，于显示菩提心时，于何者业之
English
It is said to be the essence, because it is the essence of holding on, etc. Everything becomes samsara, because one wants happiness and wants to be free from suffering. The answer is, therefore, these all become the unique and excellent aspect of the nature of supreme joy, and that also becomes clear through the power of meditation. The essence of bliss becomes the aspect of blue, etc., which is the only truth. As Yeshe Zhabs said: Wisdom is the nature of the method, without impurity, arising from samadhi, filled with holy bliss, thinking of the wheel, etc. From all distinctions, there is definite liberation, and those who become the cause of happiness. Here it becomes verses: Abiding in the glorious Dharma, how to describe the palace, with the five desires, the pleasant place is perfect. Meditating and desiring the absorption of the Victorious Ones, with joy abiding in the profound action, following after it and desiring to become great, it is similar to great destruction. Those are without distinction there, that is the method and wisdom. By the arising of perfect samadhi, it is extremely filled with bliss. Whoever gives birth to great bliss, the nature of the five desires, is clear by the power of meditation, and does not cease day and night. That is why it is the nature of knowing and realizing, appearing clearly without distinction. There is an enemy of damage that has not been examined, this is unspeakable and without distinction, by the power of past habits, it is expanded and contracted with compassion. Spontaneously accomplishing the benefit of sentient beings, therefore, like a wish-fulfilling jewel, harmless and true meaning, in the essence of self, although it has been taken over by reversal, it does not turn back, because wisdom holds that side. Thus it comes from reason. That is the Dharma without distinction, abandoning the distinction between women and men, that is the recitation of the neuter. The joy of the outside world is momentary, and it is described without comparison. From the union of Vajra and Padma, possessing the mudra of action, whoever meditates on these. By speaking the truth, it is clearly stated, that is the karma and sentient beings, when showing the Bodhicitta, to whom the karma of
Tibetan
་ཕྱག་རྒྱ་སྤངས། །གཞན་དུ་མཚོན་པ་ནུས་མ་ཡིན། །རྟོགས་པ་དང་པོའི་ལས་ཅན་གྱིས། །གཞན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བཟང་པོའི་གནས་ལ་དེ་ནུས་པ། །ཐོག་མཐའ་བར་དུ་དྲི་མེད་ལ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་མཆོག་ཞི་བ། །ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་གྲགས་པར་གནས། །རྡོ་རྗེ་པདྨའི་སྦྱོར་བ་ནི། །ཡང་དག་ རབ་སྦྱིན་ལས་ཀྱང་ཐོབ། །དང་པོའི་ལས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས། །མཚོན་ཆ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པའོ། །རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་སྦྱོར་དང༌། །རིག་པ་ལས་ཀྱང་རྨད་བྱུང་ཆེ། །གང་དེ་བདེ་བ་སྐྱེད་བྱེད་པ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་པོ། །དེ་ཟད་པ་ལས་དགའ་བྲལ་ཏེ། །བྲལ་དགའ་མཐའ་ཡིན་དེ་ནི་མཆོག །རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་དུ་མེད། །ཅུང་ཟད་དེ་རུ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དབང་པོ་ཀུན་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན། །རྩོད་མེད་མཆོག་ཏུ་ཞི་བ་པོ། །ཁྱབ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡི། །དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་གནས་མཆོག་གོ །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོར་གྲགས་པ་བཟང༌། །བྲལ་དགའ་མཐའ་རུ་རྣམ་པར་གནས། །སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་མཆོག་གསང་སྟེ། །དེ་ནི་གྲོལ་བ་གནས་སུ་བསྒྲགས། །གཞན་དག་གི་བརྗོད་པ་ནི་དགའ་བ་དང༌། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང༌། དགའ་བྲལ་དུ་གྲགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དགའ་བྲལ་གྱི་དབུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲུག་པ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། ཕྲ་བ་དང་རྟེན་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནོན་པའི་མཐའ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏོད་བར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མའི་ངོ་བོ་ཞེས་སོ། །དེ་རྣམས་ལས་གཞན་པ་ནི་དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། དོན་དམ་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང༌། སྒྲས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲུག་པའོ། །དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་འདི་རྣམས་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་པས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་སེམས་རྣལ་འབྱོར་པ་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ནི། པདྨར་རྡོ་རྗེ་སྦྱར་བྱས་ནས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་མི་བྱ། །བསྐྱེད་པར་བྱས་ནས་དགའ་བ་དེ། །སེམས་ཀྱིས་གང་བྱས་བསྒོམ་པར་བྱ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཇི་སྲིད་གཏོང་བར་མི་བྱེད་པ། །དེ་སྲིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ནི། །དགའ་བ་ཅུང་ཟད་འབྱུང་བ་བདེ། །དེ་ཉིད་དང་ལྡན་བདག་ཉིད་ནི། །བསྒོམས་པས་ངེས་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལྷུང་གྱུར
Chinese
手印已舍弃，无法用其他来象征。 对于具有最初证悟事业者，用其他方式是不合理的。 在那善良的处所才能做到，于初始、中间、末尾皆无垢染。 如此这般乃是殊胜寂静，安住于虚空界中。 金刚莲花的结合，也能从真实的胜施中获得。 最初事业的有情众生，是相信象征的。 金刚虚空界结合，以及明觉的事业也极为稀有。 那能生起安乐者，是极度欢喜的。 从彼灭尽中生出离喜，离喜之尽即是殊胜。 自性无法显示，稍微在那处生起转变。 是从一切根解脱的，无诤论，极度寂静者。 彼是菩提殊胜处，被称为普贤之善。 于离喜之尽中如是安住，是修行者的殊胜秘密。 彼即是宣说的解脱处。 其他宗派的说法是，喜、胜喜、离喜这三个刹那依次产生，在离喜的中央，第六如来就是它。 其他宗派的说法是，刹那、微细、所依，以及如是遍压之尽，和创造一切法者，这是喜之刹那的自性。 从这些之外的是喜之刹那，真实义上不可说，言语也无法表达的，那就是第六如来。 这些喜之刹那，是通过修习微细瑜伽而稳固的，以心瑜伽者修习的欢喜之修习力，会生起自明觉刹那显现之相，等等。 在明觉行仪的场合中所说的是：莲花与金刚结合后，菩提心不应舍弃。 生起之后，那喜乐，以心充满后应修习。 瑜伽士的菩提心，只要不舍弃，那持续不断的，稍微生起喜乐是安乐的。 具有彼者自性，通过修习必定会解脱，菩提心若已失落。
English
The mudra is abandoned, it cannot be symbolized by anything else. For those with the initial realization of activity, it is not reasonable to use other methods. It can only be done in that virtuous place, which is without defilement in the beginning, middle, and end. Thus, it is supremely peaceful, abiding in the realm of space. The union of Vajra and Padma, can also be obtained from the true excellent giving. Sentient beings of the initial activity, believe in symbols. The union of Vajra and the realm of space, and the activity of awareness are also extremely rare. That which generates bliss, is the one who causes supreme joy. From that exhaustion, detachment from joy arises, the end of detachment from joy is supreme. One's own nature cannot be shown, slightly there it arises and transforms. It is liberated from all senses, uncontroversial, and supremely peaceful. That is the supreme place of Bodhi, known as the Goodness of Samantabhadra. It abides completely in the end of detachment from joy, it is the supreme secret of the practitioner. That is proclaimed as the place of liberation. The statements of other schools are that the three moments of joy, supreme joy, and detachment from joy arise sequentially, and in the center of detachment from joy, the sixth Tathagata is it. The statements of other schools are that the moment, subtle, support, and likewise the end of complete suppression, and the creator of all dharmas, this is the nature of the moment of joy. Other than these is the moment of joy, which is inexpressible in ultimate truth, and which cannot be expressed by words, that is the sixth Tathagata. These moments of joy, through the practice of subtle yoga, the mind of the yogi is stabilized, and through the power of the joyful practice of meditation, the aspect of the clear moment of one's own awareness will arise, and so on. What is said in the context of the conduct of awareness is: Having joined the lotus with the vajra, the bodhicitta should not be abandoned. Having generated that joy, having filled it with the mind, one should meditate. The bodhicitta of the yogi, as long as it is not abandoned, that which is continuous, the slight arising of joy is bliss. Possessing that very nature, through meditation, one will surely be liberated, if the bodhicitta has fallen.