Tibetan
པར་མི་ནུས་བའི་ཕྱིར་དང༌། འབད་པ་ཉིད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཡང་དག་བའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རང་དབང་དུ་གྱུར་པ་དོར་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གསུམ་པ་དགེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ནས། དེའི་བདག་ཉིད་གྲུབ་པ་ལས་གཅིག་ཡོངས་སུ་དོར་ན་གཞན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའམ། ཡང་ན་འགའ་ལ་ཡང་མ་ ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབད་པ་ཉིད་མངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པའི་ཐ་མའི་ཕྱོགས་ཀྱང་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ལས་རིགས་པ་ཅུང་ཞིག་ཅིག་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྤྲོས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཀྱང༌། པྲ་མོ་དང༌། ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམས་པ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་འབད་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་འདིར་གལ་ཏེ་འབད་པས་འཇིག་ན་ནི། ཅུང་ཞིག་ཀྱང་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྲོས་པ་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པ་དག་བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོན་ཏེ་སྤྲོས་པ་མེད་པར་མྱུར་དུ་བརྟན་པོར་གྱུར་བ་འདི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་གང་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཡུན་རིང་པོར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཏད་པས་དེ་ཉིད་ལ་བརྟན་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ལུང་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །གང་གང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ལས། །བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ནི་རྫོགས་པ་ན། །དེ་གསལ་མི་རྟོག་བློ་འབྲས་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། འདིར་ཐག་མི་རིང་བ་ན། གནས་པ་ཡིན་པར་ཡང་གསུངས་ཏེ། ཨེ་མའོ་རྨོངས་ཉིད་ཨེ་མའོ་སྙོམ་ལས་ཅན། །ཨེ་མའོ་དོན་དམ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་འགྲོ་འདི། །རང་སེམས་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །རིང་མི་གནས་ཀྱང་མི་འབད་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཞེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བས་འདི་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །སྤྲོས་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་པའི་ཡུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མི་འཁྲུལ་པས་ཅུང་ཞིག་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མེད་
Chinese
因为不能舍弃，并且努力相同，所以第二种只是分别念而已。因为不损害的真实义的自性，以自身自在而不能舍弃的缘故，以及具有无差别的体性的缘故，并且没有必要，所以第三种不是善的。像这样一起观察，从它的本体成立之后，如果完全舍弃一个，那么另一个也必定会被舍弃，或者对任何一个都不成立。因为戏论本身努力增多，并且因为不能进行分析，所以是错乱的体性，因此不是胜义的体性。如果说第三种的最后一方也不好，那么，对此不应该说任何道理。即使成为戏论的体性，像孔雀毛和明点等也反复修习，直到现量显现为止，因为努力反复修习。并且一切都存在于应该修习的事物本身中，如果在这里因为努力而毁灭，那么一点也不应该修习了。如果说戏论的体性就是那样，那么，修习戏论和无戏论的时候有什么差别呢？然而，无戏论迅速变得稳固，这是差别。因为心长时间不间断地专注于任何一个对境，所以在那上面变得稳固，这是合理的。对此也有教证，如是说：因此真实非真实，任何极度串习，修习的力量圆满时，彼明不分别，具慧果。这样说了。并且在这里不远的地方，也说了是安住，如是说：唉玛！愚昧者！唉玛！懒惰者！唉玛！背离胜义者！与自心相关的佛陀，即使不住很久，不努力也很稀奇！不是这样吗？因此，这没有差别。如果说专注于戏论是错乱的体性，因此不是胜义，那么，因为一切修习的对境事物不颠倒，所以一点也不需要修习。
English
Because it cannot be abandoned, and the effort is the same, the second is just conceptualization. Because the very nature of the undefiled true meaning, being independent by its own nature, cannot be abandoned, and because it possesses an undifferentiated essence, and because there is no need, the third is not virtuous. Like this, observing together, once its essence is established, if one is completely abandoned, then the other will inevitably be abandoned as well, or it will not be established for any. Because the very nature of elaboration increases effort, and because it cannot be analyzed, it is of the nature of delusion, and therefore not of the ultimate nature. If it is said that the last aspect of the third is also not good, then one should not speak any reason for that. Even if it becomes the nature of elaboration, things like peacock feathers and bindus are repeatedly meditated upon, until they become manifest, because of the effort of repeated meditation. And everything exists in the very object that should be meditated upon, and if it is destroyed here by effort, then one should not meditate on anything at all. If it is said that the nature of elaboration is like that, then what is the difference between meditating on elaboration and non-elaboration? However, the difference is that non-elaboration quickly becomes stable. Because the mind is repeatedly fixed on any one object for a long time without interruption, it becomes stable on that, which is reasonable. There is also scriptural evidence for this, as it is said: Therefore, true, not true, whatever is extremely familiar, when the power of meditation is perfected, that is clear, non-conceptual, with wise results. Thus it is said. And here, not far away, it is also said to be abiding, as it is said: Ema! Ignorant one! Ema! Lazy one! Ema! One who turns away from the ultimate! The Buddha who is related to one's own mind, even if he does not stay long, it is very wonderful without effort! Is it not so? Therefore, there is no difference in this. If it is said that focusing on elaboration is of the nature of delusion, and therefore not ultimate, then, because the objects of all meditation are not inverted, there is no need to meditate on anything at all.