Tibetan
་མེད་པས་འཛིན་པ་འང་མེད་པ་སྟེ། གཉིས་ཀྱི་བདག་དང་བྲལ་བས་ཞེས་སོ། །རང་དབང་ཞེས་པ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་རང་རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱིས་འདོད་དགར་བརྟགས་པ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པས་རང་དབང་སྟེ། དེ་ཀུན་བརྟགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་བརྟགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐར་པར་འདོད་པ་དེ་དགག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་དག་པར་བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ་ཞེས་སོ། །བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་ཕྱིར་ན། །དེ་བས་རྟོག་པ་ཡོང་སུ་དག །ཅེས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་ཐར་པ་འདོད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཞེན་པ་བཟློག་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལ་བློ་བཞག་སྟེ། དེས་སྐྱོན་མེད་པ་ཐོབ་ནས་དག་པ་ཞེས་མི་ཐོབ་པོ། །ཡང་གསུངས་པ། ངོ་བོ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ནི། །བློ་ཡི་དགའ་བྲོད་ཆེན་པོ་མིན། །ཞེས་སོ། །མ་ལུས་གཡོ་དང་མི་གཡོ་ཞེས་པ་ནི་སྣོད་དང་བཅུད་དུ་བཅས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པའི་དཔེ་གསུངས་པ། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཞེས་ཏེ་ཆུ་བོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་ཀྱང་ཁང་པ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དབང་གིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བར་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་མ་དཔྱད་ན་རུང་བ་སྟེ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། མ་དཔྱད་པར་ནི་ཡིད་དུ་འོང༌། །དོན་བྱེད་ལྡན་པར་འགྱུར་ན་ཡང༌། དེ་དངོས་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་སྔོན་གྱི་ལྷ་རྣམས་སེམས་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་ཁོ་ན་འཇུག་པ་སྟེ། ཉེ་བར་འདུ་བྱེད་པ་ འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་སྟེ། མེ་ལ་མེ་ནི་ཞུ་བ་འདྲ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་ཀུན་དག་པའི་ངོ་བོ་འཁོར་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་མེད་པས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་ག་ལ་ཡོད་ཅེ་ན་བདག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་འཁོར་བའི་ཆོས་གཞན་ནས་མེད་པར་མི་འདོད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ཡང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་པོར་འཁྲུལ་ལོ། །ཐག་པའི་སྤྲུལ་ལྟར་སྣང་ལ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་བདག་དང་གཞན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །དེའི་རྒྱུན་བར་མ་ཆད་པའོ། །དེའི་ངོ་བོས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱིན་པ་རྣམས་ལ་བདེ་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོར་སྣང་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་འཁོར
Chinese
因为没有，所以执着也没有。因为远离了二者的主宰。所谓自主，是因为对于所取等，虽然没有事物，也各自凭借习气随意臆测。所取和能取二者也因为互不关联而自主。那是遍计所执的自性。因此，遍计所执的自性不是真实的，想要解脱就应当破斥它。另外，要努力使分别念清净。胜乐轮根本续云：为了使分别念完全清净，因此要使分别念完全清净。也就是说，想要解脱的人要遣除对外境的执着，心安住在自性如何安住的状态中。这样获得无过失后，不会获得所谓的清净。又说：安住在仅仅是自性上，不是心的极大欢喜。所谓无余动与不动，是指以器情世间为代表的一切法没有成立的譬喻。如说寻香城，虽然河流等的相续在外境中没有，却会生起显现白色房屋等，同样一切法也从无始时来，凭借着遍计习气完全成熟的力量，而生起显现色等。这如果不加以观察也可以，什么也不是。因此，生起和坏灭的诸法，不观察时则悦意，即使具有作用，也应当了知那是世俗谛。因此，以前的诸神仅仅是进入心完全清净的心，没有亲近，没有执着等。如火烧火等。如果一切清净的自性如何变成轮回？如果没有轮回，又怎么会有涅槃呢？如说我等。我们也不认为轮回的法是从其他地方产生的，然而仅仅是臆测而已。那也是把常等误认为是实体。如同绳子的幻象，显现却不存在。那也是在没有我和他者的色等的情况下，对它产生执着。那是相续不断绝的。所谓以它的自性，是指以它的自性加持的众生，对显现为善趣等的各个补特伽罗转。
English
Because there is no, so there is no clinging. Because it is separated from the master of the two. The so-called autonomy is because, for the sake of what is taken, etc., although there is no thing, it is arbitrarily speculated by each habit. The two, the taken and the taker, are also autonomous because they are not related to each other. That is the nature of complete imputation. Therefore, the nature of complete imputation is not true, and those who want liberation should refute it. In addition, efforts should be made to purify the discrimination. The root tantra of Chakrasamvara says: In order to completely purify the discrimination, therefore, the discrimination must be completely purified. That is to say, those who want liberation should dispel the attachment to external objects, and the mind should abide in the state of how the self-nature abides. In this way, after obtaining faultlessness, the so-called purity will not be obtained. It is also said: Abiding only on the self-nature is not the great joy of the mind. The so-called all moving and unmoving refers to the metaphor that all dharmas, represented by the vessel and sentient beings, are not established. As it is said, Gandharva city, although the continuity of rivers, etc. does not exist in the external environment, it will give rise to the appearance of white houses, etc. Similarly, all dharmas also come from beginningless time, relying on the power of the complete maturity of the imputed habits, and give rise to the appearance of form, etc. It is okay if you don't examine it, it's nothing. Therefore, the dharmas of arising and destruction are pleasing when not observed, and even if they have functions, it should be known that they are conventional truths. Therefore, the former gods only enter the mind that is completely pure, without being close, without clinging, etc. Like fire burning fire, etc. If the nature of all purity, how does it become samsara? If there is no samsara, how can there be nirvana? As it is said, we, etc. We do not think that the dharma of samsara arises from other places, but it is only speculation. That is also mistaking permanence, etc. for entities. Like the illusion of a rope, it appears but does not exist. That is also clinging to it without the form of me and others. That is the uninterrupted continuity. The so-called by its nature refers to the beings blessed by its nature, turning to the various beings that appear as good destinies, etc.
Tibetan
་བ་ཞེས་བཤད་དོ། །དང་པོ་དང་ཞེས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའོ། །དེ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུན་དེ་ལས་ལོག་པ་སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཇི་བཞིན་དུ་གནས་པ་རྐྱེན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བསྒྲུབས་ནས་རྟོག་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་གང་ཡིན། །བརྟན་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་པར་བརྗོད། །མཉམ་པར་གཞག་པས་ཏིང་འཛིན་གནས། །ངེས་པ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། །སེམས་དཔའི་བྱིན་རླབས་སྦྱོར་བ་ཡིས། །སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞལ་སྣ་ནས། །འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། །འདི་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། །མྱ་ངན་འདས་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཁོ་ན་ལ་བདག་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེའི་ཚེ་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཁོ་ན་དང་བྲལ་ནས་རང་གི་ངོ་བོར་གནས་པ་དེ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྲིད་དང་ཞི་བ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཚོལ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དེ་གཉི་གས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །ཇི་སྐད་དུ། ཡང་དག་མ་མཐོང་འཇིག་རྟེན་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་ པར་རློམ་སེམས་ཏེ། །ཡང་དག་མཐོང་བ་འཇིག་རྟེན་དང༌། མྱ་ངན་འདས་པ་རློམ་སེམས་མེད། །ཅེས་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཤད་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ལ་གཉིས་སུ་མེད་དེ་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་ཏེ་གཏན་ཚིགས་གང་གི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་པ་དང་བྲལ་རྟག་ཏུ་སྟེང་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཀུན་ལ་ཞེས་ཏེ། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཀུན་ལས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབྱེ་བ་མེད་དོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ཆོས་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་ཅི་གཞུང་ཚུགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། སེམས་ལས་གཞན་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ལས་གཞན་ང་རྒྱལ་གྱི་རྐྱེན་བདག་དང་
Chinese
说完了。第一等是指涅槃，即是坛城的轮。等等是指从分别念的相续中返回，心之国王如实安住，由特殊因缘所成办，彼分别念的本体全部都称为涅槃。如是说：一切有情的心是什么？为了稳固的缘故称为心。平等安住而住于三摩地。从决定中则变成金刚。以心之勇士的加持结合，再次变成金刚心之勇士。如是说。圣者龙树菩萨说：轮回和涅槃，这二者不是存在的。完全了知轮回，就称其为涅槃。如是说。因此，仅仅是对于心执著为我等的时候，就称为轮回。远离了那样的执著，安住于自己的本体，就称其为涅槃。如是安住，但自性是，是指空性。有和寂灭是轮回和涅槃。又是空性，舍弃轮回而寻求涅槃，那样的差别也没有，因为二者是空性的缘故。如是说：没有如实见到，则于世间和涅槃中生起傲慢之心。如实见到，则于世间和涅槃中没有傲慢之心。这是圣者龙树所说的。薄伽梵也广说：异生之清净和如来之清净，于此无二，不可作二，非异非一。那是为什么呢？因为什么，即是理由是什么。远离了执著等执著，恒常于上方，于一切时，于一切，即是，从有和涅槃一切中远离戏论的法性是成立的缘故，没有差别。圣者入楞伽经中说：如来出现也好，不出现也好，诸法的法性和法的法界以及法的不变性，本来就是安住的。就像这样。执著的相，难道不是立宗吗？心之外是指，心之外我慢之缘自我和
English
That is said. "First and foremost" refers to nirvana, which is the wheel of the mandala. "And so on" means turning away from the continuum of conceptualization, the king of mind abiding as it is, accomplished by special causes, and the essence of that conceptualization is all called nirvana. As it is said: What is the mind of all sentient beings? Because of its stability, it is called mind. By abiding in equanimity, it abides in samadhi. From certainty, it becomes vajra. By the blessing and union of the mind-hero, it becomes again the vajra-mind hero. Thus it is said. The noble Nagarjuna said: Samsara and nirvana, these two do not exist. Completely knowing samsara is what is called nirvana. Thus it is said. Therefore, when the mind alone is clung to as self and so on, it is called samsara. Separated from that clinging and abiding in its own essence, it is called nirvana. Even abiding thus, the nature is, which means emptiness. Existence and peace are samsara and nirvana. Moreover, emptiness, abandoning samsara and seeking nirvana, there is no such difference, because both are empty. As it is said: Not seeing correctly, one conceives arrogance in the world and in nirvana. Seeing correctly, there is no arrogance in the world and in nirvana. This is what the noble Nagarjuna said. The Bhagavan also extensively taught that the purity of ordinary beings and the purity of the Tathagata are not two, cannot be made two, are neither different nor the same. Why is that? Because of what, that is, what is the reason? Separated from clinging and other clinging, always above, at all times, to all, that is, because the dharmata free from elaboration from all of existence and nirvana is established, there is no difference. In the noble Lankavatara Sutra it is said: Whether the Tathagatas appear or do not appear, the dharmata of dharmas, the dharmadhatu, and the unchanging nature of dharma are always abiding. It is like that. Isn't the aspect of clinging the establishment of a thesis? "Other than mind" means other than mind, the cause of pride, self and