Tibetan
་རྟོགས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་དག་པར་གནས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ངོ་བོས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་དག་པར་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ཡང་སྤངས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་འདྲེས་པ་ཉིད་དང་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དག་པའོ། །སེམས་དཔའ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་སྟེ། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་གང་ཅི་བྱེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་གལ་ཏེ་མི་དགེ་བ་གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པར་གྱུར་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མགོ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མི་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བརྟག་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ནི་མཆོག་ཡིན་པས་བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་མཆོག་ཏུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་པས་མཆོག་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་མེད་པ་ནི་རེ་རེའི་རྣམ་པ་ཡང་མཐའ་ཡས་ཤིང་ཚད་མེད་པ་ཡིན་ལ་རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་རྟག་ཏུ་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་མོས་པ་བརྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་མཆོད་པ་དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་མཐའ་ཡས་བའི་དགེ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པ་དྲི་མ་ཙམ་ཡང་གལ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ན་མི་དགེ་བ་ཡང་དགེ་བར་འགྱུར་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་འདི་ཅི་དགར་བྱ་བར་རུང་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདིར་མི་དགེ་བའམ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་རིགས་པས་བྱར་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལན་འགའ་མི་ནུས་པའམ་མི་དགེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རིམ་གྱིས་མི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་འདིར་འདིའི་དོན་ཡིན་གྱི་འདིས་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བག་མེད་པར་འབད་པས་བྱེད་ལ་བདག་ཉིད་ནི་གཡང་སར་ལྟུང་བ་ལ་
Chinese
了悟之法为何，即是其自性，所谓真如，以普遍之相而存在。如何如实存在呢？以金刚持之自性。因此，即是寂静金刚之自性。不仅是对常等如实观察，而且自己也舍弃了凡夫之相的分别念，因此，因为不混杂和坚固的缘故是清净的。菩萨是了悟了实性，因此与实性完全相应，即是“一切怖畏皆已舍离”之义。那又是什么所作所为都是一切呢？因为说是“一切”之故。如此一来，如果稍微做了一点不善业也没有罪过，那是不合理的，菩萨自己断绝自己的戒律是不合理的，如果这样说。因此才说了“观察”等等，以先前所说的次第，将事情圆满完成是最殊胜的，因此自己对殊胜的轮涅生起极大的欢喜，就变成了殊胜无边的状态。无量是说每一个状态都是无边无量的，而“恒常”是说每一个刹那都恒常如此生起极大的欢喜的缘故。所谓最胜瑜伽士，就是说对于恒常的欢喜和稳固的供养，那是极为无边的善，因此认为对于它来说，不善的形态哪怕只是一点点污垢也是重要的。如果这样，那么对于具有将不善也转为善的想法的这种行为，可以随意而为吗？不是的，因为没有如实通达事情的真相，所以不是的。也就是说，在这里，无论是任何不善或者未被记别的，都可以通过理智来做，有些时候不能做或者有不善存在，对于所有这些，这个瑜伽是完全清净所有道路的。如此一来，逐渐地将所有不善完全断除，这才是这里的意义，而不是说通过这个可以做所有该做和不该做的事情，杀生等等是因为不谨慎而努力去做，而自己则是堕入悬崖。
English
What is the Dharma of realization? It is its very nature, what is called Suchness, existing with the characteristic of universality. How does it truly exist? With the nature of Vajradhara. Therefore, it is the nature of peaceful Vajra. Not only is it a true contemplation of permanence and so on, but also the conceptualization of oneself as an ordinary being is abandoned, and therefore, it is pure because of being unmixed and stable. A Bodhisattva is one who has realized that very nature, and therefore is in complete accordance with it, which is the meaning of "all fears are completely abandoned." Furthermore, whatever is done is called "all" because it is said to be "all." In this way, if there is no fault even if one does a little bit of non-virtue, that is unreasonable, it is inappropriate for a Bodhisattva to cut off the head of his own discipline, if one says so. Therefore, it is said "examining" and so on, because completing the action with the same order as previously stated is supreme, therefore, by making oneself exceedingly pleased with the supreme wheel, it transforms into a supreme and limitless state. Immeasurable means that each and every state is limitless and immeasurable, and "constant" means that in each and every moment, one constantly generates great joy in that way. The supreme yogi means that the offering of constant joy and stability is a supreme and limitless virtue, therefore, it is considered that even a little bit of impurity in the form of non-virtue is important to it. If that is the case, is it permissible to do as one pleases with this conduct of having the thought of transforming even non-virtue into virtue? No, it is not, because one does not fully understand the truth of the matter. That is to say, here, anything that is non-virtuous or unstated can be done with reason, and for all those times when one cannot do it or there is non-virtue, this yoga is the complete purification of all paths. In this way, gradually all non-virtue should be completely abandoned, this is the meaning here, and it is not the meaning that through this one can do all that should and should not be done, killing and so on are done with reckless effort, and oneself is falling into a precipice.
Tibetan
སོགས་པས་འཇིགས་པར་མི་བྱེད་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ ཀུན་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཡོངས་སུ་དག་པར་མི་འགྱུར་བས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ག་ལ་ཐོབ། །དེ་ནས་དེ་ནི་རང་གི་ལོག་རྟོག་རྣམས་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཟླས་ལ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ནི་རང་སྙིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། །རང་འཁོར་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་བདག་པོའོ། །རང་གིས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་མཾ་ངོ༌། །དམིགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པའོ། །རང་སྙིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཟས། །བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲྀའཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིར་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདུད་རྩི་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཨོཾ་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་བཀུག་ལ། །དེ་དང་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པས་དག་པ་དེས་རང་གི་བདག་པོའི་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱ་ཞིང་མཉེས་པར་བྱའོ། །ཟས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་སྙིང་གའི་མེ་ཐབ་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཚིམ་པར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ཐབ་ཏུ་མར་ལ་སོགས་པས་བྱེད་པ་དང་འདྲ་ལ། ཡིད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་ནི་སེམས་ཙམ་ཡིན་པས་ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བླ་ན་མེད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་བུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཕུད་ཤིང་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་པས་བླ་ན་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་རོའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་བྱ་བ་བཤད་ནས། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་ཡང་བསྒྲེ་བར་བྱ་བ་བཤད་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལར་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་རང་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཙན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་ཉིད་དང་གཞན་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་བྱུང་བས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་མཆོད་པར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་བཞེད་པ་ཡིན་ཞེས་བཤད་པ་འདི་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བུའི་དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པ་འདི་ནི་སྔགས་པ་འདི་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནང་ཞིང་དགྱེས་པ་ ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གཞུང་ལས། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་ཟད་པ། །བསྟེན་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་
Chinese
等等所怖畏的，因贪欲、嗔恨和愚痴普遍增长，故戒律、禅定和智慧不能完全清净，因此他们怎么能获得菩提？ 之后，这被称为“断除自己的邪分别”，以此遮止。 说明以口进食的差别，是说了“自心”等等。 所谓“自眷属主”，是与自己的眷属一起的主尊。 所谓“自己作供品”，是指字母 མཾ་。 所谓“观想”，是指思维。 所谓“以自心彼性”，是指自己的食物。 བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲྀའཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的字母，应当作为具有一切佛之自性的智慧甘露。一切事物的法性为何，即以五种智慧的甘露心要自性，以嗡的radiance从十方迎请。 与其成为一体而清净，以此使自己的主尊眷属满足和欢喜。 像这样的食物仪轨，应当知晓这是外在的火供仪轨。 并且，自己心间的火炉之诸神，以从外在的方式使之满足。 如同在外在的火炉中以酥油等进行一样。 应当知晓，意的火供唯是心，故不依赖于外在。 无上的火供，是以智慧之火焚烧蜂巢等的精华木柴，故是无上的。 如此宣说了以口享受的行事。 对于色等享受也应当比照宣说，即“如是”等等是信解。 所谓“如是”，以先前所说的次第，所谓“自本尊”，是自己的欲乐本尊。 彼之自性，从旃檀的体性中产生，既是异体又是同体。 从自己本尊的自性中产生，故以欲妙供养。 所谓“是佛所喜”，是如此宣示：如是的誓言之行，诸佛都赐予并欢喜这些持咒者。 并且经文中说： 苦行戒律无有尽， 纵然依止亦不成， 一切欲乐之享受
English
etc., are not afraid, and because attachment, hatred, and ignorance universally increase, discipline, samadhi, and wisdom do not become completely pure, so how can they attain enlightenment? Then, this is called "abandoning one's own wrong thoughts," and this is what prevents it. Explaining the difference in the act of eating with the mouth, it is said, "one's own heart," etc. The so-called "chief of one's own retinue" is the lord together with one's own retinue. The so-called "making offerings oneself" refers to the letter maṃ. The so-called "visualization" refers to thinking. The so-called "by that very self-essence" refers to one's own food. The letters bhrūṃ āṃ jṛīṃ khaṃ hūṃ (Tibetan, Devanagari, Roman transliteration, literal Chinese meaning) should be taken as the nectar of wisdom that possesses the nature of all Buddhas. Whatever is the nature of all things, that is, the nectar essence of the five wisdoms, with the radiance of oṃ, invite from the ten directions. By becoming one with it and purifying it, one should satisfy and please the retinue of one's own lord. Whatever such a food ritual is, one should know that this is an external fire offering ritual. Moreover, the deities of the hearth in one's own heart are satisfied by external means. It is similar to how one performs with ghee, etc., in an external hearth. One should know that the fire offering of the mind is only mind, so it does not depend on the external. The unsurpassed fire offering is unsurpassed because the fire of wisdom burns the essence of wood, such as beehives. Thus, having explained the actions of enjoying with the mouth, it is explained that one should also compare the enjoyments such as form, etc., which is "thus," etc., is faith. The so-called "thus," in the order previously explained, the so-called "one's own deity" is one's own desired deity. Its nature arises from the essence of sandalwood, being both different and the same. It arises from the nature of one's own deity, so one should make offerings from the qualities of desire. The statement "it is what the Buddhas desire" indicates this: such a practice of vows is granted and pleased by all the Buddhas for these mantra practitioners. Moreover, it is said in the scriptures: Austerity and vows are inexhaustible, Even if relied upon, it will not be accomplished, All the enjoyments of desire