Tibetan
སོགས་པ་བཞིན་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཉེ་བར་གནས་པ་ད་ལྟར་བ་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐག་རིང་བ་དང་བར་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། བྱིས་བ་དང༌། རྒན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་ཐལ་བ་བཟློག་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་བཀག་པས་བསྟན་ཏོ། །ད་ནི་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ལས་དོན་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་སྟོན་པས་བརྗོད་པ་ནི་ཐོག་མ་ཐ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་མང་པོས་ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་རྫས་ཡིན་པས་དེ་བཀག་པའི་རྫས་དེ་དག་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་དུ་མ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལོགས་སུ་སུ་ན་འབྱིན་པ་མ་བརྗོད་དེ། །དུ་མ་ཡང་འདུ་བ་ཅན་མེད་པར་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེའི་ལུགས་སུ་སུན་འབྱིན་པ་མི་བརྗོད་དོ། །རྫས་ཀྱང་ས་དང༌། ཆུ་དང༌། མེ་དང༌། རླུང་དང༌། ནམ་མཁའ་དང༌། དུས་དང༌། ཕྱོགས་དང༌། བདག་དང༌། ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདག་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསམ་པར་བྱའོ། །སྒྲ་ཡང་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་ཅི་ཡིན་པས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པར་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་དང་ཉེ་བའི་ཡུལ་བཞིན་དུ་བར་ཆོད་པའི་ཡུལ་དུ་མངོན་པར་ འདོད་པར་ཡང་སྒྲ་གྲགས་པ་ཐོས་པར་འགྱུར་བའམ་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་དང་ཡུལ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དུ་མི་འཐད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཐ་དད་པས་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དག་གི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རང་ལས་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་གཞན་ལས་ཡིན། དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་དོན་མེད་དོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་དག་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ན་དེ་ནི་དེའི་ཚེ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་བ་དེ་དག་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་དོན་མེད་པ་པོར་འཇུག་གོ །ནམ་མཁའ་དང་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་འདི་རྣམས་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའམ། དེ་དང་བྲལ་བ་ཡང
Chinese
等等一样，因为相违背的缘故。眼等识只是执持近处现时的事物，如果不是这样，那么远处和有间隔等等，过去和未来，小孩和老人等等也会同时执持，这将难以避免。像这样，到此为止，是通过遮止成立所取和能取的量来显示的。现在因为具有损害的量，事物都不存在，所以仅仅显示唯识，所说的是最初和最后等等。想法是这样的：外境的事物是被其他论者以功德和实体等差别，用多种方式来分析的。其中，功德等法的事物所依赖的是实体，因此遮止了实体，那些实体连同根本就不会产生。因此，没有说单独谁能产生。众多也不是没有集合，因此，按照它的观点，不说驳斥。实体也有地、水、火、风、空、时、方、我和意这九种。其中，我应该立即思考。声音也被认为是虚空自性的功德。如果是这样，因为相同，所以所有的声音都不会被听成是不同的。因此，就像自己附近的处所一样，在有间隔的处所显现 也应该听到声音的响声，或者不应该听到，这是确定的。因为方和处所也是一样的，所以不适合作为先前和之后等的原因。这样认为，这种区分是因为能区分的事物是不同的。那么，能区分的事物的先前和之后是从自身而来，还是从其他而来？其中，如果按照第一种观点，因为从它自身认识到它已经成立，所以那些区分没有意义。如果按照第二种观点，如果仅仅是从方和处所而来，那么因为它在那时是一样的，所以这个时候的变化是不合理的。如果说是其他的，那么那些区分就会变得没有意义。虚空、方和处所这些都是常法，所以是具有共同作用的，或者是与之分离的。
English
etc., because they contradict each other. The consciousness of the eye, etc., only grasps what is near and present. If it were not so, then distant and interrupted things, past and future, children and old people, etc., would also be grasped simultaneously, which would be difficult to avoid. Thus, up to this point, it is shown by blocking the valid cognition that establishes the grasped and the grasper. Now, because there are no things from the valid cognition that has harm, it only shows the mere consciousness, and what is said is the beginning and the end, etc. The thought is this: external things are analyzed by other debaters in many ways with the distinctions of qualities and substances, etc. Among them, the basis of the qualities and other things is the substance, so when the substance is blocked, those substances together with the root will not arise. Therefore, it is not said who can produce it separately. The many are not without aggregation, so according to its view, refutation is not mentioned. Substances are also of nine kinds: earth, water, fire, wind, space, time, direction, self, and mind. Among them, the self should be considered immediately. Sound is also considered to be the quality of the nature of space. If so, because they are the same, all sounds would not be heard as different. Therefore, just like the place near oneself, it appears in the interrupted place It should also be heard that the sound is heard, or it should not be heard, which is certain. Because direction and place are also the same, it is not suitable as a cause of before and after, etc. Thinking this way, this distinction is because the things that can be distinguished are different. So, is the before and after of the things that can be distinguished from themselves or from others? Among them, according to the first view, because it is recognized from itself that it has been established, those distinctions are meaningless. According to the second view, if it is only from direction and place, then because it is the same at that time, the changes at this time are unreasonable. If it is said to be other, then those distinctions will become meaningless. Space, direction, and place are all permanent dharmas, so they have a common function or are separated from it.