Tibetan
ལ་ལྟོས་པར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཆོས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མྱོང་བའི་བྱ་བ་འདི་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་མཁན་བྱེད་པ་པོ་གཞིར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་ཡོད་དགོས་སོ། །དེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཕྱི་རོལ་ཡང་འགྲུབ་བོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འམ་དོན་གྱི་གོ་བས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་བཀག་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་འབྲེལ་བ་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་གྱི་གོ་བ་འམ་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་གཞན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་ཐལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་དག་ལས་མི་འཁྲུལ་པ་དང་ལྡན་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་མྱོང་བ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ནི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་པོའི་ཞེན་པའི་དབང་གིས་བརྟགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཅན་འཛིན་པ་པོ་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་དག་ཡོད་པར་མི་འོས་པ་དེས་ན་དེ་ལས་བྱུང་བའང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་ཚོགས་སྔ་མ་ཙམ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཁས་ལེན་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་བསལ་བར་དཀའོ། །དེས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་རིག་པའི་དབྱེ་བ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱིས་བརྟགས་པའི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་དང༌། ཆོས་ཅན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་ལས་གཞན་པའི་འཛིན་པ་པོ་མེད་མོད། ནང་དུ་ཡང་དག་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པར་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་བར་འགྲུབ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་བདེ་ སོགས་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཡས་གཡོན་གྱི་རྭ་ལྟར་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཐ་དད་པ་ནི་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ་ཟླ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །དེ་སྐད་དུ། ནང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཆ་གཞན་འདི། །ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུར་གནས་པ་སྟེ། །ཐ་དད་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཡི། །ཐ་དད་སྣང་བ་བསླད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྔར་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ཕྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར། ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་འདོད་པས་རྣམ་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ལས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་འཛིན་པར་འདོད་པ་དེའི་རྟོགས་པ་ཙམ་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་རྟོགས་པའམ་སེར་པོའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚོན་རྩི་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་རིག་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆོས་མེད་དོ། །འོན་ཏེ་མོད་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱིས་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་སྔར་ཡོད་པ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ལས་འཛིན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པའི་དུས་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པ་གཉིས་མྱོང
Chinese
依赖于所见，例如有法者等。因此，对于这种体验的行为，毫无疑问必须存在某种作为体验者、作者和基础的有法。因为它具有色等境，所以外境也能成立。因此，如果认为通过比量或意义的理解，能成立所取和能取，那又如何遮止呢？因此说，因为其他人也没有见到关联。关联是说，从色等相状中必定解脱的所取和能取是不可见的。 想法是这样的：比量、意义的理解，或者他人通过比量所认定的量，即使是他人，也不能理解自己隐蔽的事物，因为那是显现的缘故。关联也不是来自其他，因为那样会陷入从一切事物理解一切事物的过失。关联也不是除了其自性和从其产生的事物之外，具有不欺骗性的其他事物。如果承认其自性的关联，那么因为法和有法在事物上是唯一，所以仅仅存在具有色等相状的体验，而能取等差别是具有遣返理由的，因此仅仅是觉悟者的执着所臆测的，所以是如实觉悟。从其产生的关联，也无法成立能确定的现量和不可见，因为对于有法能取者来说，隐蔽的事物是不应该存在的，因此从其产生的关联也不可能存在。因为色等之识不可能是其他，所以如同色等一样，能取者也不是可以通过比量来推测的，因为仅仅是先前的因的集合就能产生具有色等相状的识。即使那样，如果承认其他的理由，那么难以消除陷入无穷尽的过失。因此，所取和能取以及认识的差别不是实有。法等是胜义中如此这般产生的意义的自性，仅仅是通过遣返来臆测的差别。对此，事物本身中，作为行为和作者的异体法和有法存在时，
English
It is seen as dependent, like the dharmas and so on. Therefore, for this act of experiencing, there must undoubtedly be some dharma that is the experiencer, the agent, and the basis. Since it has objects such as form, external objects are also established. Therefore, if it is thought that the apprehended and the apprehender are established through inference or understanding of meaning, how can that be prevented? Therefore, it is said that because others have not seen the connection either. The connection is that the apprehended and the apprehender, which are necessarily liberated from the aspects of form and so on, are not visible. The thought is this: inference, understanding of meaning, or the valid cognition determined by others through inference, even others cannot understand what is hidden from themselves, because it is manifest. The connection is also not from others, because that would lead to the fault of understanding everything from everything. The connection is also not something else that has infallibility other than its own nature and what arises from it. If the connection of its own nature is admitted, then because the dharma and the dharmic possessor are one in reality, there is only the experience of having aspects such as form, and the difference of the apprehender and so on is that of having reasons for refutation, so it is only conjectured by the attachment of the awakened, so it is truly awakened. The connection arising from it also cannot establish the manifest and the invisible that can be determined, because for the dharmic possessor, the apprehender, the hidden things should not exist, so the connection arising from it is also impossible. Because the consciousness of form and so on cannot be other, so like form and so on, the apprehender is also not to be inferred by inference, because only the previous collection of causes can generate the consciousness with aspects such as form. Even so, if other reasons are admitted, then it is difficult to eliminate the fault of falling into infinity. Therefore, the difference between the apprehended and the apprehender and knowledge is not real. Dharmas and so on are the nature of the meaning that arises in such a way in the ultimate sense, and are only the differences conjectured through refutation. In this, when the heterogeneous dharma and the dharmic possessor, as action and agent, exist in the thing itself,
Chinese
不是的。雖然沒有比經驗之外的執持者，但內在如實經驗到的安樂等，與外境存在的色等，如實經驗到是執持者，那麼如何能成就無二呢？對於這樣的疑惑，回答說安樂等，是指安樂等等。在經驗安樂等時，沒有人見到色等是執持者。因為安樂等融入時，與色等同時認知為一體，因此可以合理地說，不像色等那樣執持。如同色等同時被認知，像左右的角一樣，沒有互相幫助或損害，因此安樂等不是執持者，同樣地，安樂等也不是執持色等，因為同時專注，所以只有無有差別。差別是由顛倒見者所見，就像見到無有差別的月亮一樣，這樣理解。如是說：內在享受的其他部分，就像外境一樣存在，具有無有差別的知識，差別顯現是虛假的。這樣說道。如果因為是產生知識的原因，色等先存在，之後才產生經驗安樂等，難道不是這樣嗎？那麼如何能同時認知呢？對此回答說，暫且如果按照分別說者的觀點，由無相的識所產生的關係，想要執持具有相的對境，僅僅是那個認知，對於一切對境沒有差別，因此無法確定這是藍色的認知還是黃色的認知，因此想要尋找顏料的人，無法確定地去尋找藍色等。因此，對境的知識是非常不合法的。或者按照經部師的觀點，由具有相的識所產生的對境的剎那先存在，由此而執持，那麼在剎那間，在知識產生時，因為沒有產生作用的對境，以及兩種經驗
English
No, it is not. Although there is no holder other than experience, how can non-duality be achieved if the very happiness, etc., that is truly experienced inwardly is truly experienced as holding forms, etc., that exist outwardly? To address this doubt, it is said that happiness, etc., refers to happiness and so on. When experiencing happiness, etc., no one sees forms, etc., as holders. Because when happiness, etc., is fully engaged, it is understood as being one with forms, etc., therefore it is reasonable to say that it does not hold like forms, etc. Just as forms, etc., are perceived simultaneously, like the horns on the left and right, there is no mutual help or harm, therefore happiness, etc., is not a holder, and similarly, happiness, etc., does not hold forms, etc., because of the certainty of simultaneous focus, so there is only non-difference. Difference is seen by those with inverted views, just as seeing the moon as non-different, understand it this way. As it is said: This other part of inner enjoyment exists like the outer realm, having knowledge of non-difference, the appearance of difference is deceptive. So it is said. If, because it is the cause of generating knowledge, forms, etc., exist first, and then the experience of happiness, etc., arises later, is it not so? Then how can it be perceived simultaneously? To this it is said, for the time being, if according to the view of the Vaibhashikas, the relationship arising from the formless consciousness wants to hold the object with form, that mere cognition, without any difference to all objects, therefore it is impossible to determine whether this is a blue cognition or a yellow cognition, therefore a person who wants to find paint cannot definitely go to find blue, etc. Therefore, knowledge of objects is very unlawful. Or according to the Sūtra school's view, the momentary object that is produced by the consciousness with form exists first, and from this it holds, then in that moment, when knowledge arises, because there is no object that produces the effect, and the two experiences