Tibetan
་འཁོར་ལོའི་དབང་པོར་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་འདི་ནི་སེམས་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པས་དེ་སྤངས་པས་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་དེར་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་འཁོར་ལོ་དེའི་དབང་བོའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་གནས་པ་འདི་ནི་སེམས་ཡིན་ནོ། །སེར་སྣ་མི་གཏོང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་དང་པོར་བྱས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་དང་མི་སྤྲོ་བ་དང་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང༌། མ་རིག་པ་དང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་ཐབས་དང་བྲལ་བ་དང༌། སྨོན་ལམ་མེད་པ་དང་སྟོབས་མེད་པ་དང་ཡེ་ཤེས་མེད་པ་སྟེ་དེ་དག་ལས་ལོག་པ་སྟེ། ཡང་མི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་དང་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་དྲི་མ་མེད་པ་དང་འོད་བྱེད་པ་དང་འོད་འཕྲོ་བ་དང་སྤྱང་དཀའ་ བ་དང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་རིང་དུ་སོང་བ་དང་མི་གཡོ་བ་དང་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཞེས་བྱ་བ་བཅུའོ། །དེ་དག་ཉིད་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་ཕྱིར་དཀར་པོའི་ཆོས་ཏེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། ས་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སེམས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་འབད་པ་མེད་པ་སྟེ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་རང་དང་གཞན་གྱི་དགེ་ལེགས་གང་ཡིན་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འབྲས་བུ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་རིམ་གྱིས་ཏེ། གོམས་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་རིམ་པས་དེ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བས་ན་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པ་རང་ནི་དགེ་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཔག་དཀའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་འདི་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་འདི་ནི་འདིར་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རིག་མ་དང་སྐྱེས་བུའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ། ངོ་བོ་
Chinese
輪之自在，即是壇城之主，如此安住者，乃是心。凡是色等之錯覺，執著為一等，捨棄彼等，無論是何等無垢之蘊與界，彼等即是本質，成就於勝義諦之自性，完全圓滿於彼之自性，安住於彼輪之自在之本質者，乃是心。即是不慳吝。以彼為首者，無論是何等，即是邪淫之戒律與不耐與不喜與心散亂。無明與散亂與離方便與無願與無力與無智，即是從彼等中返回。亦即是不會再生起，因此如次第般，佈施等之十度波羅蜜多，以及彼完全轉化之自性，極喜與無垢與光明與光芒四射與難以馴服與現前與遠去與不動與善慧與法雲，此乃十者。彼等即是形相金剛母等之自性，以是清淨之故，乃是白法，即是遠離一切煩惱之垢染。彼之自性之波羅蜜多與，地白法之自性，乃是心性。不分別乃是不費力，即是自性之自然融入。以此無論是自與他之善妙，無論是世間與出世間之果，彼乃是彼之因，次第地，串習完全成熟之次第，彼是甚深且廣大，因此是智慧與方便之自性之心。以此乃是如是般，捨棄所知障等之特徵之任運成就而融入，自身乃是善妙之因，以空性而難以衡量之故，以甚深之故乃是智慧之自性。具有所依與能依之自性，具有神聖壇城之相狀，此乃是心，如是說者，此乃是智慧與方便之自性，此乃是於此，僅僅知曉彼之自性之明妃與明王之自性。如是說道：本質
English
The Lord of the Wheel, that is, the very Lord of the Mandala, this abiding is the Mind. Whatever illusions there are, such as forms, clinging to them as one, etc., abandoning them, whatever aggregates and elements are without defilement, those are the essence, perfected in the nature of ultimate reality, fully perfected in that nature, abiding in the essence of the Lord of that Wheel, this is the Mind. It is non-stinginess itself. Whatever has that as its beginning, such as immoral discipline, impatience, displeasure, and mental wandering. Ignorance, distraction, lack of means, lack of aspiration, lack of power, and lack of wisdom, turning away from these. And because it will not arise again, therefore, in order, the ten perfections, such as generosity, and the nature of their complete transformation, utmost joy, stainlessness, luminosity, radiance, difficult to tame, manifestation, far-reaching, immovability, excellent intelligence, and the cloud of Dharma, these are the ten. These themselves are the nature of Form, Vajra Mother, etc., and because of their purity, they are white dharmas, that is, being free from the defilements of all afflictions. The perfection of that nature, and the nature of the white dharma of the ground, is the Mind itself. Non-discrimination is effortless, it is the very natural entry of its own nature. By this, whatever good there is for oneself and others, whether it is the fruit of the world or beyond the world, that is the very reason for it, gradually. By the order of the complete maturation of habituation, it is profound and vast, therefore it is the Mind that is the nature of wisdom and means. By this, it is said that entering into the spontaneously accomplished nature of abandoning the obscurations of knowable objects, etc., is itself the cause of goodness, and because it is immeasurable by emptiness, it is the nature of wisdom because of its profundity. This, which has the nature of a support and what is supported, and has the form of a sacred mandala, is the Mind, and this is said to be the nature of wisdom and means, and here one should know only the nature of the consort and the male principle of that nature. Thus it is said: Essence.
Tibetan
ཉིད་མེད་གང་ཡིན་པ། །ཤེས་རབ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཐབས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འདི་ལ་ཆོས་ཉིད་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གང་ཞིག་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་གཞན་ལས་ཅུང་ཞིག་ཐ་དད་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཐ་མི་དད་པ་མིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་མི་དད་པ་དང་བྲལ་བར་འདོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་འཛིན་པ་སྟེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ལྡོག་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཡང་དག་ པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཟུང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་མེད་ན་ཐ་མི་དད་པར་འཛིན་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཐ་མི་དད་པ་ན་ཐ་དད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཚུ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བློ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྣ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མ་འདིས་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལས་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཟོར་བཀོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ནི་རྣམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསྟན་མ་ཐག་པའི་དོན་དེ་ལྟར་བརྟགས་ནས་རྣམ་པར་བལྟས་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་གའི་དྲི་མ་མེད་པའི་ཟླ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གནས་པའི་མཚན་མའི་དབུས་ན་གནས་པའི་སྔགས་མཆོག་མཾ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རང་གི་འོད་ཟེར་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་ངོ་བོར་བྱས་པའི་འགྲོ་བ་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ནི་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ་འོད་གསལ་བའི་ཐིག་ལེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐིག་ལེའོ། །རང་བཞིན་རྣམས་ངོ་བོ་དེ་གང་ལ་ཡོད་པའི་རང་གི་ཡིད་དེ་ནི་སྔགས་མཆོག་གི་ཐིག་ལེ་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་རང་གི་ཡིད་དེ། དེར་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞེས་པའོ། །ཐིག་ལེའི
Chinese
无有自性为何，是为般若实物之体性方便。如是宣说。如是心即是圆满菩提道之真谛。空性大悲无别，名为菩提心。如是宣说。今于此法性者，以“是”等所说，凡是显现为各异之有寂自性，说为无有差别，亦非实物。如是所说是就胜义谛而言。于彼真如中，少许不同于他者，即是远离差别；非为无有差别者，即是远离无有差别。何以故？乃为遣除执着他性差别之对治之因故。当如是思维：识乃唯以自性如实觉知即为究竟，然彼不可执取，以有二之过失故。若无有执着差别，亦无有执着无差别。若有无差别，则需观待差别，如彼此岸。如是，智亦非为种种，以不能从非种种中了知差别故。是故，此量即是安住于远离一切事物自性之觉悟，仅是世俗谛之真如。如是，然凡是以差别与无差别等世俗谛所确定者，彼等一切皆是从觉悟之方式，即是分别念所造作而已。如是即是如彼之义。如是观察已宣说之义，并以清净之心，于自心间，即智慧萨埵之心间的无垢之月上，安住于彼相之中央，乃是安住于胜妙明咒མཾ་（藏文，梵文天城体：मं，梵文罗马拟音：maṃ，汉语字面意思：芒）之自性。彼即是从自身之光芒所生之诸佛，以诸佛之体性所作之有情融入其中，乃是具有光芒，是为光明点之相故，是为明点。自性诸法于何处有彼体性之自心，彼即是胜妙明咒之明点，光明之自性，即是自心。于彼如是修习。明点之。
English
What is without inherent existence is the means of the characteristic of the object of wisdom. Thus it is said. In this way, the mind is the truth of the path of perfect enlightenment. The inseparability of emptiness and compassion is called the mind of enlightenment. Thus it is said. Now, regarding this, the nature of reality, by saying "is" and so on, whatever appears as different natures of existence and peace, saying that there is no difference, is also not an object. What is said in this way is in terms of the ultimate truth. In that suchness, being slightly different from others is being free from difference; not being without difference is being free from non-difference. Why? Because it is the cause of reversing the grasping of the difference of other natures. One should think like this: consciousness is ultimately only knowing its own nature as it is, but it cannot be grasped, because there is the fault of duality. If there is no grasping of difference, there is also no grasping of non-difference. If there is non-difference, then it needs to depend on difference, like this shore and that shore. Likewise, intelligence is also not diverse, because it cannot know difference from non-diverse. Therefore, this valid cognition abides in the realization that is free from all natures of things, it is only the suchness of conventional truth. Even so, whatever is determined by conventionalities such as difference and non-difference, all of those are from the way of realization, that is, they are merely fabricated by conceptual thought. Thus, it means "in that way." Having examined the meaning that has just been taught in this way, and having looked at it, in one's own heart, that is, on the stainless moon in the heart of the wisdom being, in the center of that sign, is the nature of the supreme mantra maṃ (藏文，梵文天城体：मं，梵文罗马拟音：maṃ，汉语字面意思：芒). That itself is the Buddhas born from its own rays, the beings made into the nature of the Buddhas enter into it, it has rays, it is in the form of a clear drop of light, therefore it is a drop. The mind in which the natures have that essence is the drop of the supreme mantra, the nature of clear light, it is one's own mind. Meditate on it in that way. Of the drop.