Tibetan
འི་མཚན་མའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ལས་ལྷ་མོ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ་སོར་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་རིམ་པ་དང་ཅིག་ཅར་སྤྲོས་ནས་མཆོད་ནས་བསྡུས་ཏེ་འཇུག་པར་བྱེད་པས་བཟླས་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་བཟླས་པའོ། །ཚིམ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི། རང་གི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་གི་སྙིང་པོ་ནི་མཾ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དོ། །དེ་ངེས་པར་རྟོག་པ་ནི་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེས་སྐྱོ་ཞིང་ངལ་བ་དེས་ན་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་དམན་ཞིང་ཞན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྦྱོར་བར་གྱུར་ན་སྔ་མ་བཞིན་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་རིག་མའི་ཚོགས་ཀྱི་གླུ་དབྱངས་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སད་པས་དེས་བསྐུལ་བས་འཁོར་ལོ་མངོན་པར་མཆོད་དོ། །ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་འབྱུང་དང་འཇུག་པ་སྟེ་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པའོ། །དེ་ཉིད་འོད་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ལྕགས་ཀྱུ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་དམ་པའི་སེམས་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆུ་རྒྱུན་བཀུག་སྟེ། སྐྱོ་བ་གསལ་བའི་དོན་དུ་སྐྱོ་བ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་དབབ་པར་བྱ་སྟེ་བབ་པར་བསྒོམ་མོ། །ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོ་གང་ཙམ་འདས་པའི་སྤྱི་བོའི་སྟེང་ན་ཟླ་བ་མཐོ་གང་ཙམ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྫས་ལྔ་པོ་ས་བོན་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རང་རང་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་པྲ་ཎ་བ་ལ་བསྐོར་བ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ ཀྱིས་རེག་པས་ཁུ་བར་གྱུར་ཅིང་ཨོཾ་གྱིས་རེག་པས་ཐམས་ཅད་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆུ་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་དེས་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོ་གས་སོ། །དེ་ཉིད་ཤེས་པས་སྔགས་མཆོག་གི་སྔགས་ལ་ཡང་མ་ཆགས་པར་བྱའོ། །གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་བརྗོད་པ་ནི་སྔགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སྔགས་པ་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེས་ཤིང་བརྩོན་པ་ལངས་པའོ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྟོད་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱས་གྱུར་ཅིང༌། གང་གིས་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཁོར་ལོ་བཅུག་ཅིང་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་སྲོག་ལ་སོགས་པས་འཁོར་ལོ་བྱས་པ་དེས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ།
Chinese
在名相的中央安住的嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）等自性中，对于本尊和如来等的身金刚等，在分别念诵的时候，次第或同时开展而供养，之后收摄而融入，因此应当念诵，这叫做念诵真言。为了表达使之满足，所说的是，自己的心髓等。自己的心髓是 मम（藏文：མཾ，梵文天城体：मम्，梵文罗马拟音：mam，汉语字面意思： मम）的自性。那本身就是最初的结合等的自性，因此就是那本身。确定地理解那个就是禅修，因此而疲惫和劳累，因此自己的心识的流动低劣和虚弱，那被称为那个。如果那样结合，就像先前一样，眼母等明妃众的歌声等完全唤醒，因此被激励，从而明显地供养轮。表达使之满足本身就是出现和融入，即出现和吸入。那本身就是光，那本身也是铁钩，因此钩住神圣的心，即菩提心的自性的水流，为了清晰疲惫的意义，为了平息疲惫，应当降到身金刚等之上，即观想降临。仪轨如是说，在超过一箭之上的头顶之上，因为有高一箭之上的月亮，所以用五种物质被五种种子字加持，各自的光芒钩召的如来们融为一体，围绕着 प्रणव（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），被自己的种子字的光芒触碰而变成精液，被嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）触碰而全部变成甘露，如此观想之后，以菩提心的水流的自性，通过刚才所说的仪轨。了解那个本身，对于殊胜真言的真言也不应当执着。表达迎请是念诵者等。念诵者对于观想轮等，对于迎请生起欢喜和发起精进。像先前一样，做了赞颂和供养等之后，以谁的命等三个字，将智慧萨埵的轮，将外面的轮放入并向内收摄，以命等做了轮，因此对于身等如其所是地完全观察而应当禅修。
English
In the center of the marks, from the nature of Om (Tibetan: ཨོཾ, Sanskrit Devanagari: ओम्, Sanskrit Romanization: oṃ, literal Chinese meaning: Om) and so on, for the deities and tathagatas, including the body vajra and so on, when reciting them separately, offering and then gathering and entering in sequence or simultaneously, therefore one should recite, this is called mantra recitation. To express making them satisfied, it is said, one's own essence and so on. One's own essence is the nature of Mam (Tibetan: མཾ, Sanskrit Devanagari: मम्, Sanskrit Romanization: mam, literal Chinese meaning: Mam). That itself is the nature of the first union and so on, therefore it is that itself. To definitely understand that is meditation, therefore one is tired and weary, therefore the flow of one's own mind is inferior and weak, that is called that. If it becomes united in that way, like before, the songs of the assembly of vidyas such as the eye mother are completely awakened, therefore being inspired by that, the wheel is manifestly offered. Expressing making them satisfied itself is arising and entering, that is, arising and inhaling. That itself is light, and that itself is also a hook, therefore hooking the sacred mind, that is, the stream of the nature of bodhicitta, to clarify the meaning of weariness, to pacify weariness, one should descend upon the body vajra and so on, that is, contemplate descending. The ritual says, above the head, which is more than one arrow's length above, because there is a moon that is one arrow's length above, therefore the five substances are blessed by the five seed syllables, the tathagatas drawn by their respective rays of light become one, surrounded by Pranava (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, literal Chinese meaning), touched by the light of one's own seed syllable and becoming semen, touched by Om (Tibetan: ཨོཾ, Sanskrit Devanagari: ओम्, Sanskrit Romanization: oṃ, literal Chinese meaning: Om) and all becoming nectar, after contemplating in this way, with the nature of the stream of bodhicitta, through the ritual just mentioned. Knowing that itself, one should not be attached to the mantra of the supreme mantra either. Expressing the invitation is the reciter and so on. The reciter develops joy and initiates diligence in inviting the contemplation of the wheel and so on. Like before, after doing praise and offering and so on, with whose life and so on, with the three letters, the wheel of the wisdom sattva, putting the outer wheel in and gathering it inward, with life and so on, having made the wheel, therefore one should fully examine the body and so on as they are and meditate.
Tibetan
།རྣམ་པ་འདི་འདྲའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་བློས་དམིགས་ནས་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་བརྩེ་བས་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཟིན་པའི་སྨོན་ལམ་ལ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་བསམ་གཏན་ལ་ལངས་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་ལྷའི་རྣམ་པའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དག་པའི་སེམས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་ང་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་རང་བཞིན་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྒོམ་བྱེད་པས། །བྱ་བ་མཐའ་དག་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཡུལ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་ཅེ་ན་བརྗོད་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྣང་བར་གནས་པའི་ཡུལ་ལོ། །སྣང་བ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ་སོར་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེར་གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་རྣམས་དེ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་རྣམ་པར་གནས་པ་མཐའ་དག་ནི་དེའི་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ ཀུན་རྫོབ་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཚོར་བ་དང་དྲི་དག་རྣམ་པར་དག་པས་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའོ། །འདུ་ཤེས་དང་རོ་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་འོད་དཔག་མེད་དོ། །འདུ་བྱེད་དང་རེག་བྱ་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་དོན་ཡོད་པའོ། །རྣམ་ཤེས་དང་སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་འདི་འདྲ་བ་ནི་སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཅན་གྱི་ངོར་བྱས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡུལ་རྣམས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ནར་ནི་ཕན་ཚུན་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནམ་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་
Chinese
像这种见到实相，以智慧专注于脱离天轮等形象的众生界，为了利益有情，以慈爱之心恒常从各方面利益众生，像这样趋向于已经完成的祈愿。之后进入禅定，生起自己是本尊的慢心。因此是清净的众生，因为本尊的慢心舍弃了平凡的自性。如是观修诸境，一切事业皆能圆满成办。如是关联。如果问境是如何形成的？回答说：如前一样，因为远离能取和所取，所以如幻。因此是显现存在的境。显现是指以自证的自性显现的方式各自显现，仅仅是显现而已，是名为识之相的意义。安住于彼是指安住于各种形象，因为色、声、香等各自确定的境仅仅是那些。意思是说，因为没有外境色等一切事物，所以色等一切安住于各种形象的境，仅仅是从其习气所生的世俗色等形象显现而已。另外，区分它们的特点是，受和香清净，所以是宝生。想和味清净，所以是无量光。行和触清净，所以是不空成就。识和声的生处清净，所以是心之金刚。像这样的清净，应当看作是为具有各种意乐的众生所作，但胜义中，应当了知一切佛都是清净的自性。因此，诸境如是成为身金刚等的自性。所谓法性，仅仅是因为相互无别，所以具有具德金刚持的形象，完全观修于无二智慧的自性中。因此，是具有能取等的自性，或是具有平凡慢心的颠倒者。
English
Like this, seeing the reality, focusing with wisdom on the realm of sentient beings that is free from the forms of the wheel of the gods, etc., constantly benefiting sentient beings from all aspects with love for the sake of benefiting beings, like this, tending towards the prayers that have already been completed. Then, entering into meditation, generating the pride of oneself as the deity. Therefore, it is a pure sentient being, because the pride of the deity abandons the ordinary nature. By meditating on all the realms, all activities will be perfectly accomplished. Such is the connection. If asked, how are the realms formed? The answer is: As before, because it is free from the grasper and the grasped, it is like an illusion. Therefore, it is the realm that exists in appearance. Appearance is merely the separate appearance in the manner of appearing as the nature of self-awareness, which is the meaning called the aspect of consciousness. Abiding therein means abiding in various forms, because the realms that are separately determined, such as form, sound, and smell, are merely those. The meaning is this: Because there are no external objects such as form, etc., all the realms that abide in various forms, such as form, etc., are merely the appearance of conventional form, etc., born from their habits. Furthermore, the characteristics that distinguish them are that feeling and smell are pure, so it is Ratnasambhava. Perception and taste are pure, so it is Amitabha. Formation and touch are pure, so it is Amoghasiddhi. Consciousness and the source of sound are pure, so it is the Vajra of the Mind. Such purity should be seen as being done for the sake of sentient beings with various inclinations, but in the ultimate sense, all Buddhas should be understood as being of a pure nature. Therefore, the realms thus become the nature of the Body Vajra, etc. The so-called Dharma nature is merely because they are mutually inseparable, so they possess the form of the glorious Vajradhara, completely meditating on the nature of non-dual wisdom. Therefore, it is either the nature of having a grasper, etc., or the inverted one who possesses ordinary pride.